Πολύ ενδιαφέρουσα ταινία, και αυτό γιατί μέσα σε 2 ώρες καταφέρνουν οι συντελεστές να ψυχογραφήσουν δυο επιφανειακός αντίθετους χαρακτήρες ωστόσο στην πράξη ανήκουν σε δυο κόσμους με παρόμοια χαρακτηριστικά, την πολιτική και την τηλεόραση. Παρόμοια χαρακτηριστικά επειδή μονομαχούν για τα τις ίδιες αξίες, την δύναμη, την φιλοδοξία και του γοήτρου.
Ο Frost ακολουθώντας την καύλα της φιλοδοξία ρισκάρει την προσωπική του περιουσία και την μέχρι τότε καριέρα του για να πετύχει την αναγνώριση στην Αμερική αφού όπως και ο ίδιος λέει, η αναγνώριση στην Αμερική δεν συγκρίνεται με την αναγνώριση σε οποιαδήποτε άλλη χώρα. Ο Nixon αν και φιλάργυρος και με επιρρεπής στην κατάχρηση εξουσίας μέσω ενός σαγηνευτικού τρόπου καταφέρνει να γίνεται συμπαθής.
Οι δυο χαρακτήρες ωστόσο έχουν έναν ακόμη συνδετικό κρίκο. Αρνούνται και οι δυο, με πεισματικό τρόπο, την ήττα. Αυτό έχει, κατά την γνώμη μου διπλό αντίκτυπο στον θεατή. Να αγωνιεί για το τέλος αλλά και να αδιαφορεί για τους υπόλοιπους χαρακτήρες.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.