Το τρίτο sequel της αγαπημένης Εποχής των Παγετώνων είναι κοντά μας μέσα στο κατακαλόκαιρο, όπου το άκουσμα του τίτλου και μόνο είναι εξόχως δροσιστικό. Η έκδοση που μόλις παρακολούθησα ήταν σε 3D και μεταγλωτισμένη στα Ελληνικά.
Η αλλόκοτη αγέλη των προϊστορικών θηλαστικών παραμένει ενωμένη, ενώ η Έλλη το μαμούθ περιμένει μωρό και ο Μάνυ καρτερά το χαρμόσυνο γεγονός με τη γραφική υπερβολική ανυπομονησία του κλασικού χαζομπαμπά. Μέσα στην οικογενειακή αυτή ατμόσφαιρα αναπτύσσονται τάσεις διάσπασης, αφού ο Ντιέγκο ο μαχαιρόδοντας νιώθει πως του λείπει η περιπέτεια και πως η οικογενειακή ζωή δεν του ταιριάζει κι αποφασίζει να φύγει, με την υπαρξιακή αγωνία σαραντάρη που νιώθει σιγά σιγά να χάνει τη φόρμα του και πως δεν θα τον παίρνει για πολύ ακόμη. Ο Σιντ (όχι ο γνωστός στεκίτης, αν και ομολογουμένως ο εν λόγω χαρακτήρας του ταιριάζει πολύ
) ο βραδύπους αντίθετα παρασύρεται από την κατάσταση και νιώθει έτοιμος να γίνει...μητέρα, με το γνωστό ασυνάρτητο και ατσούμπαλο τρόπο σκέψης και πράξης που τον χαρακτηρίζει.
Ξαφνικά, κατρακυλώντας με το ακαταμάχητο στυλ του σε ένα υπόγειο σπήλαιο, ανακαλύπτει τρία αυγά ίσα με το μπόι του κι αποφασίζει πως ήρθε η ώρα του να ικανοποιήσει τα μητρικοπατρικά του ένστικτα. Τους ζωγραφίζει και φατσούλες τύπου smilies και τα παίρνει στην επιφάνεια για να τα υιοθετήσει. Όταν τα αυγά εκκολάπτονται, παρουσιάζονται τρία μικρά τυραννοσαυράκια, τα οποία τον αναγνωρίζουν ως μητέρα τους και τον ακολουθούν παντού, με τον ίδιο να κάνει σαν γεροντοκόρη που της έκαναν ξαφνικά τεχνητή γονιμοποίηση κι απόκτησε τρίδυμα με συνοπτικές διαδικασίες.
Σύντομα όμως η ειδυλιακή ατμόσφαιρα θα διαταραχθεί έντονα, όταν η πραγματική μαμά τυραννοσαυρίνα θ' ανέβει στην επιφάνεια ψάχνοντας για τους χαμένους της απογόνους. Έντρομα τα θηλαστικά μας, τα οποία θεωρούσαν πως τα γιγάντια ερπετά έχουν προ πολλού εξαφανιστεί, βλέπουν τη στοργική πλην τερατώδη μητέρα ν' αρπάζει τα μικρά της μαζί με το Σιντ, με τον οποίο έχει πολλούς λογαριασμούς να κανονίσει στη φωλιά της και να χάνεται στα έγκατα της γης.
Τα υπόλοιπα μέλη της αγέλης, χωρίς να το σκεφτούν ιδιαίτερα ακολουθούν κατά πόδας, με σκοπό να σώσουν το φίλο τους και τότε ξαφνικά ένα υπόγειο, αναπάντεχα τρομερό, όσο και υπέροχο Jurassic Park ανοίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια τους. Με οδηγό μία μονόφθαλμη νυφίτσα τον Μπακ, έναν εξαιρετικό χαρακτήρα μεταξύ Τζακ Σπάρροου και Ιντιάνα Τζόουνς, αψηφούν τους θανάσιμους κινδύνους και ακολουθούν τα ίχνη του Σιντ. Φυσικά, ο Σκρατ, το προϊστορικό σκιουράκι με το αιώνιο βελανίδι του δεν λείπει και πάλι, αυτή τη φορά όμως βρίσκει το ταίρι του, ενώ το βελανίδι είναι μονάχα ένα...(η συνέχεια επί της οθόνης)
Πρόκειται για μια απολαυστική ταινία, την οποία ευχαριστήθηκαν μικροί και μεγάλοι εξίσου. Το χιούμορ όπως πάντα πολύ καλό, αν κι αυτή τη φορά βρίσκεται σε δεύτερο πλάνο, μιας και προεξέχει η περιπέτεια, τα γραφικά υπέροχα, αν και τα υπερβολικά τρισδιάστατα εφέ έχουν γενικά αποφευχθεί, οι σκηνές καταδίωξης εξαιρετικές, ειδικά οι εναέριες. Ιδιάιτερα διασκεδαστική και πολύ προσεγμένη, κρατά το ενδιαφέρον του θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος κι αποτελεί μια άριστη επιλογή ώστε να έχουν κοινές παραστάσεις και θέμα συζήτησης οι γονείς με τα παιδιά τους. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα...
Βαθμολογία: 8,5/10
