Δυστυχώς είναι πολύ περιοριστικό το νήμα και θα αφήσω πολλούς μεγάλους πολιτικούς έξω. Ας είναι. Το δικό μου τοπ 3:
1) Γεώργιος Ανατολάκης. Μπορεί να μην επέτυχε πολλά στη θητεία του, αλλά είχε ίσως το καλύτερο λέγειν που έχω δει σε πολιτικό. Ένας συνδυασμός Μπαμπινιώτη - Τριανταφυλλίδη, αν ήταν στη μέρα του σε «σκότωνε» διαλεκτικά, με γλωσσικά τάκλιν στην καρωτίδα, σαν κι αυτά που έκανε όταν έπαιζε στον έξω απο' δω.
2) Θεόδωρος Ζαγοράκης, γιατί «ΛΟΓΩ ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥ ΖΑΓΟΡΑΚΗ» ΚΑΙ «ΠΑΟΚ ΓΙΑΤΙ», δεν χρειάζεται κάτι άλλο.
3) Εύα Καϊλή. Η ενσάρκωση της ΠΑΣΟΚΑΡΑΣ, μια από τις ωραιότερες πολιτικούς που έβγαλε αυτός ο τόπος. Δυστυχώς γεννήθηκε σε λάθος εποχή. Αν είχε δράσει στα θρυλικά 80's, σήμερα ίσως να μην θυμόμασταν καν τον Κοσκωτά.
Εναλλακτικό τοπ 3:
1) Αρμάνδος Δελαπατρίδης. Ένας πολιτικός - διασκεδαστής, έμεινε στην ιστορία για την γραφικότητά του. Η αλήθεια είναι ότι λοιδορήθηκε γιατί μοίραζε πόνο στο σύστημα.
2) Βασίλης Λεβέντης. Μεγαλώσαμε βλέποντάς τον να καντηλιάζει Παπανδρέου, Καραμανλή και Μητσοτάκη, να μοιράζει καρκίνους και να παραγγέλνει πίτσες στις εκπομπές του. Η εφηβική μας ονείρωξη (και δική του) έγινε πραγματικότητα και τελικά τον είδαμε στη βουλή.
3) Δημήτρης Κουτσούμπας. Χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλώς γιατί κανένας Έλληνας πολιτικός δεν μου το έχει βγάλει τόσο πολύ να πάω για τσίπουρα μαζί του.
edit: Α, ξένων έλεγε. Δεν πειράζει, κλάιν.