Το e-steki είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές διαδικτυακές κοινότητες με 82,623 εγγεγραμμένα μέλη και 2,843,388 μηνύματα σε 81,563 θέματα. Αυτή τη στιγμή μαζί με εσάς απολαμβάνουν το e-steki άλλα 479 άτομα.

Καλώς ήρθατε στο e-steki.

Εγγραφή Βοήθεια

Αρνητικές εμπειρίες στην παιδική μας ηλικία.

adespoto

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη adespoto
H adespoto αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Εκπαιδευτικός και μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 1,322 μηνύματα.

H adespoto ειμαι ερωτευμένη!!!! έγραψε στις 23:24, 01-12-06:

#1
Λοιπόν πριν δύο μέρες μου συνέβη το εξής: Σε κάποια άσχετη στιγμή κι ενώ σκεφτόμουν διάφορα, ξαναθυμήθηκα μια άσχημη εμπειρία που είχα όταν ήμουν 7 χρονών. Μετά από σκέψη λοιπόν, συνειδητοποίησα οτι αυτή η εμπειρία με στεναχωρεί πολύ περισσότερο από άλλες που είχα μεγαλύτερη (στην εφηβεία πχ) παρ'όλο που δεν είναι πιο άσχημη από αυτές σαν εμπειρία. Επίσης συνειδητοποίησα οτι η εμπειρία αυτή, σε συνδιασμό με κάποιες άλλες παρόμοιου χαρακτήρα, οι οποίες μου συνέβησαν στα 7-11 χρόνια μου, μου έχουν δημιουργήσει κάποια προβλήματα. Πώς μπορώ όμως να αποβάλλω αυτά τα άσχημα συναισθήματα και να λύσω τα προβλήματα που μου έχουν δημιουργήσει?
Σε εσας έχει τύχει κάτι ανάλογο? Καταφέρατε να το λύσετε?

Ψυχολόγοι του στεκιού, τα φώτα σας παρακαλώ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Scandal (Πέτρος)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Scandal
Ο Πέτρος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 25 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Περιστέρι (Αττική). Έχει γράψει 2,777 μηνύματα.

O Scandal έγραψε στις 23:35, 01-12-06:

#2
Η παιδική ηλικία είναι η πιο ευαίσθητη στη ζωή του ανθρώπου και ότι στραβό συμβεί σημαδεύει το άτομο για την υπόλοιπη ζωή του ενώ είναι δύσκολο να το αποβάλλει ακόμα και στην ενήλικη ζωή του και ας έχει αναπτύξει την κριτική σκέψη και λογική του.
Ουσιαστικά, τα θεμέλια της προσωπικότητας χτίζοντε κατα την παιδική ηλικία.

Δε ξέρω κατα πόσο είναι δυνατόν να αποβάλλεις κάποιες άσχημες εμπειρίες της παιδικής σου ηλικίας, πιο κατατοπιστικοί ίσως να είναι αυτοί που σπουδάζουν ψυχολογία εδώ στο Forum.

Προσωπικά δεν έχω καταφέρει να λύσω και πολλά.




-petros

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

emufear

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη emufear
Ο emufear αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 28 ετών και επαγγέλεται Φοιτητής/τρια . Έχει γράψει 1,212 μηνύματα.

O emufear έγραψε στις 23:41, 01-12-06:

#3
Για αρκετά χρόνια δεν μπορούσα να κοιμηθώ εύκολα τα βράδια επειδή θυμόμουν μια άσχημη εμπειρία (κλοπή ενός παιχνιδιού) όταν ήμουν κάπου 7-8. Μετά αμβλύνθηκε το συναίσθημα και το ξεπέρασα σχετικά αν και πάντα πακετώνομαι όταν το θυμάμαι... χεχ, τι μου θύμισες..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 9,814 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:42, 01-12-06:

#4
Αρχική Δημοσίευση από adespoto
Μετά από σκέψη λοιπόν, συνειδητοποίησα οτι αυτή η εμπειρία με στεναχωρεί πολύ περισσότερο από άλλες που είχα μεγαλύτερη (στην εφηβεία πχ) παρ'όλο που δεν είναι πιο άσχημη από αυτές σαν εμπειρία.
Χωρίς να είμαι ειδικός, πιστεύω πως τη συγκεκριμένη εμπειρία όταν τη φέρνεις στη μνήμη σου "κουβαλάει" μαζί της και τα συναισθήματα που ένιωθες σε εκείνη την ηλικία.
π.χ. (χοντρό παράδειγμα) Ας πούμε ότι στα 7 σου φοβόσουν το σκοτάδι και κάποια στιγμή εκεινη την περίοδο, είχες μια τραυματική εμπειρία σε σκοτεινό μέρος. Αυτά που θα φέρνεις στη μνήμη σου από τότε -ακόμα κι αν τώρα μπορείς να τα αξιολογήσεις διαφορετικά- έχουν την ένταση, τον τρόμο και ό,τι άλλο σου προκαλούσε το σκοτάδι τότε, ακόμα κι αν τώρα πια δε το φοβάσαι. Γι' αυτό σου φαίνεται εντονώτερη από άλλες πιο πρόσφατες εμπειρίες. Νομίζω δε πως στις μικρές ηλικίες το συναίσθημα λειτουργεί πιο έντονα σε αντίθεση με τους ενήλικες που χρησιμοποιούν πολύ περισσότερο και τη λογική και την εκλογίκευση.

Επαναλαμβάνω πως όλα τα παραπάνω μπορεί να είναι μονάχα αρλούμπες!

Είμαι σχεδόν σίγουρη πως είναι καλό που συνειδητοποίησες πως σου δημιουργούν πρόβλημα αυτές οι παλιές μνήμες. Τώρα για το πως θα απαλλαγείς, νομίζω χρειάζεται κάποιος πιο ειδικός να απαντήσει...

Υ.Γ. Είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο ψυχολογίας για μια περίπτωση ενός άντρα ο οποίος δεν μπορούσε να αποδώσει σεξουαλικά και όταν βρισκόταν κοντά σε μια γυναίκα και έπρεπε να βγάλει τα ρόυχα του και να μείνει γυμνός, τον έλουζε κρύος ιδρώτας. Με τη βοήθεια ψυχολόγου ανατρέχοντας πίσω στα παιδικά του χρόνια, θυμήθηκε - ή μάλλον ξεκλείδωσε μια μνήμη που είχε περάσει στη λήθη- πως κάποια φορά που κατουρήθηκε στο κρεββάτι του μικρός, η μητέρα και η αδερφή του τον απειλούσαν κρατώντας ένα ψαλίδι, πως θα του έκοβαν το πουλ@κι του. Καταλαβαίνεις πως εκεί οφειλόταν το πρόβλημα και με την κατάλληλη βοήθεια το ξεπέρασε!

Για τη λήθη θυμάμαι δύο-τρία πράγματα από το σχολειό
(κάνουν ακόμα ψυχολογιά στο σχολείο τα παιδιά?, μακάρι).
Θυμάμαι πως τις αρνητικές εμπειρίες που βιώνουμε καθημερινά ο οργανισμός μας χρησιμοποιεί τα όνειρα για να τις,...ας πούμε ουδετεροποιήσει μέσα μας. Και αν αυτό δεν είναι αρκετό, δουλεύει ο μηχανισμός της λήθης και κρύβει αυτή την ανάμνηση κάπου βαθιά στο υποσυνείδητο ώστε να μην μπορούμε συνειδητά να την ανασύρουμε και να μας πονάει.

Αν κάνω λάθος, ας με διορθώσετε παρακαλώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

adespoto

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη adespoto
H adespoto αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Εκπαιδευτικός και μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 1,322 μηνύματα.

H adespoto ειμαι ερωτευμένη!!!! έγραψε στις 23:46, 01-12-06:

#5
Ευχαριστώ παιδιά για τις απαντήσεις σας
Και το πιο εντυπωσιακό είναι οτι τη συγκεκριμένη εμπειρία την είχα παντελώς ξεχάσει για αρκετά χρόνια, μέχρι προχθές που την θυμήθηκα ελάχιστα στην αρχή αλλά μετά ήταν σαν να έβλεπα το συμβάν μπροστά μου, με κάθε λεπτομέρεια και να νιώθω ακριβώς όπως είχα νιώσει και τότε. Μέχρι τα κλάματα έβαλα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 9,814 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 23:49, 01-12-06:

#6
Αδέσποτο, ίσως το ότι κατάφερες να τη θυμηθείς, την εμπειρία αυτή, να σημαίνει πως είσαι πιο έτοιμη τώρα και να την ξεπεράσεις!

Λείπει και ο Monaxos που θα ηξερε να σου πει περισσότερα...

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nikolas17 (Νίκος)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη nikolas17
Ο Νίκος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 689 μηνύματα.

O nikolas17 έγραψε στις 00:27, 02-12-06:

#7
(κάνουν ακόμα ψυχολογιά στο σχολείο τα παιδιά?, μακάρι).
Είναι μάθημα επιλογής στην Α' Λυκείου μόνο, αλλά στο δικό μου σχολείο τουλάχιστον δεν γίνεται...έπρεπε να μαζευτούμε Χ παιδία αλλά δεν είμασταν αρκετοί τελικά και δεν έγινε τμήμα Ευτυχώς έχω το βιβλίο απο την αδερφή μου

Στο θέμα μας τώρα, χωρίς να ξέρω πολλά, θα προσπαθήσω να απαντήσω όσο καλύτερα μπορώ

Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η τραυματική παιδική εμπειρία χαράκτηκε στην ψυχή σου και θα είναι αρκετά δύσκολο να την βγάλεις. Τα παιδικά σου συναισθήματα έρχονται στο ενήλικο μυαλό σου και καταφέρνουν να το λυγίσουν έτσι ώστε ακόμα και ενήλικας να καταφέρνεις να υποκύψεις στους παιδικούς σου φόβους, ακόμα και να βάζεις τα κλάματα...

Επειδή δεν έχεις αναφέρει συγκεκριμένα τι εμπειρία είναι αυτή [κ' ίσως να μην θέλεις κιόλας να αναφέρεις] θα σου πρότεινα να το ξεχάσεις, εκτός και αν σου δημιουργεί πρόβλημα στην ζωή σου, αν και απ' όσα είπες κατάλαβα ότι τώρα την θυμήθηκες και την είχες ξεχασμένη, άρα δεν υπήρχε πρόβλημα

Εάν τώρα σου έχει γίνει έμμονη ιδέα, ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσεις είναι με το μυαλό. Ερμήνεψε αυτή την παιδική σκηνή με το μυαλό ενός ενήλικα. Στην ύστατη περίπτωση θα μπορούσες να επισκεφτείς και έναν ψυχολόγο/ψυχίατρο...

Θα ήθελα και εγώ να θέσω μια ερώτηση : είναι δυνατόν να υπάρχει άτομο χωρίς παιδικές τραυματικές εμπειρίες? [και γιατί εγώ δεν έχω καμία?]

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 9,814 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 00:42, 02-12-06:

#8
Μμμμ...καλή ερώτηση Νικολα.
Φαντάζομαι πως για ένα παιδί τραυματική εμπειρία μπορεί να είναι και κάτι που για έναν ενήλικο να είναι ασήμαντο. Ας πούμε έρχεται ένα παιδάκι σπίτι σου και σου σπάει το πιο αγαπημένο σου παιχνίδι. (Μου έχει συμβεί και ....το θυμάμαι ακόμα)
Αυτό σαν γεγονός μπορεί να το θυμάσαι για όλη σου τη ζωή και να σε έχει επηρεάσει ως ένα βαθμό, (μπορεί ας πούμε να μην δανείζεις εύκολα πράγματα-δε μου συμβαίνει) αλλά δε θα είναι ιδιαίτερα τραυματικό!
Τώρα για πιο σοβαρές καταστάσεις, τι να σου πω, ούτε κι εγώ μπορώ να θυμηθώ κάτι, αλλά ίσως να είναι και η λήθη που λέγαμε πιο πάνω...

Που είναι ένας ειδικός όταν τον χρειάζεσαι;

Πάντως πιστεύω πως με την κατάλληλη βοήθεια μπορεί ο καθένας να ξεπεράσει τα παιδικά του τραύματα, όσο σοβαρά και να ειναι αυτά. Θέλω να το πιστεύω ίσως. Πάντως το πιστεύω!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη Isiliel : 02-12-06 στις 00:44.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

adespoto

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη adespoto
H adespoto αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Εκπαιδευτικός και μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 1,322 μηνύματα.

H adespoto ειμαι ερωτευμένη!!!! έγραψε στις 00:48, 02-12-06:

#9
Λοιπόν, για να γίνω πιο σαφής και να καταλάβετε κι εσείς σε τι αναφέρομαι, θα σας περιγράψω τρια περιστατικά τα οποία έχουν παρόμοιο χαρακτήρα και θα σας αναφέρω και πότε ακριβώς συνέβησαν:

Από τα 2 μου μέχρι και τα 11 μου χρόνια (μέχρι δηλαδή να τελειώσω το δημοτικό) κάθε πρωί πήγαινα στη γιαγιά μου και με κρατούσε αυτή τα πρωινά γιατί οι γονείς μου εργάζονταν και οι δύο (όπως και εξακολουθούν να το κάνουν) εκτός βέβαια από τις μέρες που πήγαινα το πρωί στο σχολείο (στο δημοτικό ήμουν πρωι-απόγευμα). Γενικά περνούσα αρκετές ώρες με την γιαγιά και τον παπού γιατί πηγαίναμε και διακοπές όταν ήμουν μικρή στο εξοχικό μας και έμενα 2 μήνες περίπου μαζί τους. Τους αγαπούσα και τους αγαπώ.

Περιστατικό Νο 1: Ήμουν 7 χρονών και είχαμε πάει διακοπές. Ο παπούς μου εμένα και την ξαδέρφη μου μας είχε πάει βόλτα σε ένα πάρκο να παίξουμε. Κάποια στιγμή εκεί που μικούσα με την ξαδέλφη μου έκανα μια απότομη κίνηση κατά λάθος με το χέρι μου και τη χτύπησα στο μάτι. Θυμάμαι οτι τότε κανείς δεν πίστεψε οτι το έκανα κατά λάθος και ακόμη και ο παούς μου που ήταν μπροστά, πίστευε οτι το έκανα επίτηδες. Ήμουν πολύ χάλια θυμάμαι τότε, είχα κάτσει μόνη μου στο δωμάτιο και δε μιλούσα σε κανέναν.

Περιστατικό Νο 2: Ήμουν γύρω στα 9 πάλι διακοπές στο ίδιο μέρος, είχα πάρει αγκαλιά την ξαδελφούλα μου τη μικρή (ήταν τότε 2 χρονών περίπου) και την άφησα κάτω αρκετά μακριά από το μπαλκόνι (το οποίο δεν είχε κάγκελα) και εκείνη περπάτησε προς το μπαλκόνι (στο οποίο καθόταν ο πατέρας της) και ταλαντεύτηκε και παραλίγο να πέσει κάτω από το μπαλκόνι (την έπιασε ο πατέρας της και δεν έπεσε). Θυμάμαι τότε ήταν όλοι μπροστά στο συμβάν (γιαγιά παπούς και ο θείος μου) και η γιαγιά μου πάλι κατηγόρησε εμένα (ενώ πραγματικά δεν έφταιγα). Πάλι τα ίδια είχα κλειστεί στο δωμάτιο και έκλαιγα.

Περιστατικό Νο 3: Ήμουν γύρω στα 11, και μια μέρα στο σπίτι της γιαγιάς μου είχα ανοίξει μια ομπρέλα κι έπαιζα. Άρχισε λοιπόν η γιαγιά μου να μου λέει "κλείσ'την είναι γρουσουζιά" κι εγώ της έλεγα σιγά τώρα αυτά είναι χαζομάρα. Λίγες μέρες μετά πέθανε ο αδερφός της γιαγιά μου και γύρισε κάποια στιγμή τότε η γιαγιά μου και μου είπε "εσύ φταις που άνοιξες την ομπρέλα μέσα στο σπίτι".

Καταλάβαινα οτι δεν έφταιγα εγώ σε καμία από τις τρεις περιπτώσεις, αλλά αυτό που με πονούσε είναι η στάση της γιαγιάς και του παπού απέναντί μου. Ήμουν ένα παιδάκι και εγγόνι τους και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνανε αυτό και αν πραγματικά πιστεύανε οτι έφταιγα εγώ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Subject to change (Λία)

Founder

Το avatar του χρήστη Subject to change
H Λία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 28 ετών και επαγγέλεται Web developer . Έχει γράψει 10,884 μηνύματα.

H Subject to change έγραψε στις 00:55, 02-12-06:

#10
Ισχύει όντως! Και για μένα η πιο τραυματική μου εμπειρία ήταν στο δημοτικό (με κοροίδευαν και δεν με έκαναν παρέα τοτε), παρ'ότι όταν την περιγράφω σε άλλον μου ακούγεται λίγο παιδιάστικό να με έχει σημαδέψει τόσο. Πιστευω οτι έχει διαμορφώσει το χαρακτήρα μου σε μεγάλο βαθμό, και θετικά (είμαι πολύ κατά σε οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού, ωρίμασα απο μικρή) και αρνητικά (φοβάμαι την αποτυχία πάρα πολυ, μερικές φορές γίνομαι είρων κι εγώ)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 9,814 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 01:09, 02-12-06:

#11
Πω πω Michelle τι μου θυμησες..... (να που έχω κι εγώ το τραυματάκι μου)

Γύρω στα 12 φορούσα σιδεράκια και γυαλιά, και είχα σπυράκια. Πάνω που οι συνομιλικοί μου άρχιζαν να γκομενίζουν εγώ ήμουν το ασχημόπαπο... Μάλιστα έμαθα πως τα αγόρια της τάξης είχαν κάνει μεταξύ τους ένα είδος καλλιστεία και είχαν βγάλει τη Miss ωραία πόδια, Miss ωραίο χαμόγελο, Miss ωραία μάτια κτλ και εμένα με είχαν βγάλει Miss καλό μυαλό.
Τώρα θα ήταν ίσως κομπλιμέντο αλλά τότε πόνεσε πολύ....Πάρα πολύ.
Κλείστηκα πολύ στον εαυτό μου και φαίνεται πως αυτό έγινε η αιτία να καλλιεργήσω περισσότερο το πνεύμα μου (ότι μπορεί ο καθένας "πλασάρει" σ'αυτή τη ζωή )
Ευτυχώς το πρόβλημα ξεπεράστηκε από μόνο του μεγαλώνοντας, έβγαλα σιδεράκια και γυαλιά, φύγαν και τα σπυράκιακαι το ασχημόπαπο έγινε ένας συμπαθέστατος κύκνος, που και τις κατακτήσεις του είχε και τα φλέρτάκια του και τα όλα του.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

nikolas17 (Νίκος)

Διάσημο Μέλος

Το avatar του χρήστη nikolas17
Ο Νίκος αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 23 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 689 μηνύματα.

O nikolas17 έγραψε στις 01:30, 02-12-06:

#12
[προσπαθεί να μου δώσει θάρρος τώρα ή ιδέα μου είναι?]

Μια ακόμη ερώτηση, τραυματικές εμπειρίες πχ τα άλλα παιδιά να σε κοροιδεύουν αλλά να μην σε πολυνοιάζει εσένα μετράνε ή όχι?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη moonlight : 26-10-09 στις 23:29.
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Corpse Bride

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Corpse Bride
H Corpse Bride αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 3,012 μηνύματα.

H Corpse Bride έγραψε στις 02:17, 02-12-06:

#13
Αρχική Δημοσίευση από adespoto
Περιστατικό Νο 3: Ήμουν γύρω στα 11, και μια μέρα στο σπίτι της γιαγιάς μου είχα ανοίξει μια ομπρέλα κι έπαιζα. Άρχισε λοιπόν η γιαγιά μου να μου λέει "κλείσ'την είναι γρουσουζιά" κι εγώ της έλεγα σιγά τώρα αυτά είναι χαζομάρα. Λίγες μέρες μετά πέθανε ο αδερφός της γιαγιά μου και γύρισε κάποια στιγμή τότε η γιαγιά μου και μου είπε "εσύ φταις που άνοιξες την ομπρέλα μέσα στο σπίτι".
Απαραδεκτο σκηνικο..

Εγω εχω δυο "τραυματα", το ενα παρομοιο με ενα απ'τα δικα σου..δεν μου αφησαν καποια φοβια η οτιδηποτε, απλα καθε φορα που τα θυμαμαι μου ερχεται ενα πολυ δυσαρεστο συναισθημα, σαν να τα ξαναζω.

Γυρω στα 10 ειχα λατρεια με τον μικρο μου ξαδερφο που ηταν 3-4..παιζαμε κυνηγητο λοιπον (την ειχα δει μεγαλη ξαδερφη κτλ, και τον εβλεπα σαν κουκλα), και ετσι οπως τον επιασα, πηγε με φορα να ξεφυγει και επεσε με τα μουτρα..το αποτελεσμα ηταν εμφανες στο μουτρακι του, θυμαμαι οτι κρυφτηκα κατω απ'τον καναπε και οποτε ηταν να τον πετυχω στο σπιτι, εκανα οτι εχω μαθηματα η πηγαινα τουαλετα για να τον αποφυγω.. Πολλες τυψεις, αν και κανεις δε με κατσαδιασε (μα τι αυτοκριτικη..).

Το δευτερο ηταν επισης στα 10, οπου ειχαμε παει εκδρομη οικογενειακως, και μεσα στα αξιοθεατα ηταν και μια εκκλησια. Η εκκλησια γρηγορα εχασε την προσοχη μου, και την κερδισαν τα κερια που αναβα και εσβηνα μεχρι οι υπολοιποι να θαυμασουν τον χωρο. Κι εκει που τα φυσουσα σαν καλο διαολι, ερχεται μια της εκκλησιας και αρχισε να μου φωναζει..Δε θυμαμαι ποσες ωρες εκλαιγα μ'αυτο το σκηνικο!

...Ποσα σας χρωσταω γιατρε μου??

Αρχική Δημοσίευση από nikolas17
Μια ακόμη ερώτηση, τραυματικές εμπειρίες πχ τα άλλα παιδιά να σε κοροιδεύουν αλλά να μην σε πολυνοιάζει εσένα μετράνε ή όχι?
Ε οχι, γιατι μαλλον δε σε τραυματισαν πολυ!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

edited Τελευταία επεξεργασία από το χρήστη moonlight : 26-10-09 στις 23:30. Αιτία: merge
0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

xristinaki

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη xristinaki
H xristinaki αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Παιδαγωγός . Έχει γράψει 359 μηνύματα.

H xristinaki έγραψε στις 06:21, 02-12-06:

#14
Λοιπον πρεπει να μουν γυρω στα 5 η 6 χρονων τοτε κι με προσεχε η γιαγια μου καποια στιγμη για να την πειραξω της ειχα πει οτι ποναει η καρδια μου οτι ημουν αρρωστη κι δεν ημουν καλα.Αυτη μου ειπε οτι αν ελεγα ψεμματα ο θεος θα μ εκδικουνταν κι θα πεθαινα η θα αρρωσταινα στα αληθεια.Ειχα τρομαξξει τοσο πολυ που μερχι να γινω 8,9 χρονων ημουν αρκετα τρομαγμενη κι νομιζα οτι κατι κακο θα μου συνεβαινε αν δεν εκανα κατι σωστα.Η γιαγια μου ειναι ατομο δυστυχως που κανει κατι τετοια.Μου κανει η εντυπωση παντως που το θυμαμαι ακομα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Κακή Επιρροή (Αναστασία)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Κακή Επιρροή
H Αναστασία αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 43 ετών και μας γράφει απο Περιστέρι (Αττική). Έχει γράψει 6,729 μηνύματα.

H Κακή Επιρροή εχμ... είπε γεια ...κι έγραψε στις 10:04, 02-12-06:

#15
όταν ήμουν μικρή ο πατέρας μου έπινε.. πάρα πολύ... ξεπερνούσε αυτό που λέμε ως λογικό....
τον χαρακτηρίζω ως αλκοολικό
το τι συνέβαινε μέσα στο σπίτι όταν έπινε δε θέλω να σας το περιγράψω αλλά φαντάζεστε... εχετε δει όλοι σας ιστορίες στην tv
το ποτό του ήταν ούζο (πλέον έχει γίνει τσίπουρο)
ήπια ούζο πρώτη φορά στη ζωή μου πρόπερσυ όταν με μια πολύ αγαπημένη φίλη αποφάσισα ότι πρέπει επιτέλους να παλέψω τα φαντάσματα του παρελθόντος μου....
προπερσυ ήμουν 34 χρονών
ο οποιοσδήποτε πίνει ούζο και τον "μυρίσω" μου θυμίζει τον πατέρα μου.... καθώς κι όλα τα επακόλουθα εκείνης της περιόδου...
το πάλεψα και σήμερα πίνω και γω με την παρέα κανένα ουζάκι αλλά έχω φοβερή απέχθεια στους αλκοολικους (τον πατέρα μου τον αγαπάω.. νομίζω )


αδεσποτουλι μου....
αυτό που σε πείραξε είναι προφανές... πως είναι δυνατόν να μη σου έχουν εμπιστοσύνη οι άνθρωποι που σε ξέρουν τόσο καλά... πως είναι δυνατόν να είναι ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΔΙΚΟΙ μαζί σου...
ναι φυσικά και είναι τραύμα...
όμως... αυτό που πρέπει να σκεφτείς καλά μέσα σου είναι οι προθέσεις των ανθρώπων αυτων....
μιλας για ένα παππου και μια γιαγια... με μάλλον ελλειπή μόρφωση... αλλά με αρκετή αγάπη....
σίγουρα δεν είχαν σκοπό και δεν καταλάβαιναν πόσο κακό σου κάνουν... είναι πολύ πιθανό να νόμιζαν ότι έτσι σε βοηθούν να γίνεις πιο 1)προσεκτική 2) υπεύθυνη 3) ίδια με αυτούς...
Πρεπει να ψάξεις μέσα σου και να βρεις τι ωφέλιμο μπορείς να μάθεις μέσα από αυτα τα 3-4 περιστατικά - μαθήματα της ζωής σου....
Βρες τον τρόπο να κάνεις το παλούκι, μπούμερανγκ υπέρ σου...
Μπορείς κάλιστα να το συζητήσεις και μαζί τους αν ζουν ακόμα... πραγματικά δεν είναι κακό....
όσο για το 3ο που σου είπε η γιαγια... είναι αστείο... το ξέρεις κι εσύ...
μέσα στον πόνο τους οι άνθρωποι λένε πολλές βλακείες....
Τις προάλες όταν πέθανε ο ξάδερφος μου και πήγαμε στο σπίτι του, ήταν εκεί μια θεία μου (αμόρφωτη εντελώς) αδερφή της μητέρας μου η οποία όταν μας είδε άρχισε να ουρλιάζει και να λέει ότι φταίει η (νεκρή) μάνα μου που πέθανε ο ανηψιός της (Επειδή ήταν όμορφη-ήρεμη στην κηδεία, υπάρχει ένα παραμύθι που λένε ότι ο όμορφος νεκρός, θα πάρει κι άλλον μαζί του και τετοιες μπουρδες)....
Προς στιγμήν εκνευρίστηκα πάρα πολύ μαζί της που δεν σεβάστηκε ουτε κατα διάνεια την μάνα μου κι εμας που είμασταν εκεί αλλα στη συνέχεια που ηρέμισα γέλασα... σκέφτηκα ότι αν η μάνα μου μπορούσε όντως να πάρει κάποιον μαζί της δεν θα έπαιρνε τον ανηψιο της ετων 29 αλλα κάποια απ τις αδερφές της για να παίζουν μπιρίμπα
Καταλαβαίνεις ελπίζω τι εννοώ ε?


Δούλεψε τα και φέρτα υπέρ σου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

adespoto

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη adespoto
H adespoto αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Εκπαιδευτικός και μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 1,322 μηνύματα.

H adespoto ειμαι ερωτευμένη!!!! έγραψε στις 14:40, 02-12-06:

#16
ΚουΕ, έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτά που λες και προφανώς αν μου συνέβαιναν αυτά τώρα ή και όταν ήμουν 15 χρονών δεν θα με πειράζανε και ίσως και να τα είχα ξεχάσει τώρα πια. Μετά από πολλή σκέψη χτες βράδυ, μπορώ να πω οτι θυμήθηκα κι άλλα παρόμοια αλλά πιο "ελαφριά" περιστατικά πάντα με γιαγιά και παπού μέσα. Ανακάλυψα λοιπόν οτι, ιδιαίτερα η γιαγιά μου, απλά είναι έτσι. Και προφανώς δεν γίνεται να αλλάξει γιατί ειναι και μεγάλος άνθρωπος. Έχω μπει σε μια διαδικασία να συγκεκριμενοποιήσω την αιτία όλων αυτών των γεγονότων και τελικά κατέληξα στο γεγονός οτι η γιαγιά μου επειδή είχε μεγαλώσει σε χωριό και δεν είχε σχδόν καθόλου μόρφωση και είχε μεγαλώσει και 5 παιδιά και γενικά είχε ταλαιπωρηθεί στη ζωή της γιατί δούλευε για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα απλά φερόταν έτσι σε μένα επειδή με έβλεπε και κάθε μέρα. Θύμωνα που όταν έρχονταν άλλα ξαδέρφια μου στο σπίτι χαιρόταν και που όταν πήγαινα εγώ απλά το θεωρούσε δεδομένο και που απογοητευόταν εμφανώς όταν της έλεγα στο τηλέφωνο ποιά είμαι γιατί ήλπιζε οτι ήταν κάποιο από τα υπόλοιπα ξαδέρφια μου. Το πρόβλημα που ίσως να έχει κάποιες ρίζες σε αυτά τα γεγονότα είναι το ότι αισθάνομαι πολύ άσχημα όταν με "μαλώνουν" για κάτι. Προτιμώ να με κοροιδέψουν, να με απατήσουν, να με κλέψουν να μου κάνουν οτιδήποτε άλλο από το να με μαλώσουν για κάτι που δεν έχω καταλάβει οτι έκανα λάθος. Και δυστυχώς αυτό το πράγμα δεν μπορώ να το αποβάλλω

Πάντως σχετικά με τις άσχημες εμπειρίες, όταν πήγαινα στο λύκειο με κορόιδευαν κάποια παιδιά από την τάξη μου επειδή ήμουν παχουλή. Με είχε πειράξει εξίσου και μου είχε δημιουργηθεί και κόμπλεξ μέχρι τη στιγμή που (πριν από κανένα μήνα) συνάντησα τυχαία στο δρόμο έναν από αυτούς τους συμμαθητές μου και μάλιστα μου μίλησε αυτός πρώτος και φάνηκε χαρούμενος που με είδε και από τότε ξεπέρασα αυτό το γεγονός και ήταν λες και μου έφυγε ένα βάρος. Το θυμάμαι ελάχιστες φορές αλλά και όταν το θυμάμαι απλά αισθάνομαι νοσταλγία για εκείνα τα χρόνια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

underwater

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη underwater
H underwater αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 2,499 μηνύματα.

H underwater έγραψε στις 15:14, 02-12-06:

#17
Είναι απίστευτο το πόσο μπορεί να μας επηρεάσουν τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας. Και το βλέπω πολλές φορές με τα παιδάκια που δουλεύω. Ο βασικότερος στόχος μου είναι να τα ενισχύω ψυχολογικά και όχι μόνο μαθησιακά.

Κι έχω βιώσει κι εγώ άσχημες καταστάσεις. Στο Δημοτικό ήμουν από τα πρώτα παιδιά που φόρεσαν γυαλιά στην ηλικία των 7 ετών και το τι είχα ακούσει είναι τρομερό. "Γυαλάκια" με φώναζαν, τα αγόρια δεν μου έδιναν σχεδόν καθόλου σημασία, η αυτοπεποίθησή μου ήταν χάλια.Τα παιδιά μπορούν να γίνουν πολύ σκληρά. Κι ακόμα τώρα που είμαι 25 αυτό με επηρεάζει. Ενδιαφέρομαι περισσότερο από όσο θα ήθελα για την εξωτερική μου εμφάνιση και πολλές φορές ψιλοφλερτάρω με αγόρια μόνο και μόνο για επιβεβαίωση. Και το καλύτερό μου είναι όταν βλέπω παλιούς μου συμμαθητές που με έγραφαν τότε και βλέπω ότι πια δεν τους είμαι αδιάφορη! Αλλά δεν είμαι περήφανη γι'αυτό, ξέρω πως έχω issues να λύσω.

Εννοείται πως φοράω σχεδόν συνέχεια φακούς!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Molka

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Molka
H Molka αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 386 μηνύματα.

H Molka έγραψε στις 16:17, 02-12-06:

#18
"Γυαλάκια" ε? Αχ.. εμένα με φωνάζε ένα συγκεκριμένο παιδί (πραγματικά κωλόπαιδο) "γυαλαμπούκα" και "κουκουβάγια"( ). Φόρεσα γυαλάκια στην πρώτη δημοτικού, και μάλιστα ήταν πολύ χαριτωμένα και ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί τα κοροιδεύανε, είχανε αυτοκόλλητα χελωνονιντζάκια πάνω!!! Τα παιδιά είναι πραγματικά πολύ σκληρά, σε όλο το δημοτικό ήμουνα από τα παχουλά κοριτσάκια του σχολείου, και το τι είχαν ακούσει τα αυτιά μου δεν περιγράφεται.. Δεν θα συζητήσω καν για επιτυχίες με τα αγοράκια! Μια φορά θυμάμαι μόνο στην Ε' δημοτικού ένα παιδί μου είχε πει ότι έχω ωραία μάτια, που τα είδε πίσω απ' τα γυαλιά ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω

Τα γυαλιά μου δεν θα τα αποχωριστώ πάντως ποτέ.-

Στα 7 μου είχα μια κούκλα (την έχω ακόμα ) που έκλεινε το μάτι της (και καλά νάζι-τσαχπινιά) και ένας θείος μου μου έλεγε ότι ειναι άρρωστη και ότι έχει πάθει εγκεφαλικό (μεταξύ μας, το στόμα της είναι λίγο στραβωμένο) και μια μέρα του την είχα δώσει να την κρατάει και εκείνος της έριξε ένα χαστούκι και στριφογύρισε 2-3 φορές το κεφάλι της (όπως στον Εξορκιστή). Έκλαιγα για τουλάχιστον 1 εβδομάδα, και δεν μιλούσα στον θείο μου για τουλάχιστον 2 μήνες. Τώρα πια είναι ο αγαπημένος μου θείος βέβαια, αλλά...

Σνιφ, θυμήθηκα και κάτι άλλο.. Μέχρι τα 11 μου σχεδόν η θεία μου (η γυναίκα του παραπάνω θείου) μου έλεγε ότι οι γονείς μου με πήραν απ'τους γύφτους, και επειδή όταν ήμουν πιο μικρή ήμουν κάπως σκούρα, ήμουν πεπεισμένη ότι ήμουν γυφτοπούλα Στα 18 μου έπαψα να αμφιβάλλω γιατί σκέφτηκα ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα μου το έλεγαν όταν έφτανα τα 18 (έτσι δεν γίνεται στις ταινίες? )

Συγνώμη για το μεγάλο post, αλλά μου ήρθαν όλα μαζί

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 8 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Oralee (Κωνσταντίνα)

Τιμώμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη Oralee
H Κωνσταντίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 35 ετών και μας γράφει απο Γλυφάδα (Αττική). Έχει γράψει 5,296 μηνύματα.

H Oralee living, laughing and loving, έγραψε στις 13:25, 07-12-06:

#19
Eμένα πάλι οι εμπειρίες που με στιγμάτισαν δεν ήταν στην παιδική ηλικία - από εκεί δεν θυμάμαι τπτ κακό, εκτός από ότι σε όλο το Δημοτικό δεν με έπαιζε κανένα παιδάκι και σε κάθε διάλειμμα καθόμουν μόνη μου στο προαύλιο (και νομίζω πως γι' αυτό έφταιγε το ότι πήγαινα σε ιδιωτικό σχολείο, αφού μόλις πήγα στο Δημόσιο, ως δια μαγείας απέκτησα πολλές φίλες!)
Δυσάρεστες και τραυματικές εμπειρίες απέκτησα μετά τα 11, τότε που χώρισαν οι γονείς μου και άρχισαν μετά από λίγο να γνωρίζουν άλλα άτομα, τα οποία είτε με έβλεπαν ανταγωνιστικά (και μου έκαναν τη ζωή πατίνι) είτε την έβλεπαν γονείς και ήθελαν να με γαλουχήσουν σύμφωνα με τις δικές τους πεποιθήσεις (πράγμα εξίσου απαράδεκτο!) Είναι περιστατικά που δεν θέλω να αναφέρω εδώ, αλλά νομίζω πως αυτά είναι και ο λόγος που φοβάμαι τόσο να δεσμευτώ και να παντρευτώ.. φοβάμαι πως αν χωρίσω μετά κι έχω παιδί, αυτό θα περάσει τα ίδια με μένα!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Kassie

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη Kassie
H Kassie αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Οδοντίατρος . Έχει γράψει 193 μηνύματα.

H Kassie έγραψε στις 18:19, 08-12-06:

#20
Μέχρι τα 10 μου ήμουν ένα αδύνατο παιδάκι, μετά με πήρε η κατρακύλα κι όταν έφτασα στο Γυμνάσιο ήμουν ήδη γεματούλα (με γυαλιά και σιδεράκια,ένα χάρμα οφθαλμών ). Οι χειρότερες χρονιές μου: δευτέρα και τρίτη Γυμνασίου. Βλέπετε, εκτός από... ασχημούλα ήμουν και απουσιολόγος και η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς μου ήταν πολύ καλή (τραγικά σφάλματα για τα κακομαθημένα αμόρφωτα καλόπαιδα της τάξης μου (όχι, δεν τους την έχω καθολου φυλαγμένη ). Τα 2 χειρότερα χρόνια της ζωής μου, με ένα σωρό ψέματα σε όλους, στους γονείς ότι τα παιδάκια στο σχολείο μου φέρονται καλά και στους συμμαθητές μου ότι έχω ένα σωρό φίλους εκτός σχολείου . Γι' αυτά τα ψέματα ντρέπομαι τόσο πολύ...
Και όπως γίνεται στις ταινίες με έσωσε...ένα αγόρι . Όχι, δεν είχαμε σχέση (είχε σχέση με την χειρότερη εχθρό μου ), αλλά γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Και με έσωσε από την μοναξιά μου
Υ.Γ Όταν δε την χώρισε η εχθρός μου έτρεχε όλη την ώρα από πίσω μου για να τους τα ξαναφτιάξω (ναι, όλα εδώ πληρώνονται ).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

MonaXoS (Δημήτρης Αγοραστός)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη MonaXoS
Ο Δημήτρης Αγοραστός αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Ψυχολόγος . Έχει γράψει 1,527 μηνύματα.

O MonaXoS έγραψε στις 19:08, 08-12-06:

#21
Άργησα λίγο να διαβάσω το θέμα από την αρχή, αλλά τώρα που βρήκα χρόνο θα ήθελα να πω δυο τρία σχόλια που έχω για διάφορα που γράψατε (τα οποία οφείλω να πω πως βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέροντα στο σύνολό τους).

Καταρχήν το βασικό ερώτημα βλέπω πως ήταν αν μπορούμε να ξεπεράσουμε τα παιδικά τραύματα. Η απάντηση είναι δύσκολη γιατί σκοντάφτει στο ερώτημα αν οι ίδιες οι παιδικές αναμνήσεις είναι που μας ενοχλούν (και άρα αν καταφέρουμε να τις "σβήσουμε" τότε θα χαθεί κ το πρόβλημα) ή αν το πρόβλημα είναι ορισμένα χαρακτηριστικά του εαυτού μας που έχουμε διαμορφώσει βάσει αυτών των κακών εμπειριών.

Εγώ τείνω προς το δεύτερο. Καταρχήν το να ξεχάσεις ένα γεγονός είναι δύσκολο, ειδικά αν σε έχει στιγματίσει τόσο πολύ ή αν έστω του έχεις δώσει σημασία. Η ανθρώπινη μνήμη είναι τεράστια, αλλά δεν είναι άπειρη. Γι' αυτό κωδικοποιούμε κ αποθηκεύουμε μνήμες μεταξύ άλλων και βάσει της σημαντικότητάς αλλά και της εντύπωσης που μας προκάλεσε ένα γεγονός. Όσο πιο σημαντικό και όσο πιο φορτισμένο συναισθηματικά ήταν κάτι τόσο πιο δύσκολο είναι να το ξεχάσουμε. Γι' αυτό άλλωστε και οι ψυχολογικές θεραπείες δεν επικεντρώνονται στο να ξεχάσεις το γεγονός, αλλά ίσα - ίσα, το αντίθετο! Σκοπός είναι να το επαναφέρεις στη μνήμη σου και να το επεξεργαστείς. Γιατί σε πειράζει το γεγονός; Μήπως δεν επιβεβαιώθηκε η εικόνα σου για εσένα; Μήπως σου θυμίζει κάποιο αίσθημα κατωτερότητας που θες να πνίξεις βαθιά μέσα σου; Μήπως σε πλήγωσε συναισθηματικά; (Τα ερωτήματα είναι γενικά, δεν αναφέρονται σε κάποιον συγκεκριμένα).

Και τα τρία γεγονότα που μας περιέγραψες αδέσποτο δείχνουν ότι η πηγή του "πόνου" που σου προκαλούν οι μνήμες αυτές έχουν έναν πολύ σημαντικό παρονομαστή: ένα αγαπημένο πρόσωπο το οποίο σε πρόδωσε (η γιαγιά σου). Εσύ, όπως μας είπες, την υπεραγαπάς και προφανώς, εφόσον έμενες μαζί της τόσο καιρό σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία είχες επενδύσει συναισθηματικά πάνω στην σχέση αυτή και ξαφνικά η γιαγιά σου σου έδειξε κάποια σημάδια μη-αγάπης τα οποία ήταν σαν να γκρεμίζουν την σχέση αυτή. Είναι όλα πολύ έντονα συναισθματικά και επομένως το πρόβλημα είναι ότι έχεις μείνει με ένα τεράστιο και αναπάντητο ΓΙΑΤΙ που σε καίει. Γιατί κάποιος που αγαπάς τόσο είναι ικανός να σε πληγώσει τόσο πολύ; Το καλύτερο θα ήταν να το συζητήσεις με την γιαγιά σου. Να εκφράσεις όλα τα συναισθήματα που σου δημιουργεί αυτή η ανάμνηση. Είναι ο μόνος τρόπος για να αποφορτιστεί συναισθηματικά και πλέον να πάρει μια απλή θέση, δίπλα στις υπόλοιπες αναμνήσεις από τις οποίες μάθαμε κάποια πράγματα στη ζωή μας.

Μια άλλη ιστορία που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση είναι της xristinaki, σχετικά με την γιαγιά της (κ αυτή) που της είπε ότι αν πει ψέμματα θα πεθάνει. Είναι απίστευτο πόσο κακό μπορούμε να κάνουν οι μεγάλοι στα μικρά παιδιά με κάτι τέτοια. Η συγκεκριμένη ιστορία μου έφερε στο μυαλό διάφορες σκέψεις σχετικά με τον παιδικό ψυχισμό. Θα πρέπει να ξέρετε πως τα παιδιά από μόνα τους περνάνε μια φάση όπου ερμηνεύουν τα πάντα γύρω τους βάσει μιας ανώτερης εξωτερικής δύναμης (=Θεος). Το να φοβίσεις ένα παιδί με τον Θεό είναι, ειλικρινά, ένας από τους καλύτερους τρόπους να καταστρέψεις μια ψυχούλα. Δημιουργείς αυτόματα ένα αόρατο μάτι πάνω από το παιδί το οποίο νιώθει τύψεις για κάθε τι που κάνει με αποτέλεσμα να μην αναπτύσεται ελεύθερα και να μην πειραματίζεται με την ζωή. Ένα άλλο λάθος που κάνουν πολλοί είναι να τρομάζουν τα παιδιά τους με εκφράσεις τους τύπου "αν δεν φας όλο το φαί σου θα πεθάνω. Θες να πεθάνω;" (εδώ κολλάει κ η ιστορία με την ομπρέλα αδέσποτο). Αν συμβεί κάτι κακό αυτόματα τα παιδιά θα νιώθουν τύψεις ότι αυτά το προκάλεσαν, μιας και ακόμη δεν έχουν κατακτήσει (πριν τα 10) μια καλή σχέση με την αιτιότητα και φυσικά δεν έχουν αναπτύξει την αφηρημένη κριτική σκέψη (στα 12) που θα τα επιτρέψει να επεξεργαστούν ένα γεγονός με έναν πιο πολυδιάστατο τρόπο. Αποτέλεσμα και των δύο είναι η δημιουργία ενός ατόμου που ζει στην αμφιβολία και στον φόβο και φοβάται να πάρει πρωτοβουλίες.

Καλά, για τα παιδικά βιώματα στα σχολεία δεν χρειάζεται να πω κάτι πάραπάνω... Τα παιδιά είναι πραγματικά πολύ κακά και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να καλυτερέψουμε λίγο την κατάσταση είναι να ανατρέψουμε τα δικά μας παιδιά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην κάνουν τα ίδια στους συμμαθητές τους. Γιατί τελικά πολλά πράγματα είναι αποτέλεσμα κακής παιδείας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

4 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Isiliel (Φεγγάρω)

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Isiliel
H Φεγγάρω αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 42 ετών και μας γράφει απο Θεσσαλονίκη (Θεσσαλονίκη). Έχει γράψει 9,814 μηνύματα.

H Isiliel Salus populi suprema lex esto έγραψε στις 19:39, 08-12-06:

#22
Ευχαριστούμε πάρα πολύ Μοναχέ γιατί εκτός του ότι υπήρξαμε παιδιά, κάποιοι από μας μεγαλώνουμε τώρα παιδιά (και κάποιοι άλλοι θα μεγαλώνουν στο μέλλον) και είναι πολύ χρήσιμα όλα αυτά που μας είπες!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

adespoto

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη adespoto
H adespoto αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 29 ετών , επαγγέλεται Εκπαιδευτικός και μας γράφει απο Πειραιάς (Αττική). Έχει γράψει 1,322 μηνύματα.

H adespoto ειμαι ερωτευμένη!!!! έγραψε στις 20:40, 09-12-06:

#23
Μοναχέ ευχαριστούμε πολύ

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

MonaXoS (Δημήτρης Αγοραστός)

Διακεκριμένο μέλος

Το avatar του χρήστη MonaXoS
Ο Δημήτρης Αγοραστός αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 29 ετών και επαγγέλεται Ψυχολόγος . Έχει γράψει 1,527 μηνύματα.

O MonaXoS έγραψε στις 20:44, 09-12-06:

#24
Καλά ρε παιδιά... με κάνετε κ κοκκινίζω. Δεν είπα κ τίποτα σπουδαίο

Χαίρομαι πάντως που βρήκατε την απάντησή μου χρήσιμη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Θάλλαζα

Νεοφερμένος

Το avatar του χρήστη Θάλλαζα
H Θάλλαζα αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει γράψει 37 μηνύματα.

H Θάλλαζα έγραψε στις 21:42, 01-04-07:

#25
Αρχική Δημοσίευση από adespoto
Λοιπόν πριν δύο μέρες μου συνέβη το εξής: Σε κάποια άσχετη στιγμή κι ενώ σκεφτόμουν διάφορα, ξαναθυμήθηκα μια άσχημη εμπειρία που είχα όταν ήμουν 7 χρονών. Μετά από σκέψη λοιπόν, συνειδητοποίησα οτι αυτή η εμπειρία με στεναχωρεί πολύ περισσότερο από άλλες που είχα μεγαλύτερη (στην εφηβεία πχ) παρ'όλο που δεν είναι πιο άσχημη από αυτές σαν εμπειρία. Επίσης συνειδητοποίησα οτι η εμπειρία αυτή, σε συνδιασμό με κάποιες άλλες παρόμοιου χαρακτήρα, οι οποίες μου συνέβησαν στα 7-11 χρόνια μου, μου έχουν δημιουργήσει κάποια προβλήματα. Πώς μπορώ όμως να αποβάλλω αυτά τα άσχημα συναισθήματα και να λύσω τα προβλήματα που μου έχουν δημιουργήσει?
Σε εσας έχει τύχει κάτι ανάλογο? Καταφέρατε να το λύσετε?

Ψυχολόγοι του στεκιού, τα φώτα σας παρακαλώ!

απλά πρέπει να πάψεις να ενοχοποιείς τον εαυτό σου γι' αυτές τις κακές εμπειρίες, πολλοί άνθρωποι είχαν και δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για αυτό, κατά τη γνώμη μου θέλει να του αφιερώσεις πολύ χρόνο και πολλή κουβέντα

μην κλείνεις τα μάτια, δεν πρόκειται απλά να το ξεχάσεις...

υ.γ. όταν φτάσεις στο σημείο που να μη φοτίζεσαι να το συζητάς με τους ανθρώπους σου, αυτό θα σημαίνει ότι το έχεις ξεπεράσει
όταν δηλαδή δε θα το βλέπεις από μέσα αλλά από την απέξω

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

<<ΝΙΚΟΛ>> (Νικόλια)

Εκκολαπτόμενο Μέλος

Το avatar του χρήστη <<ΝΙΚΟΛ>>
H Νικόλια αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Κάλυμνος (Δωδεκάνησα). Έχει γράψει 92 μηνύματα.

H <<ΝΙΚΟΛ>> Αγάπη...τι δύσκολο πράγμα... έγραψε στις 16:50, 26-10-09:

#26
Εχω αρκετες ασχημες εμπειριες....απλα αυτες που δεν θ ξεχασω γτ μ εχουν πραγματικα επηρεασει σαν χαρακτηρα ειναι οι εξης...!
η πρωτη ηταν ενα περιστατικο ασχημο με τους γονεις μ(πρεπει ν ημουνα 10 χρονων...) π πραγματικα ακομα οταν τ σκεφτομαι κλαιω αμεσως...
και τ αλλο ηταν οταν ημουνα 1 γυμνασιου...!ειχα αλλαξει σχολειο οταν ημουνα τεταρτη δημοτικου...ειχα κρατησει ομως σχεσης με μια κοπελα απο εκει.οταν λοιπον πηγα 1 γυμνασιου με εψησε εκεινη η κοπελα να παμε στο στεκι των πρωην συμμαθητων μου να τους ξαναδω και να δουμε αν μ θυμουνται...
και ετσι καναμε....για να μν τ πολυλογο εκεινη τν περιοδο ημουν στην γνωστη φαση γυαλια σιδερακια σπυρακια κ λιγα κιλα παραπανο....ειχε τυχει δε να μ εχει αναγκασει η μανα μ ν βαλω ενα φορεμα π μ ειχε παρει η θεια μ γτ θ ερχοτανε επισκεψη πιο μετα για ν μ δει...τα κλασσικα...
λοιπον το τι καζουρα εφαγα κ το τι ασχημα π αισθανθηκα δν λεγεται.....
ειχα γυρισμενη τν πλατη μ κ μ λεγανε σκιαχτρο κ βαμπιρ κ αλλα....κ τ λεγανε πισω απο τ αυτι μ ετσι?!
αλλα αυτο π μ αποτελειωσε ηταν οταν τους ειπα οτι ειχα αγορι(τ πρωτο...) και ξεραθηκαν στο γελιο....ειχαν πεσει στα πατωματα ομως......
απο τοτε παντα τ κουβαλαω μεσα μ κ νοιωθω μεγαλο κομπλεξ για τν εαυτο μ.......


βσκ δν νμζ να τ ξεπερασω ποτε....τ μονο π συνιδητοποιησα ειναι οτι τ παιδια ειναι πολυ σκληρα...και οτι δν πρεπει ν κανω τ ιδιο.....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

pote ksana (Ούφ!)

Δραστήριο Μέλος

Το avatar του χρήστη pote ksana
H Ούφ! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 26 ετών , επαγγέλεται Φοιτητής/τρια και μας γράφει απο Πάτρα (Αχαΐα). Έχει γράψει 205 μηνύματα.

H pote ksana έγραψε στις 17:34, 26-10-09:

#27
Πιστεύω οτι οι παιδικές άσχημες εμπειρίες είναι οι πιο τραυματικές γιατί είναι οι πρώτες.
Η πρώτη απόρριψη, η πρώτη προσβολή δεν ξεχνιούνται το ίδιο εύκολα όσο στην ενήλικη ζωή οπου έχουμε πλέον αποδεχτεί οτι είναι μες στη ζωή όλα.. Ίσως όσο είμαστε μικροί,είμαστε πιο αγνοί συναισθηματικά και τα μεγενθύνουμε όλα. Υπάρχει η συνήθεια να κακομαθαίνουμε τα μικρά παιδάκια,κι όταν έρθει η στιγμή να διαπληκτιστούν με κάποιον για πρώτη φορά είναι οδυνηρό..
Απο τα παιδικά μου χρόνια,θυμάμαι ένα περιστατικό με την μεγαλύτερη αδελφή μου που πραγματικά κάθε φορά που το σκέφτομαι με προβληματίζει.. Θα ήμουν 6-7 χρονών κι αυτή 9-10,και παίζαμε σαν όλα τα κοριτσάκια με κούκλες. Συγκεκριμένα δύο αρκουδάκια,την Ροζίτα και την Κιτρινούλα (προφανώς από το χρώμα τους). Μια μέρα,δεν θυμάμαι με ποιά αφορμή είχαμε τον εξής διάλογο:
-Σε λίγο θα μας πεις οτι αγαπάς την Κιτρινούλα πιο πολύ απο μένα.
-Μα φυσικά και την αγαπώ πιο πολύ!
Αν κρίνω απ'το σόκ,δεν απορώ γιατί με την αδελφή μου δεν είχα ποτέ καλές σχέσεις μέχρι το τέλος της εφηβείας μου. Ποτέ δε την εμπιστεύτηκα το επόμενο μεγάλο διάστημα.. Τα τελευταία 2 χρόνια κάπως έχουμε αρχίσει να μιλάμε για μη τυπικά θέματα.. Μια κουβέντα που ίσως δεν εννοούσε,κι όμως με την αθωότητα της ηλικίας την είχα πάρει κατα γράμμα.. Αν μου το έλεγε τώρα,σαφώς και δεν θα το έπαιρνα σοβαρά..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

rascal_gd (Call me Joe!!)

Περιβόητο Μέλος

Το avatar του χρήστη rascal_gd
Ο Call me Joe!! αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Είναι 28 ετών και μας γράφει απο Αφρική. Έχει γράψει 1,368 μηνύματα.

O rascal_gd is Full of Shit!!! έγραψε στις 20:24, 27-10-09:

#28
Eγω δεν μπαινω καν στη διαδικασια να θυμηθω καποια πραγματα, γιατι ακομη και η αναβιωση των συναισθηματων που ενοιωσα εκεινη τη στιγμη με τρομαζει και με φρικαρει παρα πολυ..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 5 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

0 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

Himela

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη Himela
H Himela αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Είναι 33 ετών , επαγγέλεται Ιδιωτικός υπάλληλος και μας γράφει απο Αθήνα (Αττική). Έχει γράψει 4,556 μηνύματα.

H Himela σ' όποιον αρέσουμε... έγραψε στις 15:26, 23-12-09:

#29
Εγώ έχω πολύ πιο άσχημες εμπειρίες από αυτές που λέτε, αλλά φυσικά για τον καθένα η δική του εμπειρία πονάει πιο πολύ. Αυτές οι εμπειρίες έχουν επηρεάσει κατά πολύ αυτό που είμαι σήμερα.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

1 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση

DrStrangelove

Επιφανές Μέλος

Το avatar του χρήστη DrStrangelove
Ο DrStrangelove αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένος Επαγγέλεται Μοντέλο . Έχει γράψει 4,073 μηνύματα.

O DrStrangelove έγραψε στις 16:42, 23-12-09:

#30
Τα παιδικά μου χρόνια ήμουν πραγματικά πολύ ευτυχισμένος. Δεν έχω καμμία πληγή, κανένα σύννεφο, κανένα βάρος δεν κουβαλάω από εκείνα τα χρόνια. Πολύ όμορφα χρόνια γεμάτα παιχνίδι, χαρά και κέφι. 'Ημουν ένα πολύ χαρισματικό παιδί, κοινωνικό, που οι γονείς του διοργάνωναν πάρτυ, που ερωτευόταν το κάθε κοριτσάκι (καψούρης με άλλα λόγια) που του άρεσαν πολύ τα παιχνίδια με κοριτσάκια - πειραχτήρια , που με κολάκευε πολύ ο περίγυρος, από το οικογενειακό περιβάλλον μέχρι τους συνομήλικους (κάποιοι παρόλα αυτά με ζήλευαν ιδιαίτερα), είχα την ευκαιρία να συναγωνίζομαι στο τρέξιμο τα άλλα αγόρια και να χτυπιέμαι απ'το πρωί μέχρι το βράδυ, να παίζουμε πόλεμο στην εξοχή, να χτίζουμε κάστρα από καδρόνια, να δίνουμε διέξοδο σε μια φαντασία που οργίαζε, ήμουν το χαιδεμένο παιδί των δασκάλων, είχα πολύ χώρο να αθλούμαι, καθόλου καταπίεση από τους γονείς, ένα σχετικά εύπορο σπίτι που μου έδινε πνευματικά ερεθίσματα (με πολλά βιβλία, μουσικές και όλα τα όμορφα πράγματα της ζωής), όλα ήταν θαυμάσια εκείνα τα χρόνια.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε πάνω από 4 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

2 Δεν μπορείτε να αξιολογήσετε αρνητικά το μήνυμα αυτόΔεν μπορείτε να αξιολογήσετε θετικά το μήνυμα αυτό
Παράθεση
Απάντηση στο θέμα

Χρήστες

  • Τα παρακάτω 0 μέλη και 1 επισκέπτες διαβάζουν μαζί με εσάς αυτό το θέμα.
     
  • (View-All Tα παρακάτω 0 μέλη διάβασαν αυτό το θέμα τις τελευταίες 30 μέρες:
    Μέχρι και αυτή την στιγμή δεν έχει δει το θέμα κάποιο ορατό μέλος

Βρείτε παρόμοια

Μοιραστείτε το

...με ένα φίλο

...με πολλούς φίλους