Παρόλο που δε φημίζομαι ως θρήσκα και για την ενεργή συμμετοχή μου σε εκκλησιαστικά τελετουργικά, παρόλο που θεωρώ μεγάλο ποσοστο παπάδων, αρχιμανδριτών, αρχιεπισκόπων κι όλα σε
αρχι-, εκ παρατηρήσεως και εκ των εσω παραδειγμάτων, απατεώνες, ομολογώ πως ο τίτλος του θεματος(πριν καν να το διαβασω) μου δημιουργησε συναισθηματα θυμου κι εκνευρισμου,
αρνητικά δηλαδη συναισθήματα. Κι όταν προσωπικά έχω καπου αρνητικό συναίσθημα, σημαίνει πως κατι τείνει και προσπαθεί να μου κλέψει/βουτήξει/αρπάξει την πηγή της γαλήνης, δηλαδή της ευτυχίας μου κι έτσι απλώς το απαγορεύω, το διώχνω και προχωρώ.
Αυτό που με ωθει στη γαλήνη είναι η πίστη μου. Η πίστη δεν έχει να κάνει μόνο με τον Θεό και τις θρησκείες.
Είναι ένα βαθύ συναίσθημα που είναι ισως
το μόνο που δεν φέρνει δυστυχία. Η πίστη μου σε μένα, η πίστη μου στους ανθρώπους μου, η πίστη μου στη Ζωη την ιδια και ισως σε μια πανισχυρη δυναμη.
Η ιδεα μια θεικης πανισχυρης ουσιας ειναι ασυνειδητη, ενυπαρχει γιατι ειναι αρχετυπο.
Παραθετω την παρακάτω ιστορία, για όσους Αθεους κι όσους Πιστούς.
Δε ξερω αν υπαρχουν απολυτως Αθεοι. Καποιοι βιολογοι υποστηριζουν (εχω κανει αναφορα σε αλλο θεμα) πως ο εντελως απιστος ανθρωπος πασχει απο εγκεφαλικη ελλειψη.
Ένας άθεος έκανε τη βόλτα του στο δάσος, θαυμάζοντας όλα αυτά
που εκείνο το «ατύχημα
της εξέλιξης"
είχε δημιουργήσει.
-Τι καταπληκτικά δέντρα!
Τι όμορφα ποτάμια!
Τι απίστευτα ζώα!
...αναφωνούσε συνέχεια.
Ενώ περπατούσε κατά μήκος του
ποταμού άκουγε
ένα θόρυβο στους
θάμνους πίσω του.
Γύρισε για να κοιτάξει.
Τότε είδε μία τεράστια αρκούδα να πηγαίνει προς την
κατεύθυνσή του.
Τρομοκρατημένος, βάλθηκε να
τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε.
Κοίταξε πάνω από τον ώμο του
και είδε ότι η αρκούδα ήταν πολύ
κοντά.
Άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα!
Ήταν τόσος ο φόβος του, που του ήρθαν δάκρυα στα μάτια.
Εκείνη τη στιγμή σκόνταψε κι έπεσε κάτω αβοήθητος.
Κύλησε στο έδαφος και
προσπάθησε να σηκωθεί.
...Μόνο που η αρκούδα ήταν ήδη
από πάνω του,
προσπαθώντας να τον ακινητοποιήσει
με το ένα πόδι
ενώ με το άλλο προσπαθούσε να
τον χτυπήσει με δύναμη.
Ακριβώς εκείνη τη στιγμή
ο άθεος φώναξε:
Θεέ μου!
Τότε ο χρόνος σταμάτησε.
Η αρκούδα δεν αντιδρούσε.
Το δάσος έπεσε σε σιωπή.
Μέχρι και το ποτάμι σταμάτησε
να κυλά.
Ένα καθαρό φως εμφανίστηκε,
στον ουρανό και μια
φωνή ακούστηκε να λέει:
"Εσύ για χρόνια αρνιόσουν
την ύπαρξή μου,
Έλεγες στους άλλους
ότι Εγώ δεν υπήρχα,
και απέδιδες τη δημιουργία σε
"κάποιο κοσμικό ατύχημα".
Περιμένεις τώρα να σε
βοηθήσω εγώ
να βγεις από αυτή την κατάσταση;
Πρέπει να περιμένω ότι θα
μου έχεις πίστη;
ο άθεος κοίταξε
κατευθείαν
στο φως και είπε:
Θα ήταν, πράγματι,
υποκρισία από μέρους μου
να ζητήσω, ξαφνικά,
να μου συμπεριφερθείς
σα να ήμουν χριστιανός.
Ίσως, όμως...
να μπορούσες να
κάνεις χριστιανή την αρκούδα...
Πολύ καλά!
είπε η φωνή.
Το φως εξαφανίστηκε.
Το ποτάμι άρχισε πάλι να κυλάει
κι επέστρεψαν όλοι οι ήχοι
του δάσους.
Και, τότε, η αρκούδα σήκωσε
τα πόδια της,
έκανε μια παύση,
κατέβασε το κεφάλι
και μίλησε:
Κύριε,
ευλόγησε
Αυτό το γεύμα
που πρόκειται
τώρα να φάω.
Αμήν.
