torry:
το χειροτερο απο ολα ειναι πως αλαζεις με τον καιρο και οσο βρισκεσαι σε μια σχεση.
ειμαι σχετικα μικρος (24) και πριν 2 χρονια αν μου ελεγες "παιδι" θα εβγαζα σπυρια. Τωρα σκεφτομαι ενα χνουδοτο κεφαλακι στην αγγαλια μου και λιγονομαι, πραγμα το οποιο με εχει κατατρομαξει:p
Βεβαια για να μιλισουμε λιγο σοβαρα, εχεις δικιο λιγοι ειναι οι μπαμπαδες που ουσιαστικα εμλεκονται στην εγγυμοσυνη και εδω που τα λεμε στην ανατροφη του παιδιου τους! Διοτι το να φερνεις λεφτα και να του λες καληνυχτα ΔΕΝ ειναι το να εισαι γονεας. Δεν το εχω βιωσει απο πρωτο χερι αλλα ειμαι σιγουρος οτι το να εχεις παιδι ειναι κατι αρκετα δυσκολο οχι μονο προς το παιδι αλλα και προς τον συντρωφο σου, γιατι απο εκεινη τη στιγμη και μετα ουσιαστικα ο κωσμος σταματαει να περιστρεφεται γυρω σου, οποτε οτιδηποτε κανεις ειναι αμμεσα εξαρτημενο απο το παιδι σου.
αυτο δεν ειναι ευκολο για τους αντρες, για τις γυναικες ειναι πιο ευκολο γιατι το μητρικο ενστικτο (το βλεπω στη κοπελια μου) πραγματικα υπερισχιει των παντων, στους αντρες δεν συμβαινει αυτο οσο καλες προθεσεις και αν εχουν, ειμαστε πιο ρεαλιστες, βλεπουμε την μεγαλυτερη (και πιο τρομακτικη

) εικονα. Για εμας το παιδι δεν ειναι μονο κατι που μυριζει ωραια (καλα ουτε για τις γυναικες ειναι, αλλα ξερεις τι εννοω). Ειναι και νυχτες αγρυπνες, ειναι και 14 χρονων με καθε εφηβικο νταλγκα, ειναι εξοδα κτλ κτλ.
Το θεμα ειναι και αυτο εχει σημασια, να μην τον αφηνεις απεξω. Μην τον κανεις να αισθανεται ξενος στη διαδικασια, οταν πηγαινεις στο γυναικολογο μην τον αντιμετοπιζεις σαν οδηγο, μην εχεις την εντυποση οτι δεν ειναι δυσκολη διαδικασια και για αυτον να βλεπει την αγαπη του να αλαζει τοσο πολυ. Η συνηθεια ειναι δυσκολο πραγμα, και δειχνε του κατα προτιμιση μονο τα θετικα:p
ο αντρας εχει την ταση να νοιωθει ανημπορος και ανεπαρκης σε μια εγγυμοσυνη και σε αυτο φταιτε και εσεις οι γυναικες (και οι μαναδες σας κυριος:p). Κλασικο παραδειγμα γεννιεται το παιδι και το πρωτο πραγμα που αντικριζει δεν ειναι οι περιχαροι γονεις να το κοιτανε αλλα η μαμα της καινουριας μαμας να λεει πως πρεπει να το μεγαλοσουν. Το αλλο το καλυτερο, παει ο κακομοιρος αρσενικος να κρατησει το παιδι του (διοτι ενταξι, μπορει να μην το γεννησε, αλλα οπως και να εχει τα μισα γονιδια ΕΙΝΑΙ δικα του) και ερχετε μανα και κορη και αρχιζουν "δεν το κρατας καλα δωσε μου εδω" κτλ κτλ.
λογικο ειναι να νοιωθει αχρηστος μετα και να τραβαει 16ωρα στη δουλεια για να αποφυγει τα δασκαλεματα για το πως πρεπει να μεγαλωσει το παιδι του.
τωρα επι τις ουσιας, για οσους αντρες διαβαζουν το κειμενο:
διαβαστε, εννημεροθητε, μοιραστητε συναισθηματα και φοβους με τη συντροφο σας το παιδι ειναι ευθυνη και χαρα το ιδιο και η εγγυμοσυνη
(δεν τα λεω για σενα, τα λεω γενικα)