Η ακροδεξιά στην Ελλάδα ως κοινωνικό φαινόμενο και ως νοοτροπία γενικότερα, όχι κομματικά, είναι ισχυρή. Το πρόβλημα δεν είναι ο Καρατζαφέρης. Δεν αμφιβάλλω ότι ο άνθρωπος έχει αγνές προθέσεις και κίνητρα, και απ'ότι φαίνεται πρέπει να τα πιστεύει αυτά που λέει και θα ήταν και πολύ χρήσιμος στην Ευρωβουλή εφόσον η αριστερά κοιμάται κι αυτή τον ύπνο του δικαίου. Αλλά να ασκήσει εσωτερική πολιτική τον θεωρώ επικίνδυνο γιατί δεν θέλω τα άκρα.Τον έχω ακούσει να μιλάει στην Ευρωβουλή και παραδέχομαι πολλές θέσεις του, όμως ο Καρατζαφέρης δεν είναι μόνος του. Περιβάλλεται από ολόκληρο σύστημα ακροδεξιών, φιλοβασιλικών και δεν συμαζεύεται και υποστηρίζεται από τα μέσα ενημέρωσης. 'Ολοι του δίνουν λόγο τη στιγμή που μοναχικοί αγωνιστές φιμώνονται χρόνια τώρα. Το κέντρο για παράδειγμα στην Ελλάδα είναι ανύπαρκτο και δεν εκπροσωπήθηκε ποτέ ούτε του δώθηκε βήμα. Ακούς έναν Νεοκλή Σαρρή που και που να μιλάει σε κάποια περιθωριακά κανάλια κι αυτό είναι όλο. Αυτό δεν είναι δείγμα φασιστικής νοοτροπίας του 'Ελληνα γενικά ? Εκπροσωπούνται τα άκρα μόνο και οι 'Ελληνες ρέπουν στην υπερβολή. Ακούμε για έναν μεσαίο χώρο αλλά κι αυτό είναι επινόηση. Μια χώρα που δεν έχει καθόλου εκπροσώπηση του κέντρου δεν είναι ακροδεξιά ? Οι τελευταίες απόπειρες να ξαναζωντανέψει το Κέντρο έγιναν τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης αλλά κι αυτό ήταν παραμύθι. Από τότε τι ? Μια πολιτική ισοπέδωση και καμμιά διαφοροποίηση ως προς την άσκηση πολιτικής. Και σε εποχές τέτοιας ισοπέδωσης, οι φασισμοί κάθε είδους τρίβουν τα χέρια τους.