Με τρέλανε κάποτε στο λύκειο πλακώθηκα με κάποιον και με πήγαν στον λυκιάρχη σε κάποια φάση μου λέει που ειναι οι γονείς μου
-στις δουλειές τους κύριε!
-Πρέπει να τους καλέσω, δεν επιτρέπετε κορίτσι να χτυπάει αγόρια

πές μου τηλέφωνα
-Ο πατέρας μου δουλέυει και δεν έχει τηλ.
-που δουλέυει;
-σκουπιδιάρης ειναι στο δήμο καλλιθεας
-η μάνα σου; \
-Καθαρίστρια σε σούπερ μάρκετ
-Εσύ δεν έχεις έναν αδερφό;
-μάλιστά άλλα δουλέυει
-Πού;
-οδηγός στα σκουπίδια κύριε
Τότε φωνάζει κάποιους καθηγητές και λέει
-ορίστε να ένα παιδί που δεν ντρέπετε να ομολογήσει τα επαγγέλματα των γονειών της
-Κύριέ με προσβάλετε και προσβάλεστε ο ίδιος δεν ειναι και ούτε θα πιστέψω ότι ειναι κάτι που πρέπει να ντρέπομαι
-ντάξει κορίτσι μου φύγε
-Γιατί με διώχνετε;
-Δεν έκανες και τίποτα εντάξει, χερετισμούς στους γονείς σου.
Εκείνη την στοιγμή άναψα, δεν ήθελα να με λυπούντε ένοιωσα σαν να ειμουν κάποιο παιδί με ιδικές ανάγκες
Δεν δεν έπρεπε να φωνάξει τους άλλους ένοιωσα άσκημα για εκέινους και όχι για μένα
