Ζούμε χωρίς καμία αμφιβολία σε μια εποχή κρίσης. Αυτό που μας διαφεύγει συστηματικά είναι ότι η οικονομική κρίση είναι απλά μια έκφανση μιας βαθύτερης, καθολικής κρίσης που εδώ και δεκαετίες διαβρώνει τον δυτικό πολιτισμό. Αντίστοιχες αντιλήψεις και πρακτικές αυτών που επέφεραν την οικονομική κρίση ενυπάρχουν και σε κάθε άλλο πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας: και η επιστήμη δεν αποτελεί εξαίρεση. Παρότι έχουμε σχηματίσει την εντελώς λανθασμένη αντίληψη ότι η επιστήμη είναι ένα κάστρο απόρθητο από τα ανθρώπινα σφάλματα και ελαττώματα, από τις αντιλήψεις που διατρέχουν την κοινωνία, από το πνεύμα της εποχής, η αλήθεια είναι πως η επιστήμη είναι κάτι που διαμορφώνεται από την επιστημονική κοινότητα, από ανθρώπους δηλαδή και όχι από αλάνθαστα επιστημονικά όργανα παρατήρησης και καταγραφής. Οι επιστήμονες κάνουν τα μικροσκόπια και τα τηλεσκόπια και όχι το αντίθετο ή όπως εύστοχα λέει η θυμόσοφη παροιμία ¨τα ράσα δεν κάνουν τον παπά¨.
Αγαπητέ Πέτρο, καλωσόρισες και πάλι ανάμεσά μας, με τις πάντοτε επανασταστικές κι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες απόψεις σου για την ιατρική επιστήμη. Λυπάμαι ειλικρινά που δεν βρέθηκε ούτε ένας ιατρός, ή κάποιος από τους συνήθεις απολογητές της ιατρικής, ν' αποπειραθεί καν να αντικρούσει αυτά τα οποία υποστηρίζεις. Κρίμα, γιατί ο χώρος προσφέρεται για τέτοιου επιπέδου συζητήσεις...
Αυτό που θα ήθελα να σχολιάσω από το παραπάνω απόσπασμά σου, είναι πως έχω διαβάσει, ότι το όραμα των φαρμακοβιομηχανιών και των εταιρειών ιατρικής τεχνολογίας για το μέλλον, είναι μια εντελώς μηχανιστική επιστήμη, όπου όλα θα γίνονται από αυτόματα υπερμηχανήματα, τα οποία θα κάνουν από μόνα τους την εξέταση, θα βγάζουν διάγνωση, θα αποκωδικοποιούν το γενετικό υλικό του ασθενή και θα καθορίζουν τελικά το "εξατομικευμένο" φάρμακο, το οποίο είναι κατάλληλο για την "θεραπεία" του ασθενούς. Στο μέλλον, όπως αυτοί οι οργανισμοί το οραματίζονται, ο ιατρός δεν θα είναι παρά ένας εξειδικευμένος χειριστής μηχανημάτων και τίποτε περισσότερο. Το "τυράκι" σ' αυτήν τη φάκα, η οποία προπαγανδίζεται ακόμη και μέσω ταινιών ή βιβλίων Ε.Φ., είναι ακριβώς η αποφυγή του "ιατρικού λάθους", στο οποίο αναφέρεσαι παρακάτω. Υποτίθεται ότι τα πάνσοφα μηχανήματα του μέλλοντος, με τη βοήθεια των νανοφορέων στοχευμένης χορήγησης, θα εξαφανίσουν τα ιατρικά λάθη, απαλείφοντας ουσιαστικά τον ανθρώπινο παράγοντα. Πώς θα σου φαινόταν εσένα μια τέτοια εξέλιξη στο κοντινό μέλλον;
Η επιστήμη και οι επιστήμονες έχουν αναπόφευκτα τα χαρακτηριστικά της εποχής τους. Η προχειρότητα, η άγνοια κινδύνου, η κερδοσκοπία και μια fast food κουλτούρα που βούλιαξε την παγκόσμια οικονομία έχουν διαχυθεί και στην επιστήμη. Παρά ταύτα, ενώ το λαϊκό αίσθημα ψάχνει για τους υπαίτιους της οικονομικής ύφεσης, τους υπεύθυνους για το ψαλίδισμα της ποιότητας ζωής τους, η επιστήμη παραμένει στα απυρόβλητο, μια τυφλή εμπιστοσύνη την περιβάλει, όπως περιέβαλε τη θρησκεία κάποτε. Ζούμε λοιπόν σε μια επιστημονόληπτη εποχή, σε μια εποχή μιας τεχνο-μαγικής αντίληψης.
Πολύ συχνά, ειδικά συζητώντας στο Θεολογικό μας φόρουμ περί της αντίθεσης θρησκείας κι επιστήμης, έχουμε επισημάνει αυτό που κι εσύ εδώ υπαινίσσεσαι. Η επιστήμη έχει στις μέρες μας εκλάβει στη λαϊκή συνείδηση τη θέση και την αίγλη θρησκείας, με τις "γραφές" της, τα "δόγματά" της, τους μάρτυρές της, τους αγίους της και φυσικά με την αισχατολογική της υπόσχεση για αιώνια ζωή κι επί γης παραδείσια ευημερία. Φυσικά, όπως κάθε κατεστημένη κι "επίσημη" θρησκεία, η σημερινή επιστήμη έχει και τους "αιρετικούς" της, όπως και την "Ιερά της Εξέταση".
Οι παλιοί νεκροί να δώσουν τη θέση τους στους νέους νεκρούς, όπως έγραφε ειρωνικά κι ο Κούντερα...
Η ιατρική, χωρίς να είναι καν καθαρά θετική επιστήμη και λόγω της πιο άμεσης και έντονης της αλληλεπίδρασης με την κοινωνία είναι εξαιρετικά ευεπηρέαστη από τις κοινωνικές και πολιτισμικές συνθήκες. Η στασιμότητα της ιατρικής φαίνεται από το γεγονός ότι παρά όλη την παραφιλολογία της ιατρικής προόδου που αναμεταδίδεται ανεύθυνα και ανεξέλεγκτα από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης, παρά τις πομπώδεις διακηρύξεις για επιστημονικά άλματα και θαύματα, στην πραγματικότητα, με την εξαίρεση ορισμένων επιστημονικών δανείων από άλλες θετικές επιστήμες, η ιατρική χωλαίνει. Για την ακρίβεια, από μόνη της δεν πάει πουθενά. Τι μας διαφεύγει λοιπόν, τι είναι αυτά που βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας και δεν το βλέπουμε; Για ποιο λόγο η ιατρική δεν προοδεύει αλματωδώς όπως η πληροφορική ή η τεχνολογία υλικών. Δεν υπάρχει μία αδιαίρετη και ομοούσια επιστήμη;
Ναι φυσικά και υπάρχει και η ιατρική είναι απλά μακρινός της συγγενής.
Έχω διαβάσει πως τα τελευταία είκοσι χρόνια, δεν έχει βρεθεί θεραπεία, ουσιαστική και αποτελεσματική, που να απαλλάσσει τον ασθενή από την ίδια την αρρώστια κι όχι απλά απ' τα συμπτώματα, για ΚΑΜΜΙΑ απολύτως ασθένεια!! Οι μόνοι τομείς της ιατρικής, εξ όσων είμαι σε θέση να γνωρίζω, οι οποίοι αναπτύσσονται κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι η διαγνωστική ιατρική, ειδικά λόγω της ανάπτυξης τεχνικών στηριγμένων στο DNA, αλλά και λόγω της χρησιμοποίησης των τεχνικής της χημειοφωταύγειας, του MRI κλπ, εξελίξεις δανεισμένες απ' το χώρο της φυσικής και της βιολογίας, και η χειρουργική, με τη βοήθεια και πάλι της φυσικής (laser κλπ).
Εντούτοις, μεγάλες προσδοκίες εγείρονται τα τελευταία χρόνια, από τις θεραπείες με βλαστοκύτταρα. Μόλις εχθές δημοσιεύτηκε στο στέκι
άρθρο που υποσχόταν διάρκεια ζωής άνω των 100 ετών, σε όλους. Ποια είναι η γνώμη σου για τις συγκεκριμένες θεραπείες; Δικαιολογείται πράγματι η διάχυτη αισιοδοξία που αφήνουν να ...τρέξει απ' τα μπατζάκια τους οι γιατροί, συνεπικουρούμενοι από τους δημοσιογράφους;
Δεν υπάρχει καμία μεγάλη θεωρία της ζωής, καλά καλά δεν μπορούμε να την ορίσουμε. Δεν υπάρχει μια υποβόσκουσα ιατρική φιλοσοφία. Η ιατρική εξελίχθηκε βασισμένη σε ένα σώμα εμπειρικών και επιμέρους παρατηρήσεων και της είναι εξαιρετικά δύσκολο να ξεπεράσει τις καταβολές της. Η έλλειψη ιατρικής φιλοσοφίας είναι καταφανής σε όλες τις εκφάνσεις της ιατρικής και οδήγησε στον εκφυλισμό του να θεωρείται ο ζωντανός οργανισμός ως μια συσκευή. Με ανταλλακτικά και χημικά μπορείς να τον διατηρείς σε καλή κατάσταση. Αυτή η μηχανιστική, η εξόχως φτωχή και ηλίθια ιατρική είναι μια ευθεία προσβολή στην ανθρώπινη φύση και την ατομική και κοινωνική αξιοπρέπεια.
Ο κυριότερος λόγος γι' αυτά που γράφεις εδώ, όπως και για την έλλειψη αποτελεσματικότητας, στην οποία αναφέρεσαι παραπάνω, συνοψίζονται θαυμάσια στο ακόλουθο απόσπασμα, από το ποστ της Καγίρας που κι εσύ παραθέτεις, το οποίο κρίνω σκόπιμο να παρουσιάσω μέσα στο θέμα, μιας και το άρθρο έχει μπει μόνο ως link, μάλλον ορθώς, αφού είναι αρκετά μακροσκελές:
Η ιατρική επιστήμη, που κατ' ευφημισμό θέλει να είναι η έρευνα για νέες θεραπείες, καταδυναστεύεται από τις διάφορες «αυθεντίες» που είναι μέλη των επιστημονικών ιδρυμάτων και οι οποίοι αντιτίθενται σε κάθε αληθινή πρόοδο , καταπιέζοντας κάθε πρωτότυπη ιδέα. Και ο πιο καταπιεστικός, πιο αντιδραστικός και πιο δυσανεκτικός τομέας της διεθνούς ιατρικής βιομηχανίας, είναι αδιαμφισβήτητα αυτός που έχει να κάνει με τον καρκίνο.
Η Επικερδής Βιομηχανία του Καρκίνου
Οι λόγοι είναι προφανείς και για τους πιο αφελείς από εμάς, τους απλούς θνητούς, καρκινοπαθείς ή μη :
έχουμε να κάνουμε με μια διαπλοκή οικονομικών συμφερόντων, εξαιτίας του υπέρογκου τζίρου που προέρχεται από τη διεθνή φαρμακοβιομηχανία . Το ενδιαφέρον όλων των διαπλεκομένων είναι να συνεχίσει πάση θυσία η παραγωγή και η κατανάλωση φαρμακολογικών «λύσεων» για τον καρκίνο, ανεξάρτητα από την πλατιά αμφισβητούμενη αποτελεσματικότητά τους.
Γιατί εκτός από τα πρωτεία του λιγότερου ανεκτικού ιατρικού κλάδου, η σύγχρονη βιομηχανία του καρκίνου
κατέχει και τα πρωτεία του λιγότερου επιτυχημένου κλάδου που έχει υπάρξει ποτέ!
Έχει πολλάκις καταγγελθεί, ότι η έλλειψη ουσιαστικών προόδων της ιατρικής επιστήμης, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οφείλεται στις φαρμακευτικές εταιρείες, οι οποίες μετά από την διεξαγωγή οικονομοτεχνικών αναλύσεων, κατέληξαν ότι το πλέον συμφέρον γι' αυτές, δεν είναι το να βρίσκουν νέες μεθόδους ή φάρμακα, τα οποία να προσφέρουν στον ασθενή την Ίαση, αλλά φάρμακα τα οποία απλώς συντηρούν τον ασθενή, σε μια χρόνια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ώστε να "μη χάνουν τον πελάτη". Οι παρενέργειες μάλιστα των φαρμάκων, είναι καθ' όλα επιθυμητές για το κατεστημένο της φαρμακοβιομηχανίας, αφού η χρόνια χορήγηση των φαρμάκων τους, απαιτεί τη χορήγηση κι άλλων φαρμάκων, προκειμένου ν' αντιμετωπιστούν οι παρενέργειες αυτές.
Είχα διαβάσει πριν από λίγα χρόνια (το 2003) ότι ακριβώς για τους παραπάνω λόγους, κάποια αμερικανική μη κυβερνητική οργάνωση είχε υποβάλει μήνυση στο Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, κατηγορώντας τις φαρμακοβιομηχανίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Έχεις εσύ κάποια στοιχεία να μας δώσεις, επ' αυτής της μήνυσης; Γνωρίζεις πού κατέληξε και πώς;
Παρότι ελάχιστοι είναι πραγματικά ευχαριστημένοι από το υπάρχον ιατρικό σύστημα, η έντονη δυσαρέσκεια δε φτάνει ποτέ σε εκείνη την κρίσιμη μάζα που θα τη μεταμορφώσει σε μια παραγωγική κριτική. Φαίνεται πως υπάρχει μια σχέση υποτέλειας ανάμεσα στην ιατρική και τον πολίτη όπως εμφανώς υπάρχει υποτέλεια ανάμεσα στον γιατρό και τον ασθενή.
Δεκάδες χιλιάδες ιατρικών σφαλμάτων, πολλές φορές θανατηφόρων παραμένουν μη καταγεγραμμένα και δεν καταγγέλλονται με ένα τρόπο που θυμίζει το νόμο της σιωπής.
Και το έγκλημα είναι διπλό: παρότι ο ασθενής ως οντότητα και τα δικαιώματα του καταπατούνται συστηματικά, το σώμα των πολιτών δίνει ακριβώς στην ιατρική εκείνη ακριβώς τη συναίνεση που απαιτείται για να συνεχίζει να το δυναστεύει, ακριβώς όπως κάνει και στην πολιτική. Η διαφορά είναι ότι μπορείς να ζεις φτωχότερος, είναι δύσκολο να ζεις όμως άρρωστος και μάλλον αδύνατον να ζεις νεκρός. Και τα ιατρικά σφάλματα μπορούν να στο κάνουν αυτό. Το σύστημα υγείας μπορεί να στο κάνει.
Κατ' αρχήν, θα ήθελα να πω κάνοντας λίγο και το συνήγορο του διαβόλου, ότι το ιατρικό λάθος είναι εντελώς αδύνατο να εξαλειφθεί από το σύστημα, αφού αποτελεί σύμφωνα με έρευνες που έχουν διεξαχθεί, εγγενές του χαρακτηριστικό. Δεν υπάρχει παντογνώστης και αλάθητος, ούτε Πάπας, ούτε ιατρός. Αυτό που εμένα με κάνει επιφυλακτικό, δεν είναι το τυχαίο και σποραδικό σφάλμα, αλλά οι συστηματικά οργανωμένες εσφαλμένες ιατρικές πρακτικές, οι οποίες έχουν επιβληθεί κι έχουν επικρατήσει, χωρίς μάλιστα να δίδεται η δυνατότητα κριτικής, ή εναλλακτικών προσεγγίσεων, αφού σε τέτοια περίπτωση, ο "αιρετικός" κινδυνεύει είτε να καταλήξει στη φυλακή, όπως ο Δόκτωρ Χάμμερ, ή στην καλύτερη περίπτωση να απαξιωθεί ως τσαρλατάνος.
Ένας δεύτερος συνήγορος του διαβόλου, θα μπορούσε να πει ότι τούτη η τυφλή εμπιστοσύνη του κοινού προς την ιατρική, αυτή η ιώβεια ανοχή στα λάθη και στις αγκυλώσεις της, η ευπιστία στις υποσχέσεις της, δεν είναι απλά προϊόν κάποιου είδους προπαγάνδας, μέσω διαπλοκής με τα ΜΜΕ, αλλά στηρίζεται σε αντικειμενικές βάσεις. Πράγματι, η ιατρική μέσα στον 20ο αιώνα, βοήθησε στην αντιμετώπιση και στην εξάλειψη ακόμη, ασθενειών που επί χιλιετίες ταλάνιζαν την ανθρωπότητα (κλασικό παράδειγμα η ευλογιά), επίσης αύξησε το προσδόκιμο της ζωής μας σε τέτοιες ηλικίες και με τέτοια ποιότητα ζωής, που στις παλιότερες γενιές θα φαίνονταν ως μυθικά επιτεύγματα. Τι θα είχες ν' απαντήσεις σε αυτό;
Σ' ευχαριστούμε που επιλέγεις να παρουσιάσεις το βιβλίο σου και να θέσεις τις απόψεις που αναπτύσσονται σ' αυτό προς συζήτηση, μέσα στο φόρουμ μας.
