Εγώ είχα δει έναν εφιαλτη πριν κάτι μήνες και τον θυμάμαι σαν να τον είχα δει χθες...
λοιπον ήμουνα στο παλίομου σχολείο[δημοτικό]και περπατούσα στον κήπο του σχολείου μαζι με την ξαδέρφη μου...
ξαφνικά η ξαδέρφη μου μένει πίσω αλλά εγώ συνεχίζω μέχρι που φτάνω σε ένα σημείο στο οποίο υπάρχουν σκαλία
αλλά αντι να υπήρχαν σκαλία υπήρχε κενό που απλωνόταν παντού...εγώ πανικόβλητη γυρίζω πίσω για να φύγω και βλέπω την ξαδέρφη μου με μαυρη κάπα μαζί με ένα άλλο άτομο άγνωστο...
και προσπαθούσαν να με σπρώξουν στο γρεμό-κενό
αλλά εγώ δεν έπεφτα...δεν μπορούσα να κινηθώ...σαν κάτι να με κράταγε...
και μετά η ξαδέρφη μου άρχισε να κλεει με λυγμούς αλλά ο αγνωστος αντι να την παρηγορήσει την έσπρωξε στον γκρεμό...και εγώ τότε έπεσα μαζί της για να την σώσω...
και θυμάμαι το μαυρο που έβλεπα και την φιγούρα της ξαδέρφης μου να χάνεται
και ξύπνησα...ιδρωμένη μέχρι το κόκαλο και με έναν φριχτό πονοκέφαλο και να θυμάμαι ακριβώς με κάθε λεπτομέρεια τον εφιάλτη..τόσο καθαρός...σαν πραγματικότητα...
και όμως δεν υπηρχε ήχος στο όνειρο αυτό...
η ξαδέρφη μου άνοιξε το στόμα της για να ουρλίαξει αλλά δεν ακούστηκε ήχος
και γενικά ήτανε βουβό ονειρο...
πολύ ασχημο όνειρο...


