Η νεότερη ιστορία της Ελλάδας μόνο ηττοπάθεια και μελαγχολία μπορεί να δημιουργεί. Ειδικά με την σημερινή αλλοτρίωση, φτάσαμε να περιμένουμε τις μεγάλες κρίσεις για να συσπειρωθούμε.
- Όταν λες "νεότερη", πόσα χρόνια εννοείς, φίλη μου, από σήμερα και προς τα πίσω; Εμένα μου αρκούν μόλις δύο 30χρονοι "κύκλοι" συν πέντε χρόνια, για να κατανοήσω την μελαγχολία σου, αλλά και το βάθος της "αλλοτρίωσής" μας.
-Αλήθεια, τι ακριβώς νομίζουμε πως "αλλοτριωνόταν" όλα τούτα τα χρόνια σε τούτο τον τόπο;Θαρρώ πως δεν ήταν μόνον η "ψυχή" μας, γιατί αυτό δεν είναι δα και ελληνική πρωτοτυπία. Πρωτοτύπησαν αλλού κι εμείς ακολουθήσαμε, ως βιβλικά "κυνάρια των Χαναναίων". Αλλού είναι το κέντρο βάρους της δικής μας αλλοτρίωσης. Στο "σώμα" και στις ψευδαισθήσεις-αυταπάτες για τα κάλλη του, παρμένα κατά γράμμα, από μία ανεπίγνωστη αρχαία τραγωδία.
- Δύο φορές όλες κι όλες συσπειρώθηκε η "ψυχή" μας, μέσα σε δύο αιώνες, για τούτο το "σώμα". Στην πρώτη καταλήξαμε, με τον Θοδωρή στο Παλαμίδι και τη δεύτερη, με τον Άρη στο ...σανίδι. Και τις δύο φορές, για να γίνει των Άγγλων χατήρι!
- Η δεύτερη και πιο λυπητερή ήταν το 1945. Γιάλτα, Βάρκιζα και δε συμμαζεύεται, στα μέσα του Δεκέμβρη του, με νόμο "αναγκαστικό"(Α.Ν. 747), το "Ελληνικο Δημόσιο" γινότανε Εγγυητής της "Εθνικής Οικονομίας", έναντι των "διεθνών εγγυητών" του(βλ. "αγγλοαμερικανικό άξονα" και λοιπών "φύσει διεθνιστών"!). "Σώμα" μας ταλαίπωρο!
Εμφύλιος: γιατί η "πιστοληπτική ικανότητα" του Εγγυητή μας, αρκούσε για τη μισή του πλευρά, τη "δεξιά" (άσε που πάντα ήταν μόνον το 35%!).
Μετανάστευση: οι αγρότες και λοιποί χωρικοί, όταν γίνονταν εργάτες σε τούτο τον τόπο, κατέληγαν "επικίνδυνα άχρηστοι"
( "σχεδόν Κομμουνιστές"!), ενώ από τις "φάμπρικες της Γερμανίας" και τα "ανθρακορυχεία του Βελγίου" θα έφερναν τουλάχιστον "Συνάλλαγμα", εκτός κι από μία "μεγάλη δόση ΠΑΣΟΚ".
Χούντα: ένας τρόπος να κάνεις τους Ελλαδίτες (αδιακρίτως πλευράς!) σοσιαληστές και τον Εγγυητή ακόμη πιο αποφασιστικό: με έτι περαιτέρω βάθεμα του "ΑΝ 747/1945".
Μεταπολίτευση: χάρη του προρρηθέντος "Α.Ν.", ο τόπος αποκτάει Τσάρο( Υπουργός Οικονομικών), Νόμο 1083/1980, Νομισματική Επιτροπή, Απόφασή (της) 289/1980 και όσα θέλεις... 10χίλιαρα.
- Ο εφοπλιστής που έχω κατά νου, δεν χρειάστηκε τις εγγυήσεις του Εγγυητή, για να πάρει δάνεια από τις Τράπεζες. Του αρκούσε η φτώχεια των Χαλκιδικιωτών και η "ηθική υποστήριξη" των "συνταγματαρχών". Από το 1969 και μέχρι το 1984 πήρε δάνεια 1,250 δις Δρχ. και έφτιαξε Ξενοδοχείο και αμπέλια. Μέχρι το 1996 κατέβαλε στις Τράπεζες 5,500 δις Δρχ., μα εκείνες του ζητούσαν άλλα 36,500 (δις Δρχ.), για να μην του πάρουν το Ξενοδοχείο. Τελικά το πήραν και το πούλησαν. Ποιοι το πούλησαν, πόσο το πούλησαν, πόσο άξιζε στην πραγματικότητα, είναι ερωτήματα ενός κάποιου πλυντηρίου, που βάφει τα χρώματα της αλλοτρίωσης.
-Από την άλλη, ένας Κτηνοτρόφος που έχω επίσης κατά νου. Είχε "ξυπνήσει" μαζί με τη "γενιά του Πολυτεχνείου" και είπε ν' ασχοληθεί με μοσχάρια κι αγελάδες. Πήρε το πρώτο δάνειο 300.000 Δρχ. να κτίσει στάβλο. Άλλες 300.000 Δρχ. να αγοράσει ζώα. Πάρε δώσε, μέχρι το 1984 πήρε συνολικά δάνεια, λιγότερα από 8,500 εκατ. Δρχ.(25.500 περίπου ?). Σήμερα έχει υπερβεί αισίως τα 80 του χρόνια, αλλά μέλλει, αν ποτέ, να αποδημήσει για τόπους χλοερούς, με έναν καυτό καημό. Πέραν των όποιων επιδοτήσεων του έχουν παρακρατήσει μέχρι πρόσφατα(συνεχίζει να βόσκει ακόμη τα βοοειδή του!), πέραν ενός καταστήματος που του έχουν κατάσχει και εκπλειστηριάσει, συνεχίζει να φαίνεται ότι οφείλει έναντι των προρρηθέντων δανείων:
α) Όχι λιγότερα των 45.000 ? προς την Τράπεζα και β) όχι λιγότερα των 350.000 ? προς τον Εγγυητή.
Ήταν από οικογένεια προσφυγική και καλοστεκούμενη(εκεί, στις παλιές πατρίδες!), γι' αυτό, σαν εγκαταστάθηκαν στον έσχατο τόπο της προσφυγιάς τους, μπόρεσαν και αγόρασαν αρκετά χωράφια, να γίνουν καλλιεργητές. Σήμερα, ο Εγγυητής, έναντι των προρρηθέντων απαιτήσεών του, έχει κατάσχει μεν εκείνα τα χωράφια (περίπου 100 στρέματα, αξίας 50.000 ? περίπου), αλλά δεν προχωράει στον πλειστηριασμό. Προφανώς γνωρίζει ότι ο Οφειλέτης του μέλλει να κληρονομηθεί από τη μοναδική κόρη του, που περί άλλων τυρβάζει(υπαλληλίκι κ.π.), οπότε σου λέει: "Ε, το καημένο, τι μπορεί περισσότερο από μία αποποίηση κληρονομιάς;"!
-Γι' αυτό σου λέω: ποιοι και γιατί να συσπειρωθούμε;Οι "αλλοτριωμένοι";
Μα για ποια συσπείρωση μιλάμε την ώρα που ο ένας κοιτά και πάλι να βγάλει το μάτι του άλλου μέσα σε ένα κλίμα "αόρατου" εμφυλίου; ...Ποιο μέλλον;
Δεν έχει σημασία να μάθουμε κάποτε τα "ορατά" αίτια αυτού του "εμφυλίου";
