Isi θα είχε πολύ ενδιαφέρον να δούμε την υπόθεση αυτού του άντρα που είχε δολοφονήσει κάποια που του το ζήτησε. Δεν θυμάμαι καλά την υπόθεση όμως, είχε αποδειχθεί ότι του το ζήτησε πραγματικά ή ήταν απάτη ; Ανεξάρτητα από το τι και αν είχε συμβεί όμως κάτι τέτοιο, θα σκοτώνατε κάποιον αν σας το ζητούσε επίμονα και ικετευτικά ευρισκόμενος είτε στο τελευταίο στάδιο ανίατης πάθησης, πχ τελευταίο στάδιο του καρκίνου που έχει αποκλειστεί ακόμα και το θαύμα ή για κάποιον άλλον λόγο ; Το ζήτημα είναι πολύ δύσκολο ηθικά, γιατί δεν θεωρείται ούτε καν ευθανασία. Γενικότερα για το ζήτημα της ευθανασίας ποιά είναι η άποψή σας περί ηθικής ;
Λες για την ανθρωποκτονία με συναίνεση του Ματθαίου Μονσελά από την Βαγενά που θεωρήθηκε αυτοκτονία μέσω τρίτου.
Αν μου ζητούσε κάποιος ικετευτικά να τον κάνω να δει τανάπαλιν το ριζικό σύστημα των ραδικιών, η απάντησή μου θα ήταν, ΟΧΙ γιατί το βάρος της ευθύνης είναι μεγαλύτερο από το αρασέ που σηκώνουν η καρδιά και τ'άντερά μου.
Με τι συνέπειες θα πρέπει να ζει κατόπιν ο εκτελεστής μιας έστω ανακουφιστικής (μη αναστρέψιμης/εφέσιμης) ποινής;
Σαν έρμαιο του εαυτού του;
Θυσιάζεις δύο (και εαυτόν μαζί) και σε συνοδεύει η άγνοια.
Άσε που ο οίκτος είναι κακός οδηγός προς τουρισμόν θανάτου...
Δεν ξέρω για τον πόνο όμως που ανέλυσε λογικά ο χεπτάμερ, γιατί η κούπα του πόνου έχει για τον καθένα μας διαφορετικό βάθος...
Υπάρχουν δύο διακριτά πράγματα.
Αλλιώς γράφουμε για το θάνατο γενικά, κι αλλιώς όταν η ζωή μας προόρισε για μιαν ασθένεια προς θάνατο.
Αλλιώς σε πρώτο πρόσωπο
Κώστας Αυτοκτονομούρης Το Κοινόβιο, αλλιώς σε δεύτερο
Αν Φιλίπ ΚράταΚαρντιάΜου όσο κρατάει ένας στεναγμός.
Ο Στρατής Ζαχαριάδης έγραψε εκείνο το
Μοναχικό Ποδήλατο στο Χάμερσμιθ. (ποιος ξέρει που σκατά πάει το ποδήλατο, χλοερό χωριό ή κοιλάδα του Άμων Ρα;
)
Ο Ρίλκε στο Μάλτε Λάουριτς Μπρίγκε τον παρουσιάζει σαν κατόρθωμα και σαν προσωπικό επίτευγμα…
Ποιό θάνατο μωρέ;
Το θάνατο των γιατρών;
Το “έφυγε” των δημοσιογράφων;
Το θάνατο των αθανάτων; (Μητσοτακέων και σία)
Ή το θάνατο του Ιβάν Ίλιτς που ανακαλύπτει τη διαφορά του ο Πέτρος είναι θνητός από το εγώ πεθαίνω;
Ένας ορισμός που με αρέσει είναι πως ο πολιτισμός μας είναι μια τεράστια βιομηχανία λήθης του θανάτου και άρα ο θάνατος είναι στο κέντρο ως το κατʼ εξοχήν απωθημένο…(και για αυτό απέραντα λανθασμένη η άποψη να θεωρείται η ευθανασία εις πάσα περίπτωση ως ανήθικη, ανίερη και ποταπή ενέργεια)
Άλλο η θεωρία του θανάτου κι άλλο το βίωμα του, το να οδεύεις επιταχυνόμενα εκεί και αν μιλάμε για καρκίνο με εξασθενημένο κορμί, μαύρο ανοσοποιητικό και βαριά βλέφαρα, όρεξη για τίποτε.
Η νομολογία περί ευθανασίας είναι ομολογία να αποτινάξουμε την ευθύνη μας για την ανικανότητα μας ως πολιτείας ή ως ιατρικής κοινότητας να κρατήσουμε στα ζωντανά κάποιον που είναι φευγάτος από τον καιρό της διάγνωσης, ήδη...
Δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ?
Κι όλο αυτό για να 'χει εκτός από την ασθένεια ο ασθενής και τις ενοχές ότι θα μπει φυλακή ο βοηθός και φυσικός αυτουργός;
Δηλ. με την ίδια λογική αν αυτοκτονήσει θα βάλουν το φέρετρο στη φυλακή?
(μιλάω πάντα για περιπτωσιολογία που ανέφερε ο dr.)
Ή ο νεκρός δεδικαίωται κι επομένως ας ταφεί ενώ οι ζωντανοί είναι νεκροί επειδή έμπλεξαν με νομολογίες και τους φάγαν τα σκουλήκια πίσω από τα κάγκελα;
Είναι να γελά κανείς με τον τραγέλαφο.
Τα τελευταία χρόνια η μικρή μας κοινωνία, έχει γεμίσει αθανάτους… νέους ποιητές ετών εξήντα και κάτι, λαοπρόβλητους ηγέτες με τις χούφτες τα αντικαταθλιπτικά όταν τους διέγνωσαν ασθένεια προς θάνατο… γκαζωμένους νεαρούς που σκάνε σε μπαρες σαν τις μύγες το Σαβατοκύριακο, φοβισμένους αυτοκινητιστές στα φανάρια τις Δευτέρες δίπλα στις νεκροφόρες…
Ενδιαφέρουσα η ανάπτυξη του Χεπτάμερ, έγειρε πτυχές που δεν είχα σκεφτεί με τόσο φιλοσοφικό επίχρισμα...
Τέτοιας μάλιστα έντασης που θεωρώ ότι οι νεκροί από ευθανασία του χρωστούν μία φανέρωση στα όνειρά του, το λιγότερο...
(να του ξηγήσουν τ'όνειρο, που λέμε)
