Έρως ανίκατε μάχαν...
Η μόνη μάχη που δεν έχει ηττημένους?
Τα πρόσωπα δεν ηττώνται ή η ίδια η ιδέα του έρωτα?
Δηλ. των τυλιγμένων με βαμβάκι ερωτοπαθιασμένων κορμιών?
Κάτσε να τα στοιχίσω:
- στα μεν πρόσωπα, ο ευνουχισμός του στυλ "είμαστε μαζί δίχως άλλο" είναι αντιστρόφως ανάλογο της αυτοεκτίμησης και τότε δεν είμαστε ερωτευμένοι αλλά απλώς δεν μπορούμε να αντέξουμε τη μάπα μας σ'ερημιάς mode και κάνουμε και μερικά γ@μήσια για να σπάει η ανία.
Τότε η ήττα προδιαγράφεται με μεγάλα και κεφαλαία γράμματα.
- αν για τα πρόσωπα ο έρωτας απαιτεί τον χρόνο και την απόσταση για ανατροφοδότηση, τότε μπαίνει και χώρος για έναν νέο έρωτα, θέμα πιθανοτήτων καθαρά.
Άρα το λάβαρο ξεκρεμιέται, once again.
- η ιδέα του έρωτα είναι ένα παίξε-χάσε, ένα τούτι φρούτι που 99 θα χάσεις και μία θα κερδίσεις, μάλλον.
Και για να κερδίσεις πρέπει να μάθεις να δέχεσαι τα χαμηλόφωνα χαστούκια του άλλου γιατί για τις μπάτσες πάμε στο γνωστό ρεφραίν: ήττα ήττα ήττα...
Καλό θα ήταν πάντως αντί της λέξης έρωτας να χρησιμοποιούμε τη λέξη άσυλο.
Δε ξέρω γιατί μα μου κολλάει καλύτερα.
Και όχι στο απυρόβλητο οι ερωτευμένοι γιατί πήξαμε από προσπάθειες προσέγγισης διαγράφοντας καρδιοημικύκλια και κλίκες επιφανών χαζών με υπογραφή "ερωτικό πορτατίφ" ή "λογοκριμένος ερωτιδεύς"..
Είστε πολύ αγαπουλίνια όσοι πιστεύετε στο ανίκητο του οτιδήποτε.
Η μάχη είναι ήδη χαμένη όσο θεωρείς ότι είσαι σε φάση δικαιολόγησης όπως ακριβώς
τη στιγμή που αρχίσεις να συζητάς τι θα κάνεις αν χάσεις, έχεις χάσει.
Μπορεί βέβαια να είμαι ένας ακόμη κακοπροαίρετος ανέραστος,
και να θέλω να σας βάλω σαδικά μερικά κεριά στον κ*λο
πάνω σε περιστρεφόμενο τραπέζι.
Καλή ιδέα για ερωτικό καρναβάλι και ξεφάντωμα.
Στο τέλος, απαιτώ να κάψουν τον πιο ερωτευμένο
μήπως και καταφέρει την ώρα που του λιώνει το πετσί
ν'αντιληφθεί πόσο δεν είναι αυτός αλλά η ουρά του μπροστινού καρναβαλιστή...
Η αγένεια και η βία των κακοπροαίρετων, στο μεγαλείο της
Σωστά? Σωστά..
