Το «νόημα της ζωής» ή ο «σκοπός της ζωής»;
-Έχει «νόημα» ή «σκοπό» η ζωή; Μάλλον πιο ορθό είναι να πούμε, «σκοπό».
-Αλλά πάλι, όταν μιλάμε εδώ για «ζωή», εννοούμε γενικά τη ζωή, ως ένα χαρακτηριστικό επιφαινόμενο της φύσης ή εννοούμε τη ζωή ενός εκάστου ανθρώπου, δηλ. την «προσωπική ζωή», τον «βίο» του;
-Λία, «διαφωνείς καθέτως» με τον ΕΒ, αλλά θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των ανθρώπων, τελικά δημιουργεί πάντα, αφενός τη μάζα εκείνων που ακολουθούν τον «πρώτο» κι αφετέρου την «κρίση μάζα» εκείνων που αναγνωρίζουν την «πρωτιά» του «νικητή». Ο ανταγωνισμός δίνει νόημα στην νίκη και στην ήττα. Όπως το θέτει ο ΕΒ, «η εξαίρεση επιβεβαιώνει τον κανόνα». Αλλά είναι η ζωή, αυτή καθεαυτή, ανταγωνιστική; Κι αν ναι, τι ανταγωνίζεται; Προσωπικά αποδέχομαι, ότι στο «νόημα της ζωής», αυτής καθεαυτής, δεν νοείται ανταγωνισμός, έστω ως χαρακτηριστικό της. Ο ανταγωνισμός αφορά μάλλον τις διάφορες μορφές(φορείς) της, προκειμένου να της δώσουν κάποιο σκοπό, κάποιο «λόγο ύπαρξης». Υπʼ αυτή την έννοια εξάλλου, ακόμη κι αν ερχόταν το «τέλος του κόσμου», η ζωή θα παρέμενε «αιώνια», εφόσον δεχθούμε, ότι ο λόγος και η ύπαρξη προϋπάρχουν του κόσμου και του κάθε κόσμου(προηγούμενου ή επόμενου), εφόσον δηλαδή παραδεχτούμε, ότι «υπάρχει Θεός». Εδώ κολλάει, θαρρώ, και η ταυτολογική ρήση του Ιησού Χριστού: «Εγώ είμαι η ζωή και η αλήθεια και η οδός».
-Παρακάτω, λέγεται:
«Το νόημα της ζωής είναι ίσως το να ψάχνεις το νόημα της ζωής διαρκώς
Ίσως είναι η υστεροφημία
Ίσως είναι ο απόλυτος έρωτας
Ίσως είναι το να είσαι "στο συν" όταν πεθαίνεις.».
Προφανώς εδώ νοείται η «προσωπική ζωή» του κάθε ανθρώπου, αλλά θα
μπορούσε να αναφέρεται και στη ζωή κάθε άλλης ζωντανής μορφής ζωής, ο
«βίος» τους. Ως ένας σκοπός λοιπόν της ζωής αυτής καθεαυτής θα μπορούσε
να νοηθεί η μορφογενετική δύναμη του λόγου και της ύπαρξης, έτσι ώστε να
εικονίζεται πάντα η προϋπαρχουσα, επίσης του κάθε κόσμου, ωραιότητα του
Θεού, η «δόξα» Του, ως Δημιουργού.
