Φανατική παραμυθού
και φανατική σε ο,τιδήποτε με παραπέμπει σε ροζ και καλό που καταλήγει να νικά, εχω διαβάσει το παραμύθι σε διάφορες παραλλαγές, επίσης πολλά βίντεος με κινούμενα σχέδια.
Πριν δύο χρόνια, όμως, είχα παρακολουθήσει και το Μαύρο Θέατρο της Πράγας (στην Πράγα) και ίσως είναι κι ο κύριος λόγος που δε με ξετρέλανε αυτή τη φορά ο παραμυθάς Τιμ Μπαρτον!
Η Αλικη εγκαταλείπει τον γάμο, για να κυνηγήσει το παραμύθι.
Κοινωνικό και σύγχονο φαινόμενο, περνά μηνύματα. Μόνο που κατ 'εμε χάνει την αυθεντικότητά του ως παραμύθι, πέρα απο αυτό που παρουσιάζεται την υπόλοιπη ώρα. Μας ξαναγυρνα απότομα, στο τέλος, στην πραγματικότητα: Η Αλίκη αρνείται τον γάμο για να ακολουθήσει την καρδιά της και τα όνειρα της. Μου φάνηκε passée σαν ιδέα και στόχος μηνύματος.
Η Αλίκη ξαναγυρνά στη Χώρα των Θαυμάτων, ώριμη πια, 20 χρονών, μεγαλοκοπέλα. Καταλήγει στο ίδιο, να σκοτώσει τον Δρακοτρομάρα για να περάσει το βασίλειο στα χέρια της Καλής, Λευκής βασίλισσας. Οπως σε όλα τα παραμύθια, η κακιά, Κόκκινη βασίλισσα εξορίζεται, καταδικασμένη σε μοναξιά.
Καλούτσικα τα ψηφιακά εφέ, καλός και ο Johnny Depp με το χιούμορ του και τον χορό του *τραλαλοχορός του Καπελά* (παρεπιπτόντως, επειδή είμαι είμαι κι 'ανθρωπος που γελά και με τη σαχλαμάρα - δες Ντάλια στο Παραπέντε- ομολογώ πως δε γέλασα πάνω απο δύο φορές.
Συνολικό αποτέλεσμα για μένα?
Δυσλειτουργικό.
Εσας, ποιά τα σχόλιά σας, όσοι την παρακολουθήσατε?
https://www.disneydreaming.com/wp-content/uploads/2010/01/Alice-In-Wonderland-Tim-Burton.jpg
