Ένας δημοσιογράφος (Ewan McGregor), την εποχή που η προσωπική του ζωή έχει καταρρεύσει και η καριέρα του δεν βρίσκεται και στα καλύτερά της, ξαφνικά πέφτει επάνω σε μια ιστορία η οποία φαίνεται να είναι η ευκαιρία μιας ζωής. Η συνάντησή του με κάποιον τύπο που εκ πρώτης όψεος φαίνεται να είναι για το ψυχιατρείο, σύντομα τον οδηγεί στα ίχνη του Λυν Κάσσιντυ (George Clouney), ενός απόστρατου με υποτιθέμενες "ψυχικές" δυνάμεις. Ο Λυν σύντομα του αποκαλύπτει την ύπαρξη ενός μυστικού σχεδίου των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, για τη δημιουργία ενός στρατιωτικού σώματος το οποίο χρησιμοποιεί μη θανατηφόρες τεχνικές, καθώς και ψυχικές δυνάμεις, για πολεμικούς σκοπούς. Ιδρυτής και "Γκουρού" αυτού του σώματος, είναι ο Μπιλ Ντιάνγκο (Jeff Brigdes), ένας βετεράνος του Βιετνάμ, ο οποίος μετά τον πόλεμο μυήθηκε στην κατανάλωση παραισθησιογόνων και σε κάθε λογής ανατολίτικες πίστεις τύπου New Age και που οραματίστηκε μια στρατιωτική ομάδα με την πνευματικότητα μοναχών, τύπου Τζεντάι και παραδόξως έπεισε τη στρατιωτική ηγεσία να του δώσει την έγκρισή της για την πραγματοποίηση του σχεδίου του. Φυσικά δεν λείπει και ο αρχετυπικός χαρακτήρας του "Ιούδα", ο Λάρρυ Χούπερ (Kevin Spacey) αποτυχημένος συγγραφέας Sci Fi, ο οποίος προδίδει τον "ΔΙδάσκαλο", προκειμένου να πάρει τη θέση του. Σύντομα η αναζήτηση του μεγάλου "λαυρακίου" οδηγεί τα βήματά τους στο Ιράκ, όπου η συγκεκριμένη ομάδα των "Τζεντάι" έχει επαναδραστηριοποιηθεί, μετά από την παλαιότερη διάλυσή της. Οι ικανότητες των πολεμιστών αυτών, συμπεριλαμβάνουν την αορατότητα, το πέρασμα μέσα από τοίχους (αν και συνήθως απλά σπάνε τα μούτρα τους
) και το κυριότερο: Την ικανότητα να σκοτώνουν μια κατσίκα ή ένα χάμστερ, απλά κοιτόντας το επίμονα επί ώρα.
Δεν σας κρύβω ότι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο αποφάσισα να δω την ταινία, είναι το πολύ καλό cast, ενώ δεν περίμενα κάτι ιδιαίτερο απ' αυτήν κατά τ' άλλα. Ωστόσο, στην πράξη η ταινία αποδείχτηκε πολύ καλύτερη από το αναμενόμενο. Πρόκειται για μια ευφυή σάτιρα του Αμερικανικού Στρατού, της ιδεολογίας του New Age και της όλης παραφιλολογίας για τη χρήση "ψιονικών" (ή μήπως "ψωνικών";
) όπλων από τις δύο υπερδυνάμεις, κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου.
Έξυπνοι διάλογοι, ενδιαφέρον σενάριο (αν και το τέλος του με άφησε με μια εντύπωση προχειρότητας), καλή ανάπτυξη των χαρακτήρων, αρκετά καυστική σάτιρα και ευφυές χιούμορ καθιστούν την ταινία αυτή μια καλή επιλογή για κωμωδία, τουλάχιστον πολύ καλύτερη κατά τη γνώμη μου από το παραφουσκωμένο και εντελώς απογοητευτικό Hangover, το οποίο δεν κατάφερε να μου αποσπάσει ούτε ένα χαμόγελο. Το προσωπικό αστείο μάλιστα είναι ότι σε πολλά σημεία ο Λυν μιλάει σαν να ήταν ο ...Χάουλας, πράγμα που προσωπικά με διασκέδασε ιδιαίτερα, με μια διάθεση αυτοσαρκασμού. Η σκηνοθεσία του χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές Grant Heslov δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, καθώς παρουσίαζε προβλήματα σε θέματα ροής, ενώ σε κάποια σημεία έχανε το ενδιαφέρον του θεατή και καθιστούσε την ταινία σχετικά "επίπεδη". Οι ερμηνείες αρκετά καλές, ειδικά αυτή του Clooney, ενώ ο χαρακτήρας που ενσάρκωνε ο Spacey δεν προσφερόταν για μια απόδοση του δικού του επιπέδου, πράγμα που με απογοήτευσε αρκετά, δεδομένου ότι είχα χρόνια να τον δω εν δράσει.
Σε γενικές γραμμές, μια αρκετά διασκεδαστική ταινία, με λεπτή αλλά επαρκώς δηκτική ειρωνεία, η οποία βλέπεται ευχάριστα και δεν προσβάλει τη νοημοσύνη του θεατή.
Βαθμός: 7.5/10
Trailer:
VIDEO
