Γιατί ζω σε μια χώρα που δεν μου προσφέρει κάτι, δεν μπορώ να ονειρευτώ, να θέσω στόχους, να προγραμματίσω την ζωή μου επαγγελματικά, να κάνω την πορεία μου όσο είμαι νέος και παραγωγικός...
...αντιθέτως για να επιβιώσω θα πρέπει:
- να γίνω κομματικό σκουλίκι, παρατρεχάμενος και μέλος κόμματος, γλείφτης, συνδικαλιστοχλέμπουρας, αριστερός του καναπέος, σοσιαλιστής της δεξιάς
- να αποκτήσω «προσόντα» που δεν άπτονται της προσωπικότητάς μου, της επιστήμης και της παιδείας μου
- να βολευτώ εργασιακά με κάτι που δεν κάνει απόσβεση στον τόσο κόπο των δύσκολων σπουδών ή και να είμαι αιώνια άνεργος (επιβίωση με κοινωνικά επιδόματα)
- να μην έχω εργασιακές επιλογές ή και ευκαιρίες σε πολλές βιομηχανίες, εταιρείες σύγχρονων υπηρεσιών, ερευνητικά κέντρα όπως γίνεται στο εξωτερικό (και σε μικρές χώρες π.χ. Νορβηγία, Δανία) για έναν απόφοιτο πανεπ.εκπαίδευσης
- να μην μπορώ να κάνω όνειρα αλλά αντίθετα να βολευτώ στην μιζέρια της εργασιακής καθημερινότητας των καταθληπτικών χώρων εργασίας του δημοσίου ως εκπαιδευτικός (δύσκολο πλέον να διοριστείς) είτε ως σφραγιδοχτυπητής γραφειοκράτης-μιζοαρπάχτης
- να ζω σε μια χώρα κάτω από το όριο της φτώχειας, της πολιτικής-κοινωνικής διαφθορας και να πληρώνω φόρους χωρίς να εισπράτω τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια που αρμόζει σε Ευρωπαίο πολίτη (πολιτισμένης χώρας)
- να ζω σε μια χώρα με μια τηλεκατευθυνόμενη πολιτική ηγεσία, τηλεκατευθυνόμενη σκέψη, τηλεκατευθυνόμενες ιδέες...και κάθες λογής νταήδες και νταβατζήδες (συνδικαλιστές, εργατοπατέρες, κομματάρχες οργανώσεων) στην δουλειά μου
- να μην έχω ποιότητα ζωής και όλο θα πρέπει να κάνω «συμβιβασμούς» στις μετριότητες της χώρας μου
- να έχω μόνο «οικονομικές» υποχρεώσεις και κανένα δικαίωμα (δικαίωμα στον ελεύθερο λόγο, σκέψη,..κτλ) αλλά θα πρέπει να είμαι του «συστήματος»
...κτλ
Θέλω να μπορώ στην χώρα μου, να έχω την ίδια ζωή (κοινωνικά, εργασιακά, οικονομικά,...κτλ) που θα είχα, αν είχα γεννηθεί ή αν ζούσα (ως μετανάστης επιστήμονας) σε μια δυτική-βόρεια Ευρωπαϊκή χώρα. Γιατί θα πρέπει να σκέφτομαι το εξωτερικό ως πρώτη λύση; Τι αμαρτίες πληρώνω θεέ μου σε αυτήν την χώρα; Τόσοι φόροι, τόσος αγώνας, τόσες ελπίδες, τόσα οράματα γιατί; Γιατί; Νιώθω ότι είμαι ένας Ευρωπαίος νέος με κομμένα πόδια και ναρκωμένη σκέψη...Νιώθω ότι ζω και ζούμε έναν εφιάλτη...22 χρόνια κάνω υπομονή για ένα αύριο (Ευρωπαϊκής ανάπτυξης)...και το αποτέλεσμα είναι ότι ζω σε μια ανεπαρκή χώρα οθωμανικής νοοτροπίας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.