Πρόσφατα είχα μια συζήτηση με μια αγαπημένη μου φίλη. Η συζήτηση αφορούσε τα μουσικά της γούστα τα οποία ειρωνικά και κακοπροαίρετα είχα χαρακτηρίσει θορυβώδη και ηλίθια, πες φταίει ο ανάδρομος Ερμής, φταίει το παστέλι που είχα φάει το πρωί, ήμουν αγενής και κάθετη. Συγκεκριμένα το industrial και το black metal είχα σχολιάσει με περισσή ξυνίλα στην μούρη και επιχειρήματα του τύπου "Αου, θόρυβος, έλλειψη στίχου με νόημα, κοτσανοειδείς χορευτικές κινήσεις, μόδα του κώλου, αα ουυ*". Έπρεπε να φανώ αγενής και μπαμπόγρια για να μου εξηγήσει η κοπέλα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον χορό σε indrustrial κομμάτια και την ηρεμία που αισθάνεται μέσω της έντασης και του "θορύβου" του ήχου του black metal, ένα είδος "κάθαρσης" όπως το είπε και εφόσον το αισθάνεται ποιος σκατίβλαχος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω. Περί μουσικών γούστων και λοιπών γούστων φυσικά, περί ορέξεως κολοκυθοκεφτέδες και ό,τι άλλο ποθεί ο καθένας. Εφόσον χαρίζουν οποιαδήποτε ευχαρίστηση και δημιουργικότητα, δεν μπορώ εγώ ή οποιοσδήποτε άλλος να πετάγεται για πατρονάρισμα και λιντσάρισμα/ειρωνία. Πρόσφατα επίσης με είχε ρωτήσει κάποιος πώς μου αρέσουν ορισμένα κομμάτια με στίχο τύπου "Θα πάρουμε το κάστρο, θα σκοτώσουμε τον δράκο, θα αλλάξουμε βρακί και ας μπούμε φυλακή" or something like that , στην αγγλική ή και στην ελληνική. Εγώ μπορεί να είμαι νιάνιαρο και να γουσταρίζω ακόμα παραμυθάκια με δράκους και σιδερένια βρακιά και ναφαντάζομαι τον βασιλιά Αρθούρο και την χαμένη Ατλαντίδα όταν τα ακούω, ποιός νοιάζεται και ποιον βλάπτω; Ποιος μπορεί ελαφρά τη καρδία να χαρακτηρίσει οποιαδήποτε χαρά μου δίνουν αυτά τα άσματα ως "βλακείες" ή να τα κατηγοριοποιήσει; Give me a break. Από την στιγμή που κάτι δεν προσβάλλει με οποιονδήποτε τρόπο κάποιον εξωτερικό παρατηρητή, δεν είναι ανάγκη να του εξηγήσουμε κιόλας γιατί μας αρέσει οτιδήποτε. Δεν με ενοχλούν τα διαφορετικά γούστα, οι συνήθειες που αποκλίνουν από την δική μου πεπατημένη οδό. Με ενοχλεί να κατακρίνουν και να υποβιβάζουν επειδή δεν κατανοούν, κυρίως επειδή δεν ρώτησαν.
Τέλος θυμάμαι είχα δει για μία "τεχνική" ας την πούμε "κρεμάσματος" στην οποία επιδίδονται ορισμένα άτομα, σε ένα ντοκιμαντερ πριν από μερικές εβδομάδες.
εικόνα
κι άλλο
Εικονίτσα με γυμνό/μισοντυμένο ενηγουέη
Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που περνάνε τσιγκέλια (ναι αποστειρωμένα, ναι από ειδικούς στο piercing μπλα μπλα) στο δέρμα τους και κρέμονται από σχοινιά για λίγα λεπτά έως και μερικές ώρες. Ανέχονται τρομακτικό πόνο και λαμβάνουν το ρίσκο μιας πιθανής μόλυνσης ή και τραυματισμού κι όμως το κάνουν. Τα τσιγκέλια περνάνε ένα μεγάλο και παχύ στρώμα δέρματος και περνάνε τα 5 εκατοστά μήκος και διάμετρο περίπου ένα με δύο εκατοστά. Φανταστείτε πόνο τώρα. Εκεί που πήγα να σκεφτώ "ε ρε ανωμαλάρες! σαν σαλάμια κρέμονται! Επιδειξίες, ξετσίπωτοιιι**" βγήκαν άτομα που εξηγούσαν την ευχαρίστηση που αντλούν από αυτή την "ασχολία" ας την πούμε. Ορισμένοι είναι εθισμένοι σε αυτή την έκρηξη αδρεναλίνης, άλλοι το θεωρούν κάθαρση, καθώς πρόκειται και για μυστήριο/τελετή που χρησιμοποιείται ακόμα από ορισμένες φυλές. Όπως και να 'χει, δεν μου 'δωσε κανένας σφυρί να το παίξω δικαστής. Δεν τους συναισθάνομαι όμως δεν με προσβάλλουν με κανέναν τρόπο, δεν με ενοχλούν στο ελάχιστο.Επομένως το βουλώνω και είμαστε όλοι ευτυχείς.
*φωνή μπαμπόγριας/Ελένης Λουκά
**φωνή κακιασμένη
