ΑΝ. ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ
Τώρα που τελείωσε το πανηγύρι -και τη λέξη πανηγύρι τη χρησιμοποιώ με κάθε εκτίμηση για τη χαρά που προσφέρει στον άνθρωπο μια φιέστα-, θα ζητούσα να μου επιτραπούν δύο κουβέντες για να τελειώνουμε. Για τη Γιουροβίζιον ο λόγος. Η Γιουροβίζιον δεν είναι κάτι χθεσινό, είναι θεσμός που έκλεισε τα 55 του χρόνια. Οταν αριθμεί τόσα χρόνια ζωής ένας θεσμός, σημαίνει ότι πέτυχε στη μάχη με το χρόνο. Σε τούτη την περίπτωση δύο είναι τα τινά: Ή αποδέχεσαι ή αδιαφορείς, αφού ο θεσμός μπορεί να μη σου λέει τίποτα. Και στη μία περίπτωση και στην άλλη, οφείλεις να σέβεσαι. Κι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν πολύ καλά οι πραγματικοί διανοούμενοι. Δεν το γνωρίζουν οι αμόρφωτοι και οι δήθεν, αυτοί που περιμένουν να θεωρηθούν διανοούμενοι μέσα από τη Γιουροβίζιον. Με το να την αρνηθούν φωναχτά και να την κοροϊδέψουν. Οταν αρνείσαι κάτι φωναχτά, σημαίνει πως δεν το αρνείσαι παρά δεν βρίσκεις άλλο τρόπο να το πλησιάσεις. Ή να ακουστείς. Ο διανοούμενος δεν φοβάται το πανηγύρι, αντίθετα το χαίρεται, διότι γνωρίζει πολύ καλά το «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόκευτος» των αρχαίων, γνωρίζει πολύ καλά πως η ίδια η λέξη «φεστιβάλ» σημαίνει πανηγύρι, από την ιταλική λέξη festa που σημαίνει «γιορτή».