Παιδιά,
Παιδιά-στρατιώτες,
Παιδιά-σκλάβοι,
Παιδιά-εργάτες,
Παιδιά-υπηρέτες
Παιδιά-πόρνες,
Παιδιά-μητέρες οικογένειας
Παιδιά-υποταγμένες στην πεθερά, μετά από γάμο σε παιδική ηλικία
Παιδιά-παντρεμένα σε ηλικία νηπίων από τις οικογένειες τους
Παιδιά-πουλημένα
Παιδιά-καμικάζι αυτοκτονίας
Η έννοια και ο ρόλος του παιδιού στην οικογένεια έχει αναλυθεί, ερευνηθεί και έχει γίνει αντικείμενο όλων των επιστημών του ανθρώπου, τουλάχιστον στον «πολιτισμένο» κόσμο.
Αλλού όμως, και κάποιες φορές όχι και τόσο μακριά, τα παιδιά αντιμετωπίζονται ακόμα ως κτήματα της οικογένειας, ή του πατέρα-αφέντη αυτής, ως εργατικά χέρια, αξιοποιούνται κοινωνικά με ένα γάμο, πουλιούνται για να εξασφαλιστούν λίγα χρήματα, στέλνονται μακριά από το σπίτι τους για δουλειά προς χάριν της επιβίωσης της υπόλοιπης οικογένειας. Παιδιά που δίνονται από τις οικογένειες τους με την υπόσχεση να έχουν καλύτερη ζωή και καταλήγουν ποιός ξέρει πού...
Και φυσικά δε μιλάμε για εκπαίδευση, υγεία, παιδική ηλικία.
Άραγε πόσο μακριά είμαστε ακόμα από μια γενικευμένη προστασία της παιδικής ηλικίας όταν η παντίοις τρόποις εκμετάλλευση της στηρίζεται όχι απλά στην οικονομική αναγκαιότητα αλλά και σε βαθειά ριζωμένες κοινωνικές αντιλήψεις?
Ή μήπως μια ενδεχόμενη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών θα χαλάρωνε και κάποια επονείδιστα (κατά τη γνώμη μας ή τουλάχιστον ακραία), όσο κι αν σεβόμαστε τους πολιτισμούς και τις κοινωνίες που τα τηρούν, έθιμα?