...
ό,που Φωσφόρος ένα και το αυτό με Εωσφόρος Λούσιφερ.
Νομίζω ότι το συμπέρασμα είναι λανθασμένο, ακόμη και γραμματολογικά ιδωμένο

!
Ως ανάξιος φίλος κι αδελφός του Ιησού Χριστού, πιστεύω σ' ένα Θεό αλυσοδεμένο στα τάρταρα της ανθρώπινης λησμοσύνης, εδώ και μερικές χιλιάδες χρόνια, ένεκα ακριβώς της μακρόθυμης παντοδυναμίας του,
ακόμη και να αυτοαναιρείται. Βαριές οι αλυσίδες, που τον κρατούν εκεί, σε τόπο αντικρυνό από τόπους θρόνων, εξουσιών και αρχοντικής/δεσποτικής απληστίας. Τόσο, που χρειάστηκε να δοθεί ο μονογενής Υιός και Λόγος Του, "λύτρον αντ' Αυτού", για να Τον δοξάσει "προς σωτηρία των ανθρώπων", προφανώς από τον "φόβο, που έχει κόλαση"(τη σκοτεινή δηλαδή όψη του Εωσφόρου!

), ως πάλαι ποτέ χρειάστηκε ο Προμηθέας να αλυσοδεθεί, ένεκα μίας δάδας φωτείζουσας φωτιάς, προς αναζήτηση του βράχου που 'φραζε την πύλη προς τον Τάρταρον και την επιστροφή του Ιαπετού μαζί.
Όχι, λοιπόν, αγαπημένε μου φίλε Δόκτορα, ο Εωσφόρος δεν είναι ο Φωσφόρος, επειδή ακριβώς ο δεύτερος φέρει το φως, για να φωτίσει
και τη σκοτεινή πλευρά του πρώτου. Γι' αυτό εξάλλου, εμείς οι αυτόκλητοι (αν θες) φίλοι και αδελφοί του Ιησού Χριστού, σκόρπιοι ίσως στα τέσσερα πέρατα του περιορισμένου πλανητικού χώρου μας, γνωρίζουμε, ότι αυτό, το δεύτερο φως, είναι ανέσπερο και "απαυγάζον ...εκ σπηλαίου τινός, κατά παράδοσιν"

! Αναρωτήθηκες ποτέ μην είναι, το σπήλαιο τούτο, ο αρχαίος Τάρταρος;



Αναρωτήθηκες, μήπως αυτός που στο παρόν θέμα δοξάζεται εκ μέρους σου ως "Χριστός"(ο Εωσφόρος δλδ), λατρεύεται ακριβώς ως Θεός, βασικά από τους θρόνους, τις (κοσμικές) αρχές, τις εξουσίες και την (άπληστη) αρχοντοσύνη του κόσμου τούτου

; Όλων αυτών που παίρνουν την ισχύ τους, υπάρχοντες ως "αναγκαίο κακό", τουτέστιν ως θεματοφύλακες-χρήστες της εκάστοτε αυθαιρεσίας, που ορίζει πάντα την έννοια της "ιστορικής αναγκαιότητας";;;
Μιλάμε εδώ, για πράγματα και καταστάσεις, φίλε μου, που δίνουν όψεις στις ανθρώπινες συνθήκες του βίου και του κόσμου τούτου, με τα μάτια των πάσης φύσεως "κολασμένων της γης", αυτών που το "άχθος αρούρης" δεν επιτρέπει, να υψώνουν τα μάτια προς τον ουρανό με ελεύθερή τους επιλογή: ήτοι, "εν μετανοία"
. Ο Φωσφόρος, λοιπόν, φίλε μου, είναι ακριβώς ο δωρητής εκείνου του "μετα- ", που αποκαθιστά όλες τις βλάβες στη δυσυπόστατη διάνοιά μας, την εκαιδευμένη κατά το μάλλον ή ήττον, με τις εύκολες και ευχάριστες συνήθως νουθεσίες του Εωσφόρου.

