Στη μάνα μου που θέλω να τη δω, πως θα πάω με τον Προαστιακό που θέλει για Κιάτο 8 ευρώ να πας κι 8 να γυρίσεις;
Μη στεναχωριούσαι καμάριμ'.
Θα σε πάρω δικάβαλο στη σουζούκα,
για ταξίδια στα Κιάτα και τα Διμηνιά.
Όσο για αρμιν,
πάει να ξεφτύσει κι αυτός.
Όταν λιγδώνει τ'άντερο, κανείς δε μένει αλύγιστος.
Τα εμ-ες-ένια τι τα'χουμε?
Ένα αξέπτ φάϊλ κι είσαι εντάξει.
Βαλ, για τους πολιτικούς υπάρχει πάντα μόνο το σήμερα
γιατί “in the long run we are all dead…”
Το αύριο υπάρχει για τους λαούς, μόνο κι αυτό όχι σίγουρα...
Αρνούμαι πάντως αυτό που χιλιοακούω και εκατομμυριοδιαβάζω πως
οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι να μεγαλουργούν στην επιβίωση
αλλά να τα κάνουν σκατά στην ευημερία.
Μάλλον ήρθε η ώρα που θα τα κουραδοκάνουν και στην επιβίωση.
Ξέρεις, όλα υπάρχουν γραμμένα, σχεδόν όλα έχουν ειπωθεί.
Θρίαμβος της αμφισημίας και του ταυτολογικού συλλογισμού.
Αλλά παρόλο ότι υπάρχουν σκέψεις παραγωγικές, πολλά μου μοιάζουν
με ρητορικά ευφυολογήματα, σπειροειδείς συστροφές και αυτοτροφοδοσίες.
Όλα μετέωρα μπροστά στην αποσάθρωση.
Φταίει ο καύσωνας?
Φταίει η αποφόρτιση και το γενικό μούδιασμα και μουντό κλίμα?
Η έλλειψη επίγνωσης της κατάστασης ή ακόμα και της συνείδησης?
Οι νέοι με ένα βάρος στους ώμους τους όπως έλεγε το "Decades", ο θλιμμένος
ύμνος που έκλεινε το "Closer" των Joy Division.
Αλλά ο Ian Curtis όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος ήταν ήδη νεκρός (23 χρονών).
Κινδυνεύουμε να μείνουμε στην ιστορία ως οι πιο αδιάφοροι και βαρετοί πολίτες
όλων των εποχών.
Ειδικά τώρα με το ιντερνετ που τα ξέρουμε όλα και τίποτα.
Έρχεται η στιγμή που τα καθυστερημένα τρέχουν να προλάβουν:
Τα λάθη κολοσσιαία και χιλιογραμμένα.
Κανένα δημοψήφισμα για το ΔΝΤ, καμία ετυμηγορία για τους λιμάρηδες των ταμείων,
κανένα λειτουργικά άμεσο μέτρο για εξυγίανση της κατάστασης,
καμία οργάνωση,
έχεις την αίσθηση πως όλα είναι όπως πριν μαθευτεί το θλιβερό πανηγυράκι.
Είναι τέτοιος ο φόβος και η δυσαρέσκεια πλέον,
αλλά και η αδυναμία αντιμετώπισης, που οι συγκρούσεις φαίνονται αναπόφευκτες,
(ίσως και πολύ νωρίτερα από το χειμώνα)
αν και ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη, απλά δεν έχουν πάρει ακόμη μαζική μορφή.
Ακριβώς εδώ έγκειται η αντίστοιχη κρατική φοβία, ποιού κράτους;
είναι μια εύλογη απορία, τη στιγμή που εξαντλείται η λειτουργία του
σε κοινοβουλευτικές κοκορομαχίες και επιδεικτικές προτροπές συγκάλυψης.
Σε τέτοιες περιστάσεις, απαιτούνται
ήρωες , ας είναι κι από καρτούν,
κι αυτό αποτελεί το βλακώδες κοινωνικό ζητούμενο κάθε εποχής,
όπου όλο κάποιος βρίσκεται να το εκπληρώσει.
Η αδύναμη ανθρώπινη φύση επιμένει να εμπιστεύεται την επιβίωσή της σε ρολίστες,
έτσι που κάθε μέρα να συντελείται η κατάργηση της Ιστορίας,
σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που η παραμικρή υποψία διδαχής από αυτή
να καταντά μακρινή οπτασία.
Γι αυτό και για άλλα πολλά, δεν έχω παρά να ευχηθώ σε όλους μας:
Καλό Ύπνο και Καλύτερο Ξύπνιο.
υγ. φφφφ
