@Βuggs:
1. Ο ρεμπώ ασόβαρος?
2. Ο Χατζιδάκις, ομοίως?
Στον μεν πρώτο ο έκλυτος βίος είναι δείγμα ασοβαρότητας?
Αν του αρέσει να παίρνει ηδονή ή να βρίσκει ευχάριστη τη συντροφιά
από άνδρες και ανδρικά μόρια, αυτό γιατί είναι δείγμα έλλειψης σοβαρότητας?
Δηλ όποιος είναι σοβαρός είναι στρέητ κι όποιος είναι γκέϊ δεν είναι σοβαρός,
δεν το καταλαβαίνει η κούτρα μου.
Επίσης στον δεύτερο, η σύνθεση λιμπγέτου (χατζηδάκια πγοφογά),
ε δε λες ότι είναι ενασχόληση καμιάς τρελής και θεμελιακά κραγμένης!

Εκτός και θεωρείς το χαμόγελο της τζοκόντας τέχνη κάποιου άτεχνου κι ασόβαρου
καλλιτεχνίσκου που τυπώνει και ενορχηστρώνει
συγκινητικές μουσικές στο διάλειμμα των λουτσομεζέδων.
Η σοβαρότητα δε κρίνεται από τη σεξουαλική προτίμηση (αλί και τρισαλί).
Ούτε καν απο την έφεση να σοκάρεις, να σοκάρεσαι.
Ούτε από τη βαρύτητα του χαρακτήρα, ούτε από το (ειδικό) βάρος του αθροίσματος
των γραμμαρίων αυτών που φέρεις στο όσχεο,
ούτε από το κατά πόσο σφιχτή κωλοτρυπίδ@ διαθέτεις...
Σημαντικός κι αξιοπρόσεχτος και αξιοπρεπής
καθένας μπορεί να είναι.
Στο λεξικό υπάρχουν και οι ταυτοσημίες "ο χωρίς διαχυτικότητες", "ολιγόλογος".
(το λοιπόν, αν το πάμε γράμμα γράμμα, ο φλύαρος ή διαχυτικούλης στρέητ
κολυμπά με πρόσθιο στην θάλασσα της ασοβαρότητας, άρα?)
Κανείς δεν μπορεί να συσχετίσει την ομιλία και το χαρακτήρα
με το σεξουαλικό προσανατολισμό.
Θα εκπλαγείς πόσοι και ποιοι είναι ΚΡΥΦΟΙ...
(κουβέντιαζα με μια κομμώτρια τις προάλλες μπαχαχαχα)
Εντάξει ντάρλινγκ? (σπάσιμο καρπού)
