Είχα έναν φίλο μπάτσο, ή εάν προτιμάτε αστυνομικό. Εκείνος λοιπόν μου διηγήθηκε μια περίπτωση, που αποτέλεσε το έναυσμα για κάτι που έγραψα στο προηγούμενο ποστ μου.
Κάπου σε κάποιο χωρίο (δεν θυμάμαι ειλικρινά την περιοχή), έγινε ένας βιασμός νεαρού αγοριού, μετά φόνου. Αστυνομική δύναμη κατέφθασε στην περιοχή, προκειμένου να βρει το δράστη. Μεταξύ αυτών κι ένας συνάδελφος του φίλου μου. Τελικά, ο δράστης βρέθηκε και συνελήφθη. Όταν λοιπόν τον είχαν δεμένο με χειροπέδες μέσα στο λεωφορείο της αστυνομίας, ξαφνικά εμφανίστηκε ο πατέρας του θύματος, κρατώντας μια γεμάτη καραμπίνα κι αιφνιδίασε τους αστυνομικούς. "Κατεβείτε όλοι κάτω", είπε, "δεν έχω τίποτε μαζί σας". Έτσι κι έγινε. Εκτέλεσε το δράστη, πέταξε το όπλο, κατέβηκε από το λεωφορείο και σταύρωσε από μόνος του τα χέρια για να του βάλουν χειροπέδες.
Τραγικό και ανατριχιαστικό, όμως όταν το άκουσα ένιωσα την ανάγκη να βγάλω το καπέλο στον πατέρα αυτόν. Μα, θα πει κανείς, είναι δυνατόν να υπερασπίζεσαι την αυτοδικία;
Δεν είναι αυτό το επίκεντρο του ζητήματος κατά τη γνώμη μου. Ξέρετε, όταν κάποιος άνθρωπος επιλέγει, εν πλήρη συνειδήσει, να ξεπεράσει τα όρια και όρθιος να πληρώσει το αντίτιμο, καθώς γνωρίζει το ακραίο της πράξης του, είναι κατά τη γνώμη μου απολύτως σεβαστό και μάλιστα για τον συγκεκριμένο άνθρωπο θα ζητούσα να δοθούν κι ελαφρυντικά. Γνώριζε κι εκείνος ότι ο φόνος είναι κάτι το κακό, όμως η δική του ψυχή δεν σήκωνε, όπως μας λέει κι ο Achilles, την ιδέα του να πίνει ο φονιάς του γιου του τον καφέ του αμέριμνος το πρωί, έστω και μετά από 25 χρόνια φυλάκισης. Έκανε την επιλογή του και στάθηκε να την αντικρίσει κατάματα. Δεν ζήτησε όμως από την κοινωνία να γίνει εγκληματίας εκείνη, ώστε να ικανοποιήσει την οργή του αυτός χωρίς ηθικές συνέπειες για τον ίδιο. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τον λεπτό αυτόν διαχωρισμό.
Τέλος, θα ήθελα να πω, ότι διαφωνώ με την ελάφρυνση της έκτισης των ισοβίων (που είναι πλέον η εσχάτη των ποινών) σε δεκαέξι μόλις χρόνια. Τελικά φτάσαμε νομίζω στο άλλο άκρο, η ανθρώπινη ζωή ν' αποτιμάται πολύ μα πολύ φτηνά. Πιστεύω ότι τα εικοσιπέντε χρόνια είχαν αποτρεπτική λειτουργία, ενώ τα δεκαέξι φαντάζουν εύκολα, όταν σκέφτεσαι να σκοτώσεις κάποιον. Αυτή ήταν και η γνώμη του Αραβαντινού, πρώην αρχιφύλακα του Κορυδαλού, ο οποίος είχε δηλώσει, ότι από τότε που τα ισόβια έγιναν 16 χρόνια έκτισης, πολλοί το θεωρούν πλέον εύκολο πράγμα να σκοτώσουν...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.