Ξεκινώ παραθέτωντας κάτι που με χαροποίησε, αν ισχύει:
Χανιά: η τιμωρία
του Ανδρέα Πετρουλάκη
Τα Χανιά είχαν μια μακρά παράδοση ομαλής και χωρίς προβλήματα συμβίωσης με τον μεγάλο αριθμό των μεταναστών που διαμένει μόνιμα στο νομό...Η κοινωνία σε γενικές γραμμές είχε συμπεριφορά τουλάχιστον ανοχής, με πολλούς όμως συνειδητοποιημένους πολίτες να πρωτοστατούν σε ποικίλες δραστηριότητες και εκδηλώσεις ένταξης και ενσωμάτωσής τους, έτσι που οι συνθήκες για τους μετανάστες να είναι από τις καλύτερες στη χώρα για πολλά χρόνια. Τον τελευταίο καιρό η παράδοση αυτή αμαυρώθηκε από την εμφάνιση μιας ολιγομελούς αλλά δυναμικής ομάδας ακροδεξιών που κατά τα πρότυπα των ομολόγων της στην υπόλοιπη Ελλάδα ξεκίνησε ένα επικίνδυνο γαϊτανάκι φασιστικών-ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον των μεταναστών, το οποίο σε γενικές γραμμές συνοψίζεται στα ακόλουθα : (*)
17 Νοεμβρίου 2009: Επίθεση σε κατοικία μεταναστών στη περιοχή “Αμπεριά” στα Χανιά, την ώρα της πορείας του Πολυτεχνείου.
21 Noεμβρίου 2009: Άγριος ξυλοδαρμός δύο Χανιωτών που συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και κινητοποιήσεις για θέματα ελευθεριών και δικαιωμάτων.
8 Δεκεμβρίου 2009: Επίθεση σε μετανάστες σε κεντρική πλατεία των Χανίων, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό ενός Παλαιστίνιου κι ενός Μαροκινού.
15 Δεκεμβρίου 2009: Μεταμεσονύκτια επίθεση με 2 μολότοφ σε σπίτι στο Γαλατά Χανίων όπου κινδύνευσαν σοβαρά πέντε άνθρωποι.
16 Δεκεμβρίου 2009: Εμπρηστική επίθεση στο Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών στα Χανιά (7 π.μ.), μια μέρα πριν από το προγραμματισμένο συλλαλητήριο για τις φασιστικές επιθέσεις στην πόλη (περίπου 15-20 μέσα σʼ ένα δεκαήμερο, σύμφωνα με τους εκπροσώπους του Στεκιού).
27 Δεκεμβρίου 2009: Επίθεση με ρόπαλα και σιδηρογροθιές εναντίον παρέας μεταναστών σε μπαρ των Χανίων, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τριών νεαρών και μιας κοπέλας.
5 Ιανουαρίου 2010: Αποτυχημένη προσπάθεια εμπρησμού, της Εβραϊκής Συναγωγής στην παλιά πόλη των Χανίων.
16 Ιανουαρίου 2010: Ολικός εμπρησμός της Εβραϊκής Συναγωγής
13 Φεβρουαρίου 2010: Μαζική επίθεση και ξυλοδαρμός σε μάζωξη Μαροκινών μεταναστών στις Καλύβες Αποκορώνου.
24 Φεβρουαρίου 2010: Δύο κουκουλοφόροι χάραξαν με ξυράφι στο χέρι τη σβάστικα σε 27χρονη Χανιώτισσα εκπαιδευτικό στη Χαλέπα.
27 Φεβρουαρίου 2010: Εμπρησμός αυτοκινήτου Πακιστανού οικονομικού μετανάστη
28 Φεβρουαρίου 2010: Επίθεση, ξυλοδαρμός και προσπάθεια εμπρησμού μετανάστη φύλακα εγκαταστάσεων στα Κεραμειά.
9 Μαρτίου 2010: Απειλητική εμφάνιση ομάδας 15 νεοναζί της Χρυσής Αυγής με μαχαίρια απέναντι από την πλατεία της Αγοράς ,όπου μέλη της Αριστεράς μοίραζαν προκηρύξεις για την απεργία της 11ης του μηνός. Αποκρούστηκαν από ντόπιους και μετανάστες.
Οι προσαγωγές για όλα αυτά τα επεισόδια υπήρξαν ελάχιστες και οι συλλήψεις ακόμα λιγότερες αν και, κατά πολλούς, κάποιοι από τους ενόχους είναι γνωστοί στην αστυνομία. Στην Δικαιοσύνη μέχρι στιγμής έχει φτάσει μόνο μία υπόθεση.
Προς μεγάλη έκπληξη των μεταναστών και των ευαισθητοποιημένων Χανιωτών που είχαν αρχίσει να συνηθίζουν την ιδέα της ατιμωρησίας των ρατσιστών, το Δικαστήριο εξάντλησε την αυστηρότητά του (πάντα μέσα στο πλαίσιο των προβλεπομένων από τη νομοθεσία) και επέβαλε ποινές απρόσμενα βαρειές στους ενόχους. Από την στιγμή εκείνη οι επιθέσεις σημείωσαν κατακόρυφη πτώση.
Η έννοια της παραδειγματικής τιμωρίας μου προκαλούσε πάντα άπωση. Μου θύμιζε γυμνασιάρχες του ΄60 και κατηχητικό-στις περιπτώσεις της επιβολής ποινής πάντα εκλύετο μέσα μου αντανακλαστικό επιείκειας. Ομολογώ η υπόθεση με έβαλε σε σκέψεις. Μήπως τελικά υπάρχουν περιπτώσεις που η αυστηρή,παραδειγματική τιμωρία έχει και ρόλο διαπαιδαγώγησης και φρονηματισμού και τελικά μπορεί να αποτελεί θεσμική αντίσταση της κοινωνίας μας στην διάχυση της ανομίας και όχι πάντα κενή περιεχομένου ηθικολογία;
(*)πηγή: Φόρουμ Μεταναστών Χανίων
