κοιτα,,αυτο για το πτυχιο παραπανω ,ναι,,ειναι προσωπικη αποψη περισσοτερο,,θεωρητικη ισως..που μπορει να αλλαξει μετα..
Μπράβο. Αυτή είναι μια πολύ τίμια προσέγγιση τώρα.
η καθαρη επιστημονικη αποψη ειναι οτι καλο ειναι μια γυναικα να γεννησει το πρωτο παιδι πριν τα 30..αυτο ειναι το ιατρικο θεμα..
Δεν γνωρίζω από ιατρικά, αν και έχω την εντύπωση ότι είχα ακούσει για κάποιο όριο 35. Δεν γνωρίζω και έτσι δεν θα αναφερθώ σε περισσότερα. Παρόλαυτά πρέπει να καταλάβουμε πως κάθε άνθρωπος είναι κύριος του σώματός του και της ζωής του. Εαν για παράδειγμα μια γυναίκα θέλει να αρχίσει να προσπαθεί στα 35 της, δεν μπορώ να της το απαγορεύσω βάσει ιατρικών συμπερασμάτων.
παντως αυτο μετα μεταπτυχιακα μεχρι τα 29,,
σημερα νομιζω οτι παιρνουμε πολλα χαρτια,,και δουλευουμε λιγοτερο ..
νομιζω οτι απο αυτο πασχει η αγορα.
και οταν μπεις στην αγορα,,και σου πει ο αλλος οτι δεν εχω για να πληρωσω τα μεταπτυχιακα σου,,και τα επιπλεον χαρτια σου καντα σουβλακια..
τοτε θα κατηγορεις την αδικη κοινωνια..
ομως ειναι απλα αγορα,,που προτιμαει παραγωγη απο πολλα πτυχια..
δεν το λεω προσωπικα για σενα ,,αλλα αποψη γενικα..
.
Κοίταξε, αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Ψιλο-γενικεύεις πάλι, πράγμα που δεν μου αρέσει. Και λεω ψιλό, διότι κατα μια έκφανση της πραγματικότητας, τα λόγια σου βρίσκουν αντίκρυσμα σε αυτή, έχεις δηλαδή μια βάση, ένα μικρό δίκιο.
Όμως συμβαίνει και το εξής παράλογο:
Στην επιστήμη μου, οι διάφοροι εργοδότες ψάχνουν υπαλλήλους είτε με κάποιο μεταπτυχιακό τύπου ΜΒΑ ή Χρηματοοικονομικών, είτε με 2-3ετή προϋπηρεσία.
Δεδομένου του ότι δεν έχει κάποιος σαν κι εμένα προϋπηρεσία, δεδομένης της ανεργίας και του υψηλού χρόνου που χρειάζεται για να βρεις εργασία άνευ γνωριμιών (που μπορείς να βρεις δουλειά και πάλι πάντως δεν το αρνούμαι), κατέληξα στο εξής σκεπτικό:
"Να κάνω ένα μεταπτυχιακό σε έναν τομέα που μου αρέσει, γιατί μου αρέσει και μήπως βρω και πιό εύκολα δουλειά σε μια ανταγωνιστική αγορά αργότερα που όλοι παλεύουν για λιγοστές θέσεις εργασίας. Εναλλακτική και αβέβαιη λύση: Ο δρόμος του Διδακτορικού. Άλλη αγορά, άλλοι στόχοι, άλλα πλάνα".
Μη νομίζεις ότι κάποιος εσκεμμένα δεν θέλει να κονομάει από τα 23 του, εκτός κι αν μιλάμε για τεμπέληδες που σου λένε "εγώ θα ξύνομαι ως τα 40 με μια σύνταξη της μάνας μου" και λήγει εκεί το θεματάκι τους. Εναλλακτικά μπορεί να μιλάμε και για τύπους που γουστάρουν τη μελέτη ενός αντικειμένου και προτιμούν να θυσιάσουν χρόνια εργασίας και λεφτά, για μια επιστήμη που αγαπούν, πάει κι αυτό το θεματάκι.
Σήμερα αν θέλεις να κονομήσεις, πρέπει να είσαι ανταγωνιστικός και αναπόφευκτα να τρως τα χρόνια σου στο να πιστοποιείσαι ποικιλοτρόπως και να φτάνεις 30 για να παλεύεις με μεταπτυχιακά και διδακτορικά αντί να κονομάς 11 μήνες και τον 12 να διακοπεύεις αραχτός.
Μην ανοίξω δε το θέμα με την Γραικία χώρα που δεν έχει ούτε ένα σύστημα ανάλυσης δεξιοτήτων και κοντεύει να κάνει τη δια βιου μάθηση, ανάγκη και κατάρα μαζί. Μια χώρα που παράγει επιστήμονες μόνο για τα εξτρά μόρια στο Δημόσιο ή για να τους της υφαρπάζουν οι ξένες αγορές και χώρες (που καλά κάνουν και μάλιστα κι εγω έξω θέλω να παω μετά και να βράσω και τη Γραικία και το γκρικ σουβλάκι λοβερ με τρίχα πουλόβερ)
Αφού μάθανε οι έλληνες να παίρνουν τα χαρτιά τους για λάθος λόγους, ας τα κάνουν λαδόκολλες για σουβλάκια. Δε μας φταίνε ούτε τα μεταπτυχιακά/διδακτορικά, ούτε η ηλικία. Η βλαμμένη νοοτροπία μας φταίει "Να τελειώσεις τη σχολή, να βρεις μια δουλίτσα στο Δημόσιο να παίρνεις 800 μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει, να βρεις και μια γυναικούλα να στεριώσεις".
Ε όχι. Εγώ θέλω να γίνω επιστήμονας να κινώ νήματα, να ερευνώ, να προβληματίζομαι, να αμείβομαι έστω και με 800 στην αρχή αλλά αρκεί να έχω προοπτικές και όχι στα επόμενα 10 χρόνια να είμαι κρατικοδίαιτος πάλι με 800 ευρώ, και τέλος να τους στείλω όλους στο διάολο και να πάω στο εξωτερικό για να ζήσουν και τα παιδιά μου καλά (όταν τα κάνω).
ΝΑΙ! Κι ας σπουδάσω ως τα 30+ μου. Δεν είναι ντροπή να θες την αξιοπρέπεια. Ντροπή είναι να βολεύεσαι στην τεμπελιά. Κουτόφραγκους λέγαμε τους εργατικούς Ευρωπαίους αδελφούς μας αλλά μάλλον εμείς είμαστε το βλαμμένο αδερφάκι της Ε.Ε.
Με συγχωρείτε για την (όχι και τόσο αν το καλοσκεφτούμε) εκτός θέματος πάρλα, αλλά μιας και πλησιάζω στα 30, είναι αυτό ένα θέμα που με απασχολεί και με γεμίζει πικρία.