Έχω φίλους καπνιστές. Πολλούς.
Και σχεδόν όλοι συμφωνούν με την απαγόρευση. Ή ζουν σε μέρη όπου ο χωρισμός των χώρων γίνεται σεβαστός.
Και μες στο ελβετικό καταχείμωνο, με χιόνι και -10 βαθμούς, βάζουν πού και πού παλτό, γάντια και σκουφί και βγαίνουν να κάνουν τσιγάρο.
Μεγάλωσα στην Ελλαδα όπου ο καθηγητής στο ΕΜΠ δίδασκε με το τσιγαράκι στο χέρι, όπως και οι περισσότεροι συμφοιτητές μου, και υπέφερα. Και βελτίωση με τα ημί-μετρα, τις συμβιβαστικές λύσεις, δεν είδα.
Πώς μου ζητάς λοιπόν να πιστέχω σε μία μέση λύση;
Έχω δει την εφαρμογή του νόμου, εδώ που ζω, και έχω αυτή την εμπειρία που με κάνει να επιμένω υπέρ της απαγόρευσης (ή του διαχωρισμού, αν ήταν εφικτός στην Ελλάδα).
Καυγάδες και παρεξηγήσεις γίνονται. Γιατί κάποιοι θέλουν να βάζουν τον εαυτό τους στη θέση του θύματος, ενώ το βασικό που πρέπει να προστατεύσουμε είναι η δημόσια υγεία, πριν κοιτάξουμε την απόλαυση του καθενός.
Τι θα 'λεγες δηλαδή σε έναν πότη, που θα' λεγε "εγώ θέλω να πίνω και να μη μου χαλάει το κέφη η σκέψη του πώς θα γυρίσω σπίτι μετά: θέλω να οδηγώ";
Ρητορική ερώτηση.