Από τη στιγμή που γίνεσαι γονιός, αντιλαμβάνεσαι ένα βασικό στοιχείο:
Δουλειά του γονιού είναι ν' ανησυχεί!! Λογικό φυσικά. Οι πιθανοί κίνδυνοι πολλοί και η ευθύνη ολοκληρωτικά δική του. Αυτό, στα χρόνια που ακολουθούν και μέχρι να φτάσει το παιδί κοντά στο όριο ενηλικίωσης, καταλήγει να γίνει κάτι σαν εξαρτημένο αντανακλαστικό, αυτό που λέμε "δευτέρα φύσις". Έτσι λοιπόν, ο γονιός πάντα θ' ανησυχεί για το παιδί του, όπως και θα προσπαθεί να το καθοδηγήσει προς τα εκεί που ο ίδιος θεωρεί ως καλό.
Αυτό, μπορεί να λειτουργήσει είτε ως απλή συμβουλευτική παρέμβαση, είτε ως επιβολή και καπέλωμα προς το παιδί. Εκείνο που κάνει σ' αυτήν την περίπτωση την ειδοποιό διαφορά, είναι η πραγματική ωριμότητα του τέκνου (δεν λέω "παιδί", επειδή θεωρώ ότι έχει ήδη ενηλικιωθεί). Δηλαδή, εάν το τέκνο είναι οικονομικά εξαρτημένο, ζει στο ίδιο σπίτι με τους γονείς μέχρι τα σαράντα του, είναι συναισθηματικά εξαρτημένο από τη ΜΑΜΑ ή τον ΜΠΑΜΠΑ (
), είναι άβουλο πλάσμα κλπ, είναι απολύτως αναμενόμενο ότι η γνώμη και η παρέμβαση των γονιών θα έχει καταλυτικό, νομοθετικό κι εκτελεστικό χαρακτήρα για πάντα. Εάν πάλι το τέκνο είναι οικονομικά, στεγαστικά και ψυχικά ανεξάρτητο, η γνώμη των γονιών θα έχει πάντα συμβουλευτικό χαρακτήρα, όμως εκείνο το ίδιο θα είναι αυτό που θ' αποφασίζει εάν θ' ακολουθήσει την εκάστοτε συμβουλή ή εάν θα την αγνοήσει. Σε τελική ανάλυση, είναι υπέρ μας να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους με εμπειρία, οι οποίοι αντικειμενικά νοιάζονται για μας, για να ακούσουμε και μια δεύτερη γνώμη για τα θέματα που μας αφορούν.
Όλοι οι γονείς λίγο ως πολύ, είτε κατόπιν σκέψης, είτε ενστικτωδώς, γνωρίζουν αυτήν την αναντίρρητη πραγματικότητα. Έχω την άποψη ότι η τέχνη του γονιού έγκειται ακριβώς σε αυτό το σημείο: Να μεγαλώσεις το παιδί σου με τρόπο που να του δίνει τις βάσεις για την μετέπειτα ανεξαρτητοποίηση και την επακόλουθη ολοκλήρωσή του ως ενήλικα. Αυτό σημαίνει στην πράξη, ότι θα πρέπει να πάρεις τη "σκληρή" απόφαση του να δώσεις στο παιδί σου τη δυνατότητα να σε αμφισβητήσει, ενώ να δεχτείς ότι από κάποια στιγμή και μετά θα χάσεις τον έλεγχο στη ζωή του, όσο κι αν αυτό κάνει τα εξαρτημένα σου αντανακλαστικά να κλωτσούν ανελέητα μέσα στο στομάχι σου.
Οι περισσότεροι γονείς ωστόσο, προτιμούν τον άλλο δρόμο. Μεγαλώνουν τα παιδιά τους συναισθηματικά αδύναμα, πλήρως εξαρτημένα από τους ίδιους, τα μπουκώνουν με υλικά αγαθά ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, ώστε να διατηρήσουν την οικονομική εξάρτηση από αυτούς και όλα αυτά με σκοπό να διατηρήσουν τον πλήρη έλεγχο, τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε όλη τη ζωή του τέκνου τους. Να παρεμβαίνουν στην οικογένειά του, ν' αποφασίζουν για τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών του (δηλαδή των εγγονιών τους), να διατηρούν κατ' επέκταση σε όλη τους τη ζωή τον εξουσιαστικό τίτλο και ρόλο του Πατέρα και της Μητέρας.
Αυτός είναι τελικά και ο λόγος που ο Έρμαν Έσσε έγραψε: "
Δεν μπορείς να ενηλικιωθείς, εάν προηγουμένως δεν "σκοτώσεις" τους γονείς σου"...
ΥΓ: Θεωρώ όλες τις απόψεις που μιλούν για μη παρέμβαση του γονιού σε ηλικίες κάτω των 18 ως απλά απαράδεκτες. Από τη στιγμή που βάσει του νόμου, αλλά και του κοινωνικού έθους ο γονιός έχει την πλήρη ευθύνη για τις πράξεις των παιδιών του, θα πρέπει αντιστοίχως να κατέχει και την ανάλογη δικαιοδοσία ώστε να μπορεί ν' αναλάβει τούτη την ευθύνη ανεμπόδιστα!
