Κάπου άκουσα, πως το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί,είναι το να μην έχεις εχθρούς...
Έχει περάσει καιρός απο τη στιγμή που πρωτοδήλωσα πως θα προσπαθήσω να αλλάξω τον κόσμο, αλλα νιώθω όλο και πιο βαθιά μέσα μου πως ό,τι μας εξουσιάζει, δεν μπορεί να νικηθεί.Γιατί αυτό που μας υποδουλώνει είναι το τίποτα και ταυτόχρονα τα πάντα.Το αόριστο και το συγκεκριμένο.Είναι οι κυβερνήσεις, είναι οι εταιρείες, είναι οι τράπεζες,ειναι όμως και το εμπορικό της γειτονιάς, το βόλεμα της πολυθρόνας, τα πρωινάδικα,τα στερεότυπα, η μεγαλομανία,η κενότητα...σε τελική ανάλυση είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Και μένουμε δίχως κοινό εχθρό,ανίκανοι να επιτεθούμε σε όλα τα παραπάνω...Ποιός λοιπόν μας εξουσιάζει και μας καθοδηγεί? Σε ποιόν να πρωτοεπιτεθούμε?Πραγματικά χρειάζομαι μια δόση ελπίδας...