Έχω έναν πολύ καλό φίλο (θα έλεγα κολλητός αλλά δε μου αρέσει η λέξη), γνωριζόμαστε από παιδιά, κάνουμε πολύ πιο στενή παρέα τα τελευταία 3 χρόνια, και μαλώνουμε πολύ συχνά!!! Εκείνος πιο χαμηλών τόνων, βολικό παιδί, σχετικά λακωνικός, συμπαθητικός κι αγαπητός σε όλους, απεχθάνεται τις διαφωνίες, ήσυχος, διπλωμάτης, ενώ εγώ γεμάτη ιδιοτροπίες, πιο κοινωνική αλλά και σνομπ (ανάλογα με το τι θα μου βγάλει ο συνομιλητής), ανυπόμονη, ξεροκέφαλη, πολύ ενθουσιώδης και γενικά ευθύς και εκρηκτική.. πάντα λέω ο,τι με ενοχλεί την ίδια στιγμή.
Έχουμε μείνει πολλές φορές χωριστά μέσα σε αυτά τα χρόνια, και δε μιλάω για καβγάδες που λήγουν σε τρία λεπτά ή μισή ώρα. Το μεγαλύτερο διάστημα που μείναμε χώρια ήταν 4 μήνες! Και πάντα μα πάντα "θάβουμε" ο ένας τον άλλο σε φίλους μας, ακόμη και κοινούς, ευελπιστώντας ίσως ενδόμυχα να αναγνωριστεί ότι είχαμε δίκιο στην εκάστοτε υπόθεση. Και στον καβγά περιλαμβάνονται χοντράδες έτσι? Κάτι στιχομυθίες λες και ξεπήδησαν από σήριαλ του Φώσκολου
Και επίσης
πάντοτε λέω ότι το ποτήρι ξεχείλισε, ότι η πρόσφατη φορά που καβγαδίσαμε ήταν και η τελευταία και ότι είναι οριστικό (ούτε σχέση να είχαμε!!!) Με έχουν πάρει στο ψιλό οι κοινοί μας φίλοι γιατί είναι σίγουροι πως δεν υπάρχει περίπτωση να μην τα βρούμε εν καιρώ. Δε μπορώ ούτε και θέλω να φανταστώ τη ζωή μου μακριά του, γιατί παρόλο που καβγαδίζουμε, περνάμε πάρα πολύ ωραία! Δεν ξέρω αν αυτό είναι εξάρτηση όπως ειπώθηκε παραπάνω, αν ειναι φυσιολογικό ή όχι, ούτε θέλω να λέω μεγάλα λόγια τύπου είναι πραγματικός μου φίλος, αλλά ξέρω ότι η φράση του τοπικ μας αντιπροσωπεύει πλήρως! + ότι τον αγαπώ πολύ-πολύ
