Θα μπορούσες να αναπτύξεις λίγο και να μοιράζεις μαζί μας τις εμπειρίες σου? Πώς ξεχωρίζεις τους χρήστες βάση του ψυχολογικού προφίλ? Είναι πολύ ενδιαφέρων νομίζω να μάθουμε τι ωθει ένας χρήστης να μπει σε ένα φόρουμ και να βρίζει …ενώ στην ουσία ψάχνει για επικοινωνία…
(είναι ανώνυμος και έχει απωθημένα θα μου πεις…είναι τόσο απλά?)
Δεν ψάχνει την επικοινωνία ο άνθρωπος πια, αυτό πιστεύω κι ας θεωρηθώ πεσιμιστής. Την επιβεβαίωση ψάχνει. Αυτοί που εκτονώνονται βρίζοντας είναι απλά ανθρωπάκια με σύνδρομα κατωτερότητας και ουσιαστικά δεν είναι οι επικίνδυνοι, γιατί τους σταμπάρεις αμέσως. Ο χαβαλές απ'την άλλη είναι το πιο ανώδυνο και αυτούς που κάνουν χαβαλέ τους παραδεχόμουν πάντα στα sites και όταν είχα και οικειότητα συμμετείχα. Αυτά είναι ακίνδυνα και καμμιά φορά και ωραία. Γνώρισα και αρκετούς ανθρώπους από κοντά, πότε για φιλίες, πότε για φλερτ, και είδα ότι περίπου όλοι , έχουν ένα συγκεκριμένο ψυχολογικό προφίλ, και δεν εξαιρώ και τον εαυτό μου που είμαι κι εγώ μέρος αυτής της fastfood-άδικης και αυτιστικής κοινωνίας. Πολύ ασταθείς άνθρωποι είναι οι περισσότεροι. Επίσης δεν θυμάμαι ποτέ να επικοινώνησα με κάποιον από internet και αφού γνωριστήκαμε απο κοντά να μην επιμένει να συνεχιζουμε την επικοινωνία και από το κομπιούτερ, ακόμα κι αν βλεπόμασταν από κοντά κάθε μέρα !! Είναι τέτοιος ο εθισμός τους, ο φόβος τους ίσως ? που αναρωτιόμουν ''καλά γιατί αφού έχουμε γνωριστεί τώρα καλά, δεν με παίρνει τηλέφωνο ή αποφεύγει να απαντάει στα τηλέφωνα και προτιμά να μου αρχίζει κάθε μέρα τη φλυαρία στέλνοντας μου 3 σελίδες email ? Ακόμα κι όταν με ήθελαν κάποιες, και είχαμε τατικές συναντήσεις απο κοντά, δεν μπορούσαν να ξεκόψουν ολοκληρωτικά με τα email και τα άλλα. Δηλαδή είναι άνθρωποι που μετατοπίζουν την επικοινωνία σε άλλο επίπεδο. Ακόμα και κάθε μέρα να τους βλέπεις από κοντά, θα θέλουν να χρησιμοποιούν το msn ή το yahoo ή τα email αντί να πεταχτούν μέχρι το σπίτι σου.
Γιατί το internet είναι κατά βάση αυτιστικό, κι ας λένε ότι είναι επικοινωνία. Κάποια αμερικάνα, το όνομα της μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή, έχει γράψει ολόκληρο βιβλίο μετά από χρόνια παρατήρησης και έρευνας του internet, και ειδικά των dating sites. Αυτή ήταν μέλος όπως κι εμείς όλοι, σε κάποιες διαδικτυακές κοινωνίες και αναφέρει κωμικοτραγικές καταστάσεις και αναλύει ακριβώς αυτό όλο το κλίμα στο internet, και την ψυχολογία των χρηστών που τους παραλληλίζει σε πολλά σημεία με τους τοξικομανείς. Κρίμα που δεν βρίσκω την ιστοσελίδα. Αναφέρει το ζήτημα του εθισμού καταρχήν, το πώς στήνονται και για ποιό λόγο στήνονται τα fora, ποιοί τα συντηρούν, ποιά προσωπικότητα γίνεται δημοφιλής και ποιά μισητή, ότι η ψυχολογία σχεδόν όλων έχει παιδικά στοιχεία.
Η προσωπικότητα στο internet ισοπεδώνεται και χάνεται, κάτι που δεν συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Το internet διαμορφώνει μόδα και ασκεί πολιτική. H γυναίκα αυτή αναφέρεται κυρίως σε περιστατικά ψυχοπαθολογίας. Για την εξουσία του αόρατου που είναι η μόνη που δεν μπορείς να της αντισταθείς, για τον κατακλυσμό πληροφοριών στον εγκέφαλο που μας τρελλαίνει χωρίς να το καταλαβαίνουμε και άλλα πολλά. Στο internet ο χρόνος και ο χώρος αποκτά άλλη σημασία, και ο εγκέφαλος λειτουργεί μόνο στα άλφα κύμματα, αν δεν κάνω λάθος έτσι το λένε. 'Αλφα κύμματα είναι μια κατάσταση παλινδρόμησης και απόλυτης χαλάρωσης, παρόμοια με τις στιγμές που ξαπλώνεις στο πάτωμα και παίζεις με τον σκύλο σου. Οι αντιστάσεις εξαφανιζονται όσο είμαστε στο δίκτυο, είμαστε άρα πολύ εύκολοι σε παροχές, υποσχέσεις, προπαγάνδα κλπ. Δεν λέω ότι αυτό όλα τα fora και τα sites είναι το ίδιο, αλλά δεν μπορώ να αναφέρω και με λεπτομέρειες τι έχω ζήσει. Σε post κάποιου ξένου forum μια γυναίκα 40 ετών αναρωτιέται πριν από καιρό : ''Υπάρχει ζωή μετά από το internet ? '' Μια πικρή διαπίστωση από μια εργαζόμενη, μορφωμένη μητέρα, όχι από κάποια ψυχοπαθή.
