Η ταινία αυτή είναι από τις αγαπημένες μου και την έχω δει ολόκληρη πολλές φορές (έχω χάσει το μέτρημα). Αν υπολογίσω δε και τις φορές που την έχω δει αποσπασματικά επειδή έτυχε να κάνω ζάπινγκ και την πέτυχα στην τηλεόραση, τότε ο αριθμός εκτοξεύεται! Και πάντα αναρωτιόμουν: «τι είναι άραγε αυτό που με κάνει και κολλάω σε αυτήν την ταινία»; Μήπως είναι το γεγονός ότι οι χαρακτήρες του έργου εξελίσσονται τόσο πολύ και με φυσικό τρόπο από την αρχή ως το τέλος της ταινίας; Μήπως είναι το μάθημα που μας δίνει ο Άντι πως «ο επιμένων νικά»; Μήπως είναι η έννοια της κάθαρσης, με όλη την αριστοτελική της σημασία, που νιώθεις στο τέλος της ταινίας; Μήπως είναι το μήνυμα πως «η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία»; Και μιλώντας για ελπίδα πραγματικά μου άρεσε το review που έκανε
η Ελένη Αντωναροπούλου στο site
Unsung Films για αυτήν την ταινία. Στη συνέχεια παραθέτω αποσπάσματα από το κείμενο:
«Για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, όταν η Πανδώρα άνοιξε το κουτί, όλα τα είδη κακού απελευθερώθηκαν στον κόσμο εκτός από την Ελπίδα. Η Ελπίδα παρέμεινε στο κουτί. Έτσι, αν η Πανδώρα δεν ήταν τόσο περίεργη, ή αν μπορούσε να ακολουθήσει σαφείς και απλές οδηγίες όπως «ό,τι κι αν κάνεις, μην ανοίξεις αυτό το κουτί», ίσως τώρα να ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά ό,τι έγινε, έγινε και τουλάχιστον ξέρουμε ότι μας έχει απομείνει κάτι...και ξέρουμε ότι αυτό το κάτι δεν είναι άλλο παρά η Ελπίδα. Και γι’ αυτό ακριβώς μιλά αυτή η ταινία.
Πρόκειται για μια ταινία του 1994 που τη σκηνοθέτησε ο
Frank Darabont και ήταν υποψήφια για πολλά βραβεία αλλά τελικά δεν πήρε κανένα διότι εκείνη τη χρονιά ο μεγάλος νικητής ήταν ο Forrest Gump.
Σήμερα θεωρείται all-time classic και παίρνει υψηλή βαθμολογία από τους λάτρεις των ταινιών παγκοσμίως.Από το casting μέχρι τα σκηνικά και τα τοπία όλα δένουν αρμονικά. Μία ταινία με ξεκάθαρο θέμα που σχεδόν κάθε άτομο μπορεί να διακρίνει- το γεγονός δηλαδή ότι η ελπίδα μπορεί να οδηγήσει στην ελευθερία, ότι η ελπίδα είναι το μόνο πράγμα που μας βοηθά να συνεχίζουμε, να ονειρευόμαστε και να παλεύουμε για όσα θέλουμε.»
Επίσης μου άρεσε πολύ και το σχόλιο που έκανε ο "NJ Kitchens” που έλεγε ότι:
«Πιστεύω ότι αυτό για το οποίο πρέπει να αναρωτηθούμε σχετικά με τον μύθο της Πανδώρας είναι το εξής: τι δουλειά είχε η Ελπίδα σε ένα κουτί γεμάτο από όλα τα είδη του κακού; Πιστεύω πως, από την οπτική του Ρεντ, η Ελπίδα ΕΙΝΑΙ ένα κακό που μπορεί να τρελάνει τους ανθρώπους.Από την άλλη, ο Άντι την βλέπει σαν δώρο.Νομίζω στο μύθο η Ελπίδα ήταν το μόνο που έμεινε στο κουτί για ένα λόγο. Είναι εκεί για να διαλέξουν οι άνθρωποι αν θα την έχουν ή αν θα την αφήσουν εκεί στο κουτί. Στο τέλος της ταινίας είναι τόσο εμψυχωτικό να ακούς τον Ρεντ να λέει τα παρακάτω λόγια: «Ελπίζω ο Ειρηνικός να είναι τόσο μπλε όσο έχει υπάρξει στα όνειρά μου...Ελπίζω», λέγοντας μας ουσιαστικά ότι έχει επιλέξει να έχει Ελπίδα.»
Αναρωτιέμαι λοιπόν, μπορεί η Ελπίδα να οδηγήσει στην ελευθερία ή σε μία ριζική αλλαγή στη ζωή μας; Κάποιος ρεαλιστής θα πει αυτά συμβαίνουν μόνο στις ταινίες. Αλλά ακριβώς επειδή οι ταινίες είναι από τη ζωή βγαλμένες, εγώ διαλέγω να ελπίζω γιατί στη ζωή ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί και ποτέ μη λες ποτέ!
