Ψήφισε δηλαδή με λίγα λόγια περίπου το 55% του ελληνικού λαού, εάν αφαιρέσουμε την αποχή και τα άκυρα/λευκά.
Από αυτούς, περίπου το 30% ψήφισαν ΠΑΣΟΚικούς υποψηφίους. Δηλαδή, η σημερινή κυβέρνηση υπερψηφίστηκε από το 16.5% του εκλογικού σώματος. Κι αυτό το λέει ο κύριος πρωθυπουργός "νομιμοποίηση" της πολιτικής του. Κι όλα τα κανάλια έλεγαν εχθές ότι
στις 15 του μηνός, αμέσως την επομένη του δεύτερου γύρου των εκλογών, θα έρθει η τρόικα και θα μας φορέσει κι άλλα μέτρα. Κι ο ΓΑΠ λέει, χρειάζεται συναινέσεις για να τα εφαρμόσει. Προφανώς εννοεί τη συναίνεση του συμφοιτητή του στο Αμέρικα, και δήθεν πολιτικού του σήμερα αντιπάλου, εκείνου που ανέλαβε τον άχαρο ρόλο να φωνάζει κατά του μνημονίου, επειδή κάποιος έπρεπε να το κάνει κι αυτό. Με βαριά καρδιά, είναι φανερό...
Συγνώμη, τι είδους δημοκρατία είναι αυτή, να εφαρμόζονται αναγκαστικά μέτρα, επιβεβλημένα από ξένο παράγοντα, από μια κυβέρνηση που διαθέτει μόνο μια μικρή μειοψηφία; Κι έπρεπε λέει να συμμετάσχω κι εγώ όλος χαρά σε τούτο το καρναβάλι;
Ο κύριος πρωθυπουργός είχε απειλήσει με εκλογές σε τέτοια περίπτωση. Εχθές το βράδυ, όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί καλεσμένοι των τηλεοπτικών εκπομπών, ακόμη κι εκείνοι του ΠΑΣΟΚ, συμφωνούσαν ότι επρόκειτο για μπλόφα.
Ένας ψεύτης πρωθυπουργός, αντάξιος της πολιτικής κληρονομιάς της οικογένειάς του, που έδωσε το όνομά της στον πολιτικό όρο "Παπαδρεϊσμός"!! Κι έπρεπε να ντρέπομαι λέει που δεν πήγα να εκφράσω τη γνώμη μου, εκείνη που όλοι την έχουν γραμμένη στα παπάρια τους...
Ήμουν ευχαριστημένος απ' τον εαυτό μου, που δεν πήγα να συμμετάσχω στα "προσχήματα της δημοκρατίας" κατά το παπανδρεϊκό ρητό, μέχρι που άκουσα τον φαλάκρα απ' έξω κι από μέσα, κατά πως
έλεγε κάποτε ο Νιόνιος μιλώντας για τον πατέρα του, να λέει περιχαρής: "
Το 40% που απείχε από τις εκλογές, είναι θετικό για μας, αφού δεν ήρθαν να μας καταψηφίσουν. Το εκλαμβάνω ως σιωπηρή συναίνεση προς την πολιτική μας".
Εκεί λοιπόν το μετάνιωσα φριχτά!! Του έριξα μια μούντζα κι αποφάσισα ότι από εδώ και στο εξής θα πηγαίνω στις εκλογές για να τον μαυρίζω, αυτόν και το δικομματισμό τους. Όλα αυτά, ενώ το φάντασμα του κομμουνισμού άρχισε και πάλι να ίπταται πάνω από τις εργατικές συνοικίες των μεγαλουπόλεων.
Μαύρο στον Μαυρογιαλούρο!!
Θα ήθελα τελειώνοντας να πω ότι Αριστερά ή εάν θέλετε το εργατικό κίνημα, γεννήθηκε στο δρόμο κι εκεί ανδρώθηκε και καθαγιάστηκε, στους αγώνες κι όχι στην τηλεόραση!
Δεν είναι ο ρόλος της να κάθεται στης βουλής τα έδρανα (αχ κι εγώ να έκλανα) και να μας ζητάει να την ψηφίσουμε, απλά και μόνο ως αποδέκτη της δυσαράσκειάς μας από το χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα.
Την υποστήριξή μας έχει καθήκον να την κερδίσει στο Δρόμο, στα εργοστάσια, στο χώρο εργασίας. Σε διαφορετική περίπτωση θ' αποτελεί απλά, άλλη μια πολύχρωμη φιοριτούρα σ' ένα θέατρο μαριονέτας...
Και τότε θ' αποδειχτεί ότι είχαν δίκιο εκείνοι που δεν ψήφισαν...
