Δηλαδή, αν η αδυναμία πραγματοποίησης ενός στόχου σημαίνει ότι δεν πρέπει καν να προσπαθήσουμε τι μας μένει; Να τρώμε να κοιμόμαστε και να φιστικωνόμαστε;
αν προσπαθεις για το αδυνατο σημαινει
1. εισαι βλαξ
η 2. εισαι ρομαντικος δηλ βλαξ καλλωπισμενα
η 3. λες ψεμματα στον εαυτο σου, προσπαθεις επειδη θεωρεις οτι δεν ειναι αδυνατο, αρα λαθος αρχικη υποθεση
η 4. χανεις την ενεργεια για τα επιτευξιμα, αφου εχεις δοθει μαχητικα για τα ανεπιτευκτα,
δηλ κανεις κακη διαχειριση ενεργειας, μαθηματικα ξεμενεις.
η 5. δε ξερεις τι μπορεις και τι οχι και εχεις παρει σβαρνα το κοσμο να δοκιμαζεις τα ορια σου.
(πραγμα οχι κακο)
Αν δε μας ενδιαφερουν τα αποτελεσματα, και συμβιβαζομαστε και με τα αναποτελεσματικα
τοτε η απαντηση ειναι ευκολη: ναι δικαιουμαστε τα παντα, αλλα οι ελπιδες ανθιζουν οταν τα καταφερνουμε
οχι οταν το προσπαθουμε κι αποτυχαμε.
Σα να λες οτι δικαιουσαι να σφιξεις τη γροθια σου (φυσικα, δικια σου ειναι),
να την υψωσεις κοιτωντας στον ουρανο και να διεκδικεις το πεταγμα.
Δικαιουσαι να το πιστευεις σαν ονειροπολος παιζοντας με τα πιτσιρικια στον κηπο,
αλλα δε θα πεταξεις ποτε εκτος και προσαρμοσεις τη στολη του ironman στην ωμοπλατη.
Δικαιωμα στο ονειρο και στο σουρεαλισμο και στο καλαμπουρι.
Οχι στο ρεαλισμο.
Το δικαίωμα είναι απαλλαγμένο από την προϋπόθεση της δυνατότητας να πραγματοποιηθεί. Αν ίσχυε το αντίθετο τότε θα ήταν παραλογισμός και θα είμασταν ακόμη στη φεουδαρχία...
"Με μόνο της ζωής τη μαρτυρία
βιώνω τη πορεία προς τη λήθη
ατέλειωτη και άθλια τιμωρία
οι εξουσίες,τα κτίρια,τα πλήθη.
Κοιτάζοντας πίσω στην Ιστορία
φαντάζουνε στα μάτια μου σαν μύθοι
εκείνοι που τα βάλαν με "θηρία"...
θολή η συμβολή τους, δεν με πείθει.
Ανήκω σε εποχή ανυπαρξίας
υπάρχει μόνο ό,τι δεν θέλω να 'μαι
υπάρχει όμως κι αυτός ο ταραξίας
που με ξυπνά για λίγο όταν κοιμάμαι
να πάρω τόσο όσο μου ανήκει,
όσο έχω αποδεχτεί από την φρίκη..."
Κ.Σφενδουρακης.
εντιντ: να προσθεσω οτι δε μπορουμε να δικαιουμαστε μονο
επειδη ειμαστε ικανοι να διεκδικησουμε γιατι τοτε
θα βγαζαμε λαδι τον Τόμας Ντε Κουίνσι στο
“Murder consider as one of the Fine Arts-Η Δολοφονία ως μία εκ των Καλών Τεχνών”,
μου διαφεύγει κι ο μεταφραστής και βαριέμαι το google.
Ωραιος ο Θωμακος ο Ντε Κουινσι ...ηταν λενε μαστουριορε, σαν αυτους που γραφαν
παλια τα ρεμπετικα ( ; ), αλλοι λενε ηταν οπιοφαγος κι αλλοι οτι καταπινε το λαβδανο
με το κουταλακι (μπαχαχα), γιατι τους το πουλουσαν ελευθερα στα φαρμακεια και
κατα λαθος ευκολα γινοσουν απο εναν πονοδοντο οπιομανης.
Κι αρα πανω στο τριπ, νομιζε οτι αφου εισαι ικανος να φονευσεις, εχεις και δικαιωμα.
Και μαλιστα ολο αυτο με καλλιτεχνικο επιχρισμα.
Παντως μαζι του ασχοληθηκε κι ο Καρολος ο μεγας (δηλ ο Μπωντλερ)
στο βιβλιο
les paradies artificiels, 1860, οι τεχνητοι παραδεισοι.
(Λοριενικο) συμπερασμα (κατι σαν ακτινογραφια θωρακος) : δε μπορουμε να δικαιουμαστε ο,τι ειμαστε ικανοι (πχ φονος)
ουτε μπορουμε να δικαιουμαστε ο,τι ειμαστε ανικανοι (πχ να πεταξουμε).
Εχουμε δικαιωμα να ζουμε χωρις πολλες αξιωσεις η με απειρες αξιωσεις.
Καταραμενη λογικη
