Δεν είναι μόνο αυτό,πρέπει να υπάρχει θέληση για γενίκευση(total war) για να ξεκινήσει πόλεμος.
...
Δεν είναι όμως απαραίτητο αυτή η θέληση να είναι "παγκόσμια"(ή παναθρώπινη; ), για να γίνει ένας παγκόσμιος πόλεμος, νομίζω

. Όπως και στο "φαινόμενο ντόμινο", περίπου... Αρκεί να πέσει ένα "πλακίδιο", για να πέσουν με τη σειρά τους κι όλα τα υπόλοιπα. Και δυστυχώς σήμερα η ανθρωπότητα ήρθε σε "παγκοσμιοποίηση της πλάκας". Πλάκα βέβαια σπάζουν σήμερα, μία δράκα ανθρώπων, οι "Αγορές"( άντε να 'ναι μερικές εκατοντάδες νοματαίοι και μερικές χιλιάδες τρόφιμοί τους κι όλοι τους "βιβλικοί"!), επειδή όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ούτε γνωρίζουμε ούτε καταλαβαίνουμε το "επιτραπέζιο" παίγνιό τους, το "τραπεζικό". Στην πλάκα τους αυτή λοιπόν επάνω, γνωρίζουν ότι πολλές φορές το παίγνιο φθάνει σε ένα σημείο, που για να συνεχιστεί, γίνεται "αναπόφευκτος" κι ο πόλεμος. Συνήθως προηγούνται κάποιες "μπλόφες": εθνικισμοί(βλ. χθες πχ Γιουγκοσλαβία, σήμερα Γερμανία και Κίνα!), επιδημίες(εμβόλια κλπ) που καταλήγουν σε νεορατσισμούς ["καπνιστές", "λαθρομετανάστες", "Αλβανοί", "με εμβόλιο."(μ.ε.), "χωρίς εμβόλιο"(χ.ε.), "Έλληνες", "με κάρτα"(μ.κ.), "χωρίς κάρτα"(χ.κ.) και παρόμοια...]. Μετά λοιπόν τις μπλόφες, δεν μένει παρά το "κρυμμένο χαρτί": συνηθίζεται να 'ναι ο ΄"άσσος".
Και ο "άσσος" σήμερα παίζεται, μεταξύ γουάνγκ και δολαρίου. Το πρώτο, παρά την "κομμουνιστική" του επικάλυψη, είναι ένα ακραία εθνικιστικό σύμβολο(τι ντροπή, για την ιδέα του Κομμουνισμού!), ενω το δολάριο, όπως και να το δούμε, παραμένει δέσμιο της διεθνιστικής του κληρονομιάς από τον προηγούμενο αιώνα. (Τι τραγωδία κι αυτή, η χώρα που εκμίσθωνε τον εθνικισμό έξω από τα σύνορά της(βλ. χούντες, Αλ Κάιντα κλπ), για την καταπάτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, η "ΗΠΑ", να 'χει στα χέρια της το μόνο διεθνιστικό σύμβολο του 20ου αιώνα που επέζησε, μετά την "πτώση" της μεγαλύτερης ιστορικά πολιτικής μπλόφας-απάτης, του λεγόμενου "υπαρκτου σοσιαλισμού" και του σφυροδρέπανου-καλά στον Περισσό ...ζουν στον απατηλό κόσμο τους!).
Στο ερώτημα "ποιος έχει τον άσσο", και σαν ειρωνία της ιστορίας, χθες μόλις ήλθε η συμφωνία Ρωσίας- Κίνας, να κάνουν τις μεταξύ τους συναλλαγές με γουανγκ και ρούβλι. Προφανώς, η απάντηση στο "ερώτημα" δυσκολεύει ακόμη περισσότερο. Δύο τρεις εθνικισμοί μαζί (Γερμανίας, Ρωσίας, Κίνας) αρκούν, για να θεωρηθούν αυτοδίκαια ως (ως κάλπικος 'εστω) "διεθνισμός", έναντι του όντως νομισματικά διεθνιστή, ήτοι των ¨ΗΠΑ"! Με μαθηματική ακρίβεια, μπορεί να προφητεύσει κανείς, πως αν οι
G20( τουτέστιν , η "ενδοχώρα Μπίλντεμπεργκ" και οι "Αγορές" μαζί) δεν συμφωνήσουν κάτι πιο ασφαλές για την "ειρήνη"(δηλαδή, την παγκόσμια "νομισματική ισορροπία"), τη "λύση θα τη δώσουν τα όπλα". Γιατί πάντα "όπλα" χρειάζονταν κάποιοι μεταξύ των ανθρώπων, βασικά για να λισοστέψουν τους υπόλοιπους, όπως διδάσκει η ιστορίας της "εξουσίας". Στη εποχή βέβαια της "ψηφιακής πραγματικότητας", δεν θα περίμενε κανείς, να γυρίσουμε στα ...καριοφύλια, από άποψη όπλων!
Για να μη μακρηγορώ: δεν χρειάζεται "μαζική θέληση" για να γίνει ένας παγκόσμιος πόλεμος, προκειμένου να μειωθούν οι "μάζες". Και η ιστορία διδάσκει, ότι και με "λιγότερες μάζες", ο καπιταλισμός τα καταφέρνει "καλύτερα απ' τον Κομμουνισμό"!
Η "Βίβλος" γράφει για "Αρμαγεδώνα". Ο Μάο Τσε Τουγκ, που διάβασε την "Βίβλο των βίβλων", το "Κομμουνιστικό Μανιφέστο", μετρούσε το 1959 σε "διάσκεψη των αδεσμεύτων" στο Ν. Δελχί περίπου 600 εκατ. νεκρούς, από ένα Γ.Π.Π.(λες και μιλούσε για κοτόπουλα!). Σήμερα, της δράκας ανθρώπων που λυμένεται την ( νομιζόμενη ή ¨νομισματική") κρίση, θαρρώ πως δεν της καίγεται καρφάκι, αν θα είναι "μερικά δισεκατομμύρια" οι νεκροί. Και είμαι πεπεισμένος, ότι μέχρι τα μέσα της επόμενης δεκαετίας, δεν θα θεωρούν διακύβευμα, μία εκτεταμένη μείωση του ανθρώπινου πληθυσμού: "για το καλό του οικοσυστήματος" πχ! Φυσικά, για να έχει συνέχεια το παίγνιο: το παίγνιο με τα "αιωρούμενα τραπεζάκια" του 19ου αιώνα και τις μεταφερόμενες τράπεζες('Αγορές") του 20ου!
Το ζήτημα βέβαια για εμάς, τις "μάζες", δεν είναι να κάνουμε τέτοιες... προφητείες, αλλά να αντισταθούμε. Να σντισταθούμε στη διαστροφή που θέλει να εμφανίζει το αυτονόητο ως ανόητο, το παρα-λογικό ως αναπόφευκτο, τον άνθρωπο, ένα ψηφίο! Γιατί τα "ψηφία", πολύ εύκολα κανείς μπορεί σήμερα να τα βάλλει σε ...πλαίυ στέισιον!