όπως όλοι ξέρετε (ή έστω οι περισσότεροι

) η προηγούμενη εγκυμοσύνη μου είχε ένα άδοξο τέλος...
το τι έγινε όμως δεν το γνωρίζετε....
υποχρεώθηκα σε έκτρωση (με δική μου απόφαση φυσικά)
Το έμβρυο που ήταν μέσα μου δεν μεγάλωνε σωστά... απλό τυχαίο γεγονός... δεν έφταιξε τίποτα απολύτως... ήταν συμπτωματικό και τράβηξα τον κλήρο.... δεν υπάρχει κληρονομικότητα ή κάτι.... δεν έκανα κάτι λάθος... δεν έγινε απολύτως τίποτα λάθος....
ΟΜΩΣ....
Υπήρχε δυσπλασία στο κεφάλι
δεν είχε κλείσει σωστά και δεν μεγάλωνε σωστά
Οι πιθανότητες να μην το αποβάλει από μόνος του ο οργανισμός μου ήταν λίγες... αλλά αν γινόταν αυτό θα γινόταν μετά από ίσως και δύο μήνες...
δηλαδή θα είχα μια φυσιολογική αποβολή στον 5ο μήνα....
έχετε την παραμικρή ιδέα τη σημαίνει αυτό?
σημαίνει φυσιολογικός τοκετός ίσως και καισαρική για ένα πεθαμένο μωρό
η άλλη περίπτωση ήταν να... ελπίζω... να ζήσει
ΑΝ ζούσε, θα ήταν ένας άνθρωπος με δυσπλασία στο κεφάλι, τα μάτια στα μάγουλα, τα αυτιά στον αυχένα (πολυ παραμορφωμένο) με νοητική καθυστέρηση κι όχι απλά λίγο υστέρηση
Κοινώς θα είχα ένα τερατάκι - ζωάκι να το φροντίζω και να είμαι μια "ευτυχισμένη μητέρα".
Σήμερα δέχομαι με πολύ μεγάλη μου χαρά την κατηγορία ότι είμαι εγκληματίας του μωρού μου...
ειλικρινά το λέω....
χίλιες φορές εγκληματίας...
και τελικά ναι.... κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορούμε όλοι μας να γίνουμε εγκληματίες
έξω απ το χορό.... μπορούμε να πούμε εκπληκτικά πολλά τραγούδια
Το ότι μοιράστηκα αυτό το γεγονός μαζί σας.... ήταν μόνο και μόνο για να δείτε και την άλλη πλευρά.
Και καλό θα είναι να μη μου πει κανένας ότι εγώ ήμουν εξαίρεση...
Η ΚΑΝΕΙΣ Η ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΤΕ ΕΚΤΡΩΣΗ .-