Γνωρίζω μια περίπτωση στο φιλικό μου περιβάλλον που γνωριστηκαν στα 15 τους, έκαναν σχέση, μείναν μαζί σε όλο το Λύκειο, κατά τη διάρκεια των σπουδών τους (σε διαφορετικές χώρες!) , κατά τη διάρκεια της αναζήτησης εργασίας (λόγω της φύσης της εργασίας τους, ο ένας έψαξε στην Αθήνα απευθείας ο άλλος χρειάστηκε να δουλέψει πρώτα σε επαρχιακές πόλεις) και 2 χρόνια από όταν βρήκαν και οι δύο μόνιμη εργασία στην Αθήνα, σε ηλικία 31 ετών αμφότεροι παντρεύτηκαν. Έχουν περάσει 5 χρόνια από τότε και έχουν ήδη δύο παιδάκια (δηλώνουν ότι θέλουν να κάνουν 4
). Τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης τους δεν τα ξέρω μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, ούτε αν ήταν πχ. απόλυτα πιστοί τα χρόνια που αναγκάστηκαν να ζήσουν χώρια, ούτε τα θέλω τους και τα πιστεύω τους. Πάντως δείχνουν αγαπημένοι και ευτυχισμένοι.
Να ορίστε. Πάρε ένα παράδειγμα που η σχέση όχι μόνο άντεξε, αλλά συνεχίζει με τους καλύτερους οιωνούς.
Επίσης τυχαίνει και ξέρω δύο ανθρώπους που αγαπήθηκαν πολύ στην εφηβεία τους, έζησαν έναν τρελό έρωτα μέχρι 19, και σπούδασαν σε διαφορετικές πόλεις. Γύρω στα 20 τους συνειδητοποίησαν ότι ο έρωτας τους είχε φύγει και χώρισαν ήρεμα και ειρηνικά, διατηρώντας φιλικές σχέσεις, τόσο που ο ένας ήταν καλεσμένος στο γάμο του άλλου, όταν αυτοί έγιναν. Ο ένας από αυτούς αυτή τη στιγμή έχει ένα παιδάκι λίγων μηνών ενώ ο άλλος ετοιμάζεται να γίνει γονιός εντός των ημερών. Και οι δύο δείχνουν να είναι πολύ αγαπημένοι με τους συντρόφους που επέλεξαν στη ζωή τους.
Σ'ευχαριστώ!
SO?!?! Προκύπτει άραγε κάποιο συμπέρασμα από αυτό? Για μένα όχι. Αν είναι εφικτό να μείνεις με τον έρωτα της εφηβείας σου? Σίγουρα!
Αν είναι σύνηθες? Όχι και τόσο. Αδύνατο όμως σίγουρα δεν είναι.
