Αισθήσεις

[Palladin]

παιδιά μην ξεχνάτε ότι η έλλειψη ακοής συνεπάγεται και έλλειψη ομιλίας.
Εγώ δεν μπορώ να διαλέξω
Έχω ζήσει κοντά και σε τυφλά και σε κωφάλαλα παιδιά, και τα δύο είναι τραγικά

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nikita13]

παιδιά μην ξεχνάτε ότι η έλλειψη ακοής συνεπάγεται και έλλειψη ομιλίας.

Όχι πάντα.

Εχοντας ήδη κάποια απώλεια ακοηςλέω δαγκωτό όραση..Μακράν η πιο σημαντική από τις αισθήσεις δεν θα μπορούσα καν να διανοηθώ να μην βλέπω..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[suspiria]

Η όραση σίγουρα είναι πιο σημαντική..Αυτή θα κρατούσα αν έπρεπε να επιλέξω μόνο μία.

Την ακοή κάποιες φορές εύχομαι να μην την είχα, χωρίς όμως και την έλλειψη ομιλίας.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[roumana]

Αν υποθέσουμε ότι κάποια αίσθηση έχει παραπάνω χρησιμότητα στη λειτουργία του οργανισμού μας κατά συνέπεια και στις διάφορες συμπεριφορές μας,εσείς ποιά αίσθηση θα επιλέγατε , για ποιό λόγο?

...ένας καθηγητής μας περίγραψε κάποτε την εμπειρία του ως δάσκαλος σε παιδιά με ειδικές ανάγκες. Υπήρχαν παιδάκια χωρίς χέρια(ή πόδια), χωρίς όραση και χωρίς ακοή… τα πιο δυστυχισμένα ήταν εκείνα που δεν είχαν χέρια. Κατά ένα παράξενο τρόπο ο εγκέφαλος μας έχει την μεγαλύτερη ανάγκη την αφή.

...πιστεύω ότι θα ήμουν πολύ δυστυχισμένη αν δεν είχα χέρια. Επομένως θεωρώ την αφή χρησιμότερη …


(τι λέμε τώρα ε?…)

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Idril]

Νομίζω ότι θα συμφωνήσω για την αφή. Κυρίως λόγω ενός κειμένου που διάβασα πρόσφατα και μου έκανε πολλή εντύπωση(δε θυμάμαι πού το δάβασα για να δώσω πηγή, συγγνώμη).

Εκεί έλεγε για τη σημασία όλων των αισθήσεων και τελικά έλεγε ότι όταν είναι κάποιος έτοιμος να πεθάνει τον έχουν εγκαταλείψει και η όραση και η ακοή και η γεύση, νιώθει όμως ακόμα το χέρι του αγαπημένου του προσώπου που κρατάει το δικό του την τελευταία του στιγμή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.