Α, αυτό το κατάλαβα όμως... Εσείς οι Πασπίτες γουστάρετε όλες τις λέξεις να τις κάνετε ομοιοκαταληξία με το ...Βατοπέδι!! 
Δεν είμαι και τόσο σίγουρος ότι τούτοι οι μηχανισμοί είναι σχεδιασμένοι αποκλειστικά για να καταπιέζουν γυναίκες, απεναντίας πιστεύω ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν από αμφότερα τα φύλα. Η προσωπική μου εμπειρία μου δείχνει ότι
περίπου σε όσα ζευγάρια βλέπεις να καταπιέζει ο άντρας τη γυναίκα, σε άλλα τόσα βλέπεις το ακριβώς αντίστροφο. Επίσης, βλέπω όλο και περισσότερους ανθρώπους να δυσκολεύονται όλο και πιο πολύ στο να βρεθούν σε σχέση και να "ξεδίνουν" σε ευκαιριακές συνευρέσεις, χωρίς συναίσθημα.
Το ψειρίσαμε νομίζω τόσο πολύ, που στο τέλος το κάψαμε.
Όλοι σήμερα, άντρες και γυναίκες, θεωρούν ότι καταπιέζονται από το ΑΝΤΙΘΕΤΟ φύλο κι είναι άπαντες απολύτως πεπεισμένοι ότι έχουν απόλυτο δίκιο από πάνω.
Εάν το σκεφτείς λίγο αποστασιοποιημένα, δεν είναι καθόλου πιθανόν να έχουν άπαντες δίκιο. Καταλήγουμε σε άτοπο σε τούτη την περίπτωση. Επίσης όμως,
δεν είναι καθόλου μα καθόλου πιθανόν, να έχουν άπαντες άδικο. Ούτε μπορεί να σταθεί λογικά ότι μόνο η μία πλευρά έχει δικαιολογημένα παράπονα, ενώ η άλλη απλώς τα λέει για λόγους προπαγάνδας.
Με βάση τα όσα μας είπε παραπάνω η Αλιέντε, προκύπτει το συμπέρασμα ότι
οι γυναίκες των Δυτικών Κοινωνιών που ακόμη παραπονιούνται περί ανισοτήτων, θα έπρεπε να ρίξουν μια ματιά γύρω τους, να δουν τι πραγματικά συμβαίνει στον κόσμο που μας περιβάλλει και να κάνουν το σταυρό τους και πεντεδέκα μετάνοιες κάθε βράδυ πριν κοιμηθούν, θα συμπληρώσω δε εις άπταιστον καθαρεύουσαν, "to give boys a break please"...
Έκκληση, ή παρέκκλιση; Ή μήπως έκλυση;
Συγνώμη, απλά μου αρέσουν τα λογοπαίγνια...
Κοίταξε, όταν η διαφορά μεταξύ των δύο φύλων είναι στο 90-10%, είναι πολύ εύκολο να ξεχωρίσει κανείς το δίκιο απ' το άδικο. Το ίδιο κι όταν η διαφορά βρίσκεται στο 80-20% και στο 70-30%, κλπ.
Όταν όμως η διαφορά φτάνει να προσεγγίζει το 50-50%, τότε είναι πρακτικά αδύνατον να βρει κανείς άκρη, καθώς δεν υπάρχει σαφής διαχωριστική γραμμή κι υπάρχει πάντα διάχυση μεταξύ των δύο ποσοστών. Απόλυτη ισότητα, πραγματικό κι ακριβές, απόλυτο 50-50% θα περίμενε κανείς να βρει μόνο σ' ένα σύστημα που βρίσκεται σε θερμοδυναμική ισορροπία, δηλαδή ήδη νεκρό.
Το μόνο από το οποίο έχει ανάγκη η ισότητα, είναι πλέον διαφύλαξη κι όχι διεκδίκηση...
Όχι, σαν την Αλιφέρη...
Το ίδιο μας έλεγε και ο Δεντρώς Καν, ότι μας αγαπάει, αφήστε λοιπόν τα σάπια και δεν τα χάφτουμε...
Για όλους τους λόγους που ανέπτυξα παραπάνω, προσωπικά θεωρώ ότι
τούτη τη συζήτηση τις διαρκούς διεκδίκησης για τα ελάχιστα χωράφια που έχουν μείνει ακόμη διαφιλονικούμενα -σκέτη γυφτιά δηλαδής-
μεταξύ των δύο φύλων είναι για τις δικές μας κοινωνίες παρωχημένη και πως η μεμψιμοιρία που μου βγάζει είναι καιρός πια να πάψει και να κοιτάξουμε ένα βήμα μπροστά.
Το κίνημα της "Απελευθέρωσης της γυναίκας", που ξέσπασε στις Δυτικές κοινωνίες πριν αρκετές πλέον δεκαετίες, όταν οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες το απαιτούσαν ή τουλάχιστον το ευνοούσαν,
τις άλλαξε ριζικά και καλώς ή κακώς η αλλαγή αυτή είναι ανεπιστρεπτί, κατά τη γνώμη μου πολύ πολύ καλώς. Ως προς αυτήν την άποψη οι κοινωνίες μας είναι πολύ καλύτερες από της προηγούμενες, να είστε βέβαιοι.
Το πρόβλημα είναι για πολλούς ν' αποδεχτούν την αναντίρρητη πραγματικότητα και να προσαρμοστούν, για όλους όμως μεγαλύτερο πρόβλημα αποτελεί το γνωστό ερώτημα "
και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς τους βαρβάρους;" Τι θα κάνουμε την ισότητα που πετύχαμε -όλοι μαζί θα ήθελα να τονίσω- πώς θα διαχειριστούμε την πόρνη την ελευθερία, που πηγαίνει με όλους, όμως δεν ανήκει σε κανέναν κι όταν την αποκτήσεις, τότε είναι που τη χάνεις;
Ποια θα είναι τελικά τα νέα πρότυπα πάνω στα οποία θα χειριστούμε, ποιοι οι ρόλοι του καθενός από εμάς; Αυτά τα ερωτήματα είναι που πλέον θα έπρεπε να μας απασχολούν.
