και παει στραφι η επανασταση!!
H ποιά;

Η (βαθιά) ρήξη με το κατεστημένο προϋποθέτει συνειδητοποιημένους και όχι απελπισμένους! Οι συγκεντρώσεις στις πλατείες που δεν είναι γεμάτες με το νόημα που έχει κάτι από τις ....φωτιές όπως έλεγε με την βραχνή του φωνή ο Νιόνιος, αλλά από τσιρκολάνους, ξυλοπόδαρους, καθώς και ....."χαρλεάδες" τίγκα στη μαστούρα, να μου επιτρέψετε να πιστεύω πως
αφού κάνουν την πασαρέλα τους, θα επιστρέψουν στις φωλιές τους ήσυχοι ότι κάνανε το καθήκον τους.
Θέμα χρόνου είναι, και αυτό το γνωρίζουν καλά τα κοράκια της εξουσίας!

Δυστυχώς, μας "ένωσε" η απελπισία, η ανέχεια και η προσωπική ανάγκη του καθενός να γλιτώσει από τα....έξοδα που τρέχουν, κι έτσι έτρεξε κι αυτός πλατεία! Αφού δεν είχε και τίποτα άλλο να κάνει δηλαδή!
Εάν αυτό είναι επανάσταση, εγώ είμαι εκείνος (αυτός ντε....) που ποστάρει στο τρακ ξημέρωμα Σαββάτο τύφλα στο μεθύσι, και καλά μόλις επέστρεψε από....μπαρότσαρκα! Ανθρωπογεωγραφική προσέγγιση πλατείας με παιδάκια στους ώμους
δεν άλλαξε ποτέ καμία κατάσταση πραγμάτων, αλλά σίγουρα έδωσε το στίγμα της (βαθιάς) ανήμπορης
απελπισίας που...ενώνει! Καιρός να αλλάξουμε και το (γνωστό) σύνθημα, λαός ενωμένος δεν σημαίνει απαραίτητα και όχι νικημένος!
Εξαρτάται ΤΙ είναι αυτό που μας ενώνει-μας χωρίζει-μας πληγώνει, όπως.....έγραψα μερικές σελίδες πιο πάνω! Όταν αυτό, καταφέρουμε να είναι το ίδιο μαύρο αίμα στα χέρια μας της μουστογριάς ενεχυροδανείστριας που υποθηκεύει το (κάθε) μέλλον,
χωρίς να μας νοιάζει αν τα λερώσαμε, τότε κάτι μπορεί να γίνει, και αφήστε τις ειρηνικές συγκεντρώσεις για διαμαρτυρίες σε αποτυχημένες....ρινοπλαστικές!
Η ελπίδα δεν θα προέλθει από τους απελπισμένους, αλλά από τους αποφασισμένους! Εάν δείτε ποτέ κανένα ανενδοίαστο και οριστικά αποφασισμένο να παλεύει για την ευημερία του....κοινωνικού συνόλου στον καθρέφτη* σας, σφυρίξτε μου κλέφτικα ή έστω βάλτε μου αρνητική "ψήφο" χρησιμοποιώντας το σύστημα....αξιολόγησης, ώστε να έχω ποσοτικά τουλάχιστον μια τάξη μεγέθους.
Λέω αύριο να πάω με μια μαϊμού στους ώμους, και μάλιστα....κινέζικης καταγωγής! Έτσι κι αλλιώς το ομολογώ, όσο και να τον *κοιτάζω δεν βλέπω παρά την πιστή εικόνα των πραγμάτων, δηλαδή την ίδια φάτσα, πριν και αφού έχω επιστρέψει απ όπου...πλατείαζα!
Εσείς, νοιώθετε στ αλήθεια αλλαγμένοι;
.