Ανατριχιάσατε καλοί μου συνομιλητές, σοκαριστήκατε. Πολύ ωραία... Κάποιοι μάλιστα τόσο πολύ που δεν κατάφεραν να βρουν τη σχέση ανάμεσα στο πρώτο και στο δεύτερό μου κείμενο. Ακόμη καλύτερα...
Φανταστήτε τώρα, ότι όλ' αυτά σας τα έλεγα διά ζώσης (ή ακόμη καλύτερα τα άφηνα να εννοηθούν) φορώντας τις αρβύλες μου και να είχα λέει μαζί μου και τρία καλά παιδιά διαστάσεων 2.5 χ 2.5 m, να σφυρίζουν αδιάφορα. Αν σας έπεισα με τα γραφόμενά μου,φανταστήτε πόσο πιο πειστικό θα ήταν να με κοιτούσατε στα μάτια και να βλέπατε ότι είμαι αποφασισμένος. Φανταστήτε τέλος να ήσασταν μόλις 15 χρονώ. Σας υπόσχομαι καλοί μου συνομιλητές ότι κατά 99.9% δεν θα χρειαζόταν να πέσει ούτε σφαλιάρα...
Το σχέδιο του Χάους έχει ως εξής:
Το πρώτο βήμα είναι να καθηλώσεις την προσοχή του αντιπάλου και να τον κάνεις να σκεφτεί ότι ασκόντας βία θα έχει ν' αντιμετωπίσει συνέπειες που πιθανώς δεν μπορεί να κουμαντάρει. Έχει πολύ μεγάλη διαφορά η αίσθηση της βίας που μπορείς να ασκήσεις χωρίς συνέπειες, από αυτήν που για να την εξασκήσεις θα πρέπει να σταθείς στο ύψος κάποιων επικίνδυνων περιστάσεων.
Το κομβικό σημείο σε αυτό το στάδιο, είναι να καταφέρεις να τον κάνεις να δει τον εαυτό του με μια αρβύλα στη μούρη, χωρίς εσύ να αναφέρεις καν ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Ο Κινέζος στρατηγός Σουν Τζου είπε: "
Για να κερδίσεις τη μάχη πρέπει πρώτα να επιτεθείς στο πνεύμα του αντιπάλου".
Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, ο αντίπαλος αρχίζει αναγκαστικά να σκέφτεται πώς να την αντιμετωπίσει. Ήδη αρχίζει να βλέπει τη βαριά ήττα να διαγράφεται.
Ο Κινέζος στρατηγός όμως είπε: "
Ποτέ μη φέρεις τον αντίπαλο σε απελπισία, γιατί ο απελπισμένος είναι ο πλέον επικίνδυνος. Να του αφήνεις πάντοτε μια διέξοδο, ή τουλάχιστον να τον αφήνεις να πιστεύει ότι έχει διέξοδο, που όμως θα τον οδηγεί εκεί που θέλεις εσύ".
Όταν ο αντίπαλος δει ότι αντί να γίνει σφαγή, από την οποία έχει μεγάλες πιθανότητες να βγει σφαγμένος σαν τραγί, έχεις την καλή διάθεση να συζητήσεις μαζί του, κατά πάσα πιθανότητα (99.9% δηλαδή) θα προτιμήσει αυτήν τη λύση, αφού έτσι κι αλλιώς δεν έχει να χάσει τίποτε από κάτι τέτοιο. Εάν ωστόσο προτιμήσει το 0.1% (υπάρχουν και πραγματικά αρρωστημένοι κι ανεξέλεγκτοι άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο), με λύπη μου θα κάνω αυτά που περιγράφω στο πρώτο μου μήνυμα,
τότε και μόνον τότε.
Αφού λοιπόν καταφέρω ν' αποκατασταθεί η επικοινωνία, τότε όλα θα πάνε κατ' ευχήν και πιστέψτε με, το Μέγα Χάος γνωρίζει χίλιους τρόπους να πει αυτό που θέλει. Με δεδομένο ότι έχω γνωρίσει και συνδιαλλαγεί με πραγματικά επικίνδυνους ανθρώπους (δεν θέλετε να ξέρετε) και ότι έκανα την πρώτη μου συμμορία πριν κάποιοι από εσάς γεννηθούν, συνεπώς γνωρίζω τη γλώσσα του αντιπάλου πολύ καλά, είναι βέβαιο ότι τα παιδάκια αυτά θα άκουγαν τελικά όσα θα ήθελα να τους πω, ήρεμα κι ωραία πλέον.
Σε τελική ανάλυση το πειστικότερο επιχείρημα είναι, "
γιατί να κινδυνέψω να μπλέξω με το λάθος άτομο για ένα πενηντάρικο, υπάρχουν κι άλλα παιδιά με πιο εύκολους ή αδιάφορους γονείς για να τους τ' αρπάξω..."
Κυνικό μεν, όμως σε αυτό το σημείο η κατάσταση παύει να με αφορά προσωπικά, ως κίνδυνος.
Στο σημείο αυτό θα συνέχιζα την επαφή μου με τα παιδιά. Θα καλούσα τον αρχηγό στο σπίτι μου για φαγητό και θα επισκεφτόμουν που και που τα στέκια της συμμορίας. Εδώ θα αναλάμβανα το ρόλο που οι γονείς τους στάθηκαν ανίκανοι να επιτελέσουν. Όταν θα έφευγαν από τα χέρια μου θα είχαν διδαχθεί μερικά σημαντικά μαθήματα, όπως ποιο είναι το τίμημα της βίας, αλλά κυρίως ποια είναι ακριβώς
η διαφορά μεταξύ του μάγκα και του ψευτόμαγκα, του επαναστάτη και του εγκληματία, του θαρραλέου και του θρασύδειλου.
Μετά θα τους άφηνα να επιλέξουν τι θέλουν να κάνουν. Αν επέλεγαν παρολαυτά να γίνουν εγκληματίες (που δεν το πιστεύω, τους εγκληματίες τους φτιάχνει η αδιαφορία των μεγάλων. Απλώς θεωρώ ότι για κάποια παιδιά μπορεί και νά 'ναι αργά), θα τους ευχόμουν να γίνουν ο Μπούτσερ (Ντάνιελ Νταίη Λιούις) από τις Συμμορίες της Ν. Υόρκης.
Αν επέλεγαν να κάνουν κάτι άλλο, θα είχα να προτείνω και εναλλακτικές ενασχολήσεις για την συμμορία, ώστε να γίνει παρέα αντί για σπείρα.
Με κάνατε ν' ανοίξω τα χαρτιά μου, όμως νομίζω ότι άξιζε τον κόπο γιατί το θέμα της βίας είναι πολύ λεπτό. Εδώ σας δείχνω
ένα παράδειγμα "φωτισμένης" χρήσης βίας. Ένα τέτοιο περιστατικό μπορεί να κάνει ένα αγόρι άντρα.
Με σύνεση, ψυχραιμία, αποφασιστικότητα, στρατηγική, γνώση της ανθρώπινης ψυχολογίας και καλό χειρισμό της επικοινωνίας, μπορείς να πετύχεις πάρα μα πάρα πολλά πράγματα. Πιστέψτε με ότι αυτά που λέω τα έχω δοκιμάσει. Άλλωστε, όπως προανέφερα, δεν χρειάστηκε ποτέ να χρησιμοποιήσω βία, ενώ δεν ήμουν ακριβώς το παιδί το καθωσπρέπει.
Και κάτι τελευταίο: Το ότι η βία αντιμετωπίζεται με βία δεν είναι ακριβώς σωστό και καλά κάνατε και διαφωνήσατε. Η σωστή έκφραση είναι ότι
η βία αντιμετωπίζεται με σθεναρή αντίσταση!!!
