Εξωγήινη θα είμαι, σας διαβάζω από την πρώτη φορά που φούντωσε η συζήτηση κι ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί το κάνετε τόσο μεγάλο θέμα.
Ποιος κερνάει; Όποιος προλάβει ή όποιος θέλει ή κανένας.
Δε σας έχει τύχει ποτέ να ξυπνήσετε μια μέρα με διάθεση, να σας συμβεί κάτι ωραίο και όποτε βγείτε τέλος πάντων να θέλετε να κεράσετε γιατί γουστάρετε;
Αυτό νομίζω συμβαίνει ανεξαρτήτως φύλου. Θα κεράσω τη φίλη μου/το φίλο, το αγόρι μου, απλώς γιατί έτσι αισθάνομαι! Γιατί θέλω να τον ευχαριστήσω και να το ευχαριστηθώ κι εγώ. Τι είναι τόσο τρομερό σε αυτό και απαγορεύει στον έναν ή στον άλλο να κεράσει; 2 άτομα είστε, δε μαζευτήκατε δα κι ολόκληρη παρέα, σιγά το ποσό. Αλλά και παρέα να είστε, αν αισθάνεσαι έτσι κι εκεί θα κεράσεις.
Μισώ τους ανθρώπους που δε δέχονται κεράσματα, ό,τι κι αν είναι και βαριέμαι απίστευτα να «μαλώνω» για τέτοια πράγματα. Αν πω κερνάω και μου πουν όχι ή κάνουν φασαρία ενοχλούμαι. Δεν το βλέπω όπως άλλοι, ότι είναι δηλαδή θέμα ανεξαρτησίας, δεν αισθάνομαι ανεξάρτητη, δεδομένου ότι το μηνιαίο μου εισόδημα είναι ευγενική χορηγία των γονιών μου ακόμα, απλώς είναι κάτι που θα με κάνει προσφέρω κάτι σε κάποιον που εκτιμώ*. Είναι σαν να θες να δώσεις ένα δώρο σε κάποιον και να σου λέει πάρτο πίσω.
*Χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει ότι αν δεν τον κεράσω δεν τον εκτιμώ, άρα κερνάω συνέχεια, εκεί πάμε στο άλλο άκρο.
Όσο για το ότι το κέρασμα είναι τρόπος να δείξεις ερωτικό ενδιαφέρον, ου λαλα, τι μαθαίνει κανείς. Σοβαρά δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι.
Υπάρχουν πολύ πιο όμορφοι τρόποι όμως να το κάνεις, γιατί να διαλέξεις αυτόν; Πάρε ένα λέλουδο
και μην κεράσεις τίποτα, αν το κάνεις γι΄αυτό το λόγο. Εκεί δε θα πιάσει το νόημα η κοπελιά;
