Ωστόσο αγαπητή Λούγκαρ, εγώ μιλούσα για την αποθέωση του προσώπου, όπου πλέον ο άνθρωπος ξεπερνά το επίπεδο στο οποίο αναφέρεσαι και φτάνει να θεωρεί τον εαυτό του ως ένα ον ξεκομμένο από τη φυσική του τάξη, που νομιμοποιείται να υπερεκμεταλλεύεται όλες τις πηγές του πλανήτη, αλλά και τα άτομα του ίδιου του του είδους κι αυτό προσλαμβάνει πλέον ιδεολογικές και φιλοσοφικές διαστάσεις.
Είναι γενικά σωστό αυτό που λες, αλλά θα πρέπει να σκεφτούμε ότι κανένα είδος στον πλανήτη δεν έχει τη δυνατότητα να καταστρέψει το περιβάλλον του σε τέτοια κλίμακα όπως ο άνθρωπος κι ότι επίσης όποιο είδος ξεφύγει από την ισορροπία έρχεται αντιμέτωπο με τις συνέπειες των πράξεών του, οι οποίες καταλήγουν σε δραστική μείωση του πληθυσμού του και περιορισμό της ανάπτυξής του, έτσι ώστε επανέρχεται σε ισορροπία (το συμπαντικό φαινόμενο της "Προσαρμογής").
Ίσως τελικά θα ήταν σωστότερο να πούμε ότι αυτό που ευθύνεται περισσότερο για την κατάσταση στην οποία αναφέρθηκε ο Νωεύς, είναι το γεγονός ότι ο άνθρωπος βιάστηκε να θέσει τον εαυτό του στο χώρο του υπερβατικού, χωρίς προηγουμένως να έχει ξεφύγει από την βαθύτερη κτηνώδη του φύση, χωρίς δηλαδή αντικειμενικά να το αξίζει. Άλλωστε, το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο αποτελεί την κατάληξη του ποστ μου με το οποίο διαφωνείς...
Εάν ο άνθρωπος ήταν ικανός να εκτιμήσει το θαύμα της Ζωής σε όλο του το μεγαλείο, εάν μπορούσε να σεβαστεί την Ύπαρξη ως εκδήλωση της συμπαντικής Νόησης, τότε και μόνον τότε θα μπορούσε ν' αποβάλει το απεχθές του προσωπείο και ν' ανακαλύψει το αληθινό του Πρόσωπο.
...αναγκαστικά προϋποθέτει μια φιλοσοφική διάσταση του ανθρώπου, ειδωμένη όμως από μια άλλη οπτική γωνία, με λιγότερη έπαρση και περισσότερη κατανόηση των φαινομένων της Νόησης. Είναι λοιπόν αυτονόητο ότι δεν θα μπορούσα να εννοώ αυτό που κατάλαβες, σ' ένα ποστ που καταλήγει με τούτο τον τρόπο, συνεπώς μάλλον δεν διαφωνούμε.
Η "φιλοσοφική μας συνείδηση", όπως το θέτεις, θα έπρεπε να μας οδηγήσει σε συνειδητοποίηση της ενότητάς μας με τον υπόλοιπο φυσικό κόσμο και την εξάρτησή μας από το φαινόμενο της ζωής, το οποίο μέχρι σήμερα ενώ αδύνατούμε να το κατανοήσουμε, συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι έχουμε τη δικαιωματική χάρη να το καταστρέφουμε κατά βούληση.
Έκανες πολύ καλά που το έθεσες αυτό το ζήτημα, γιατί τα... Κινέζικα που ανταλλάσουμε μερικές φορές με το φίλο μου το Νωέα είναι αποτέλεσμα μεταξύ μας αλληλεπίδρασης και δεν σημαίνει πως μπορεί όλοι να ξέρουν εκ των προτέρων το τι έχουμε κατά νου.
