@Lorien: Εννοώ για καταστάσεις που έρχονται όταν έρχονται και είναι αναπόφευκτες. Επαναλαμβάνω ότι συνήθως δεν έχουμε τη διαγνωστική μέθοδο να καταλάβουμε τα σκόρπια συναισθήματα που μας προειδοποιούν, λέμε "εντάξει, σήμερα νιώθω έτσι, θα μου περάσει, είμαι ντάουν και δεν ξέρω γιατί", μετά ψάχνουμε κάτι να ξεχαστούμε, μια καλή μέρα, λίγο ωραίο σεξ με τη σχέση μας, μια ωραία ταινία στην τηλεόραση, ένα χαμόγελο του παιδιού, και για λίγο μας φεύγει. Ακριβώς όπως το παράδειγμα αυτού που πέφτει από τον 100ο όροφο. Συνήθως αρνούμαστε πεισματικά να δούμε την πτώση, μέχρι που η σύγκρουση να είναι αναπόφευκτη...