Θέλω να πω, αν δεχόμαστε κι αναγνωρίζουμε ότι η (σεξουαλική) ωριμότητα δεν έρχεται σε όλους ταυτόχρονα ποιος ο λόγος της θέσπισης ηλικίας ορόσημου μες το σπίτι; Η κοινωνία είναι υποχρεωμένη να θέτει κάποια όρια, επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, εμείς όμως με τα παιδιά μας, δεν έχουμε εικόνα;
(Αν αναρωτιέστε, όχι, δεν έχει χρειαστεί να φιλοξενήσω κάποιον. Ακόμα.

)
Καταρχάς να πω ότι στο τυπικό του πράγματος θα μου φαίνεται "κάπως" αν τύχει και ακούσω το παιδί μου να κάνει σεξ στο διπλανό δωμάτιο ακόμα και όταν μου έρχεται σπίτι για διακοπές με τα 4 παιδιά του

. Δεν είπα ότι θα φαντάζομαι ότι δεν κάνουν, είπα ότι δεν θα μου αρέσει η αίσθηση να τους ακούσω στο διπλανό δωματίο. Ε, όσο πιο μικρό είναι το παιδί τόσο πιο awkward θα μου είναι to feeling . Αν αυτό με κάνει οπισθοδρομική, συντηρητική ή μεταφράζεται στο ότι θεωρώ το σεξ κάτι βρώμικο που δεν πρέπει να γίνεται... ε οκ, guilty as charged, shoot me

.
Οσον αφορά αυτό που λες, δεν είμαι σίγουρη ότι βλέπω την αντίφαση. Πριν συνεχίσω να διευκρινήσω ότι ενδεχομένως η οπτική σου γωνία είναι κάπως διαφορετική καθότι κάποια πράγματα τα έχεις ζήσει στην πράξη, οπότε έχεις δει και την πρακτική πλευρά του πράγματος ενώ εγώ μόνο θεωρητικά μιλάω και για ένα γενικό πλάνο. Σίγουρα δεν μπορώ να ξέρω a priori ούτε πώς θα βγει το παιδί, ούτε πως θα βλέπω κάποια πράγματα στην πράξη (ie αν σε καμιά 30αριά χρόνια ανοίξω κανα θέμα "η 20χρονη σουρτούκω η κόρη μου μου ζητάει το τάδε, πείτε μου τρόπους να την κλειδώσω στο σπίτι μέχρι τα 50", μην έρθει κανείς και μου πει "μα εσύ άλλα έλεγες"



). Με αυτό θέλω να πω ότι κρίνοντας από όσες εμπειρίες είχα εγώ έως σήμερα (δλδ τον εαυτό μου και το φιλικό μου περίγυρο καθώς και την εξέλιξη τους μέσα σε ένα εύρος 15ετίας χοντρικά),
πιστεύω ότι το όριο των 18 (το οποίο συμπίπτει με το τέλος της παιδικής/εφηβικής ηλικίας με την έννοια του σχολείου και την είσοδο, όπως συχνά ονομάζεται "στον κόσμο των ενηλίκων") είναι αρκετά καλό και προς τη σωστή κατευθυνση.
Από εκεί και πέρα,
ακριβώς επειδή ζω σε αυτόν τον πλανητη, δεν αποκλείω την υιοθέτηση λύσεων του στυλ "προσέχτε το σπίτι για 2-3 ώρες που θα πάμε <wherever>" εφόσον θέλω να ελπίζω ότι θα έχω μεγαλώσει το παιδί μου με τρόπο που θα μου επιτρέπει να το εμπιστευτώ για κάτι τέτοιο. Απλώς,
για μένα, το να έχεις σεξουαλική σχέση (με διευκολύνσεις τέτοιου τύπου κυρίως για την ασφάλειά σου(!)) και του να έχεις το ελεύθερο να μένεις στο σπίτι του άλλου (που μέχρι τα 18 να θυμήσουμε ότι ακόμα και αν ο άλλος γονιός το επιτρέπει πρέπει να επιτρέψεις κι εσύ την παραμονή του παιδιού σου μακρυά από το σπίτι), είναι δύο διαφορετικά πράγματα, δύο διαφορετικά σκαλοπάτια "ελευθερίας" που πρέπει να κατακτηθούν.
Και σύμφωνα με την έως τώρα εκτίμηση μου (πάντα από τις δικές μου -περιορισμένες ίσως εμπειρίες) το infamous όριο των 18 ετών (== τέλος σχολείου) δείχνει να είναι επιτυχώς ορισμένο.
====
Όσον αφορά το αν είχα ομοφυλόφιλο παιδί, πιστεύω ότι
από τη στιγμή που θα το αποδεχόμουν/συνήθιζα/έπαιρνα απόφαση δεν θα είχα διαφοροποίηση στη συμπεριφόρα μου. Δεν θα πω ψέμματα όμως ότι για οτιδήποτε (ακόμα και για να τον/την φέρει στο σπίτι να τον γνωρίσω) θα χρειαζόμουν κάπως περισσότερο χρόνο "ψυχολογικής προετοιμασίας" από ότι σε περίπτωση που ήταν ετεροφυλόφιλος. Γιατί οκ, "οτιδήποτε" σύντροφο και να είχε θα ήθελα να τον/την γνωρίσω και θα χαιρόμουν αν το παιδί μου ένιωθε άνετα να το κάνει, αλλά δεν λέω ότι η πρώτη φορά που θα τον/την γνώριζα (και για κάθε επόμενο βήμα οικειότητας) δεν θα ήθελα κάποιο χρόνο ...ψυχολογικής προετοιμασίας.
Εικάζω ότι σε περίπτωση ομοφυλόφιλου τέκνου πιθανά η ψυχολογική προετοιμασία να ήταν κάπως μεγαλύτερη ... Από την άλλη δεν προδικάζω τπτ, δεν μπορώ να ξέρω στα σίγουρα από πριν
