Σωστά τα λες, όμως η άποψή σου γενικά στο θέμα είναι πολύ "headstrong" όπως θα λέγαμε στην -προσφιλή και για τους δυο μας- αγγλική γλώσσα, χάνοντας έτσι τις εξαιρέσεις.
Κάποιοι ήταν θύτες στο χωρισμό και πονάνε για χρόνια ολόκληρα (ευχαριστώ, χειροκροτήστε με ξανά και ξανά), παρόλο που το σκέφτηκαν απόλυτα σωστά για να προστατέψουν τότε την ακαδημαϊκή τους καριέρα. Θα φταίει η αγάπη μάλλον, ή αν το θες τελείως ψυχρά λογικά, η νοσταλγία της αγάπης αυτής (αν και εγώ πιστεύω ακόμα πως είναι η ίδια η αγάπη)
Όπως και να χει, κράτα μια πισινή, δυστυχώς ζωντανά δείγματα υπάρχουν απ' όλες τις κατηγορίες.
ΥΓ: Και η ειρωνεία ξέρεις ποια είναι; Πούλησα κάποτε την ψυχή μου στο διάολο γι αυτή την αγάπη, κι αν με γύρναγες πίσω σήμερα, σ' εκείνο το Μάιο που τη γνώρισα, θα την ξαναπούλαγα την ψυχή μου. Τόσο μαλάκας είμαι.