Για μας τις κοπέλες νομίζω είναι λίγο καλύτερα, επειδή
συνήθως είθισται να κάνουν οι άντρες το 1ο βήμα, οπότε είναι πολύ σπάνιο να φάμε χυλόπιτα στα μούτρα (το πολύ-πολύ κάτι έμμεσο, να καταλάβουμε ότι ο άλλος δεν ενδιαφέρεται). Σκέψου όμως πόσο ευνουχιστικές είναι για τους άνδρες, και κυρίως για τους έφηβους (κυρίως όταν υπάρχουν κοπέλες που απορρίπτουν με τον "ευγενέστατο" τρόπο που είδαμε παραπάνω).
Εγώ πάντως (κι ας είμαι 30 χρονών, κι ας είμαι στον κόσμο του "dating" εδώ και 17 χρόνια) μπορώ να πω ότι ο φόβος της χυλόπιτας με κάνει και παραλύω. Πάντα περιμένω από τον άλλον να κάνει το 1ο βήμα κι όσες φορές είπα να πάρω πρωτοβουλία μπλόκαρα, επειδή σκεφτόμουν πόσο άθλια θα είναι μετά την χυλόπιτα (με είχε απορρίψει κάποιος πριν 8 χρόνια και ακόμα το θυμάμαι σαν κάτι απαίσιο και άθλιο).
Και φυσικά όσες φορές έχω απορρίψει κάποιον (αν και πάντα προσπαθώ να το κάνω σαφές ότι δεν πριν κάνει άμεση κίνηση) νιώθω απαίσια, σα να του κάνω μεγάλο κακό, σιχτιρίζω τον εαυτό μου μετά!