Το δίλλημα "
ή σωστοί προς την τρόικα ή επιστροφή στη δραχμή"(τάδε εφή Μ. Δαμανάκη), είναι αναμφίβολλα πονηρό, απευθυνόμενο προς πονηρούς. Αποδέκτες τους διλήμματος:
-τύποι σαν τον πολύ Τραπεζίτη Παναγιώτη Γενηματά( όχι πως και οι υπόλοιποι είναι...άγιοι!),
-πολιτικοί που εκπροσωπούν το λεγόμενο "μεγάλο κεφάλαιο"( αυτό δλδ που συνεχίζει να έχει κέρδη στην ελληνική αγορά εν μέσω ύφεσης!),
-μεγαλόμισθοι "δημόσιοι λειτουργοί",
-κομματικοί εγκάθετοι ΠΑΣΟΚ -ΝΔ, κρατικοδίαιτοι παραγοντίσκοι της αέναης πυραμιδικής εξουσίας στο σβέρκο του ελληνικού λαού και
-μέρος του λαού, που ρέπει προς την εθελοδουλεία, την υποτακτικότητα και τον ωχαδερφισμό!
Κατ΄αρχή, την έξοδο από το Ευρώ και την καθιέρωση καθεστώτος εθνικού νομίσματος, δεν μπορεί κανένας να την επιβάλλει σε κάποιο εθνικό κράτος, μέλος της ΟΝΕ. Αλλά σε έναν λαό, που στη συντριπτική του πλειοψηφία ζει και θα ζει (άγνωστο για πόσα χρόνια! )σε συνθήκες φτώχειας και πενίας, πόση σημασία έχει να μετριέται η κατάστασή του, με κάποιο νόμισμα;
Ο ελληνικός λαός έχει να επιλέξει, έτσι κι αλλιώς, ανάμεσα σε ένα αδίρητα ρεαλιστικό δίλημμα: έντιμη φτώχεια ή υποτέλεια με φτώχεια; Και στις δύο περιπτώσεις, ο δρόμος οδηγεί μονοδρομικά προς το θεσμών των λαϊκών συσσιτίων. Στην πρώτη περίπτωση, είναι στο χέρι και στην ικανότητα της κοινωνίας μας, να επιμεληθεί σχετικά. Ενώ στη δεύτερη, θα τρώμε ό,τι θα μας δίνει η "διεθνής φιλανθρωπία": κάτι τέτοιο εξάλλου προφανώς θα υποννούσε και ο Τούρκος πολιτικός, που πρόσφατα πρόβλεψε τη...ζητιανειά μας!
