Ρε που τα θυμηθήκατε όλα αυτά?
Απειρες ώρες playmobil με την αδερφή μου (τους διοργανώναμε από αγώνες στίβου, μέχρι καλλιστεία),το καθένα είχε το δικό του χαρακτήρα και όνομα βέβαια..
Τα πόνυ τα ψιλοβαριόμουνα, αλλά είχα μέχρι και στάνη για αυτά!! Το ίδιο και με τον ιπτάμενο Λούη! γενικότερα βαριόμουν εύκολα όταν δεν μπορούσα να χρησιμοποιήσω την φαντασία μου..
Τρελά κέφια έκανα και με την κούκλα "baby doll", που το τάιζα και κατούραγε (15 χρόνια πριν είχε τρελή πέραση)
Ευχούλιδες είχαμε πολλούς, μέχρι που η αδερφη μου μου πε οτι είναι του σατανά και δεν τα ξανάγγιξα (είδατε τι τραβάγαμε τα μικρότερα αδέρφια??)
Κλασικά μάζευα ότι κάρτες και στάμπες είχαν τα δρακουλίνια/πατατάκια.. ή τα αυτοκόλλητα της κουκου ρούκου..
Αλλά απο όοοοολα τα παιχνίδια, το καλύτερο ήταν οι αλλάνες που παίζαμε μέχρι αργά.. Αγόρια, κορίτσια όλοι μαζί..
και στις κλασικές κόντρες μας, τα κορίτσια φωνάζαμε "κορίτσια ιππότες, αγόρια μαύρες κότες".. και τα αγόρια "κορίτσια ρομπότ, αγόρια φέρυ μποτ"..
Εεε ρε εποχές... (μιλάω λες και χουν περάσει 50 χρόνια..)
