Ένα ενδιαφέρον σημείο σε αυτό το βιβλίο είναι ένα λογοπαίγνιο που υπάρχει ανάμεσα στον τίτλο του βιβλίου (
Kar = χιόνι), το όνομα του κεντρικού ήρωα (
Ka, από το ) και το όνομα της περιοχής (
Kars, μία πόλη κοντά στη Μαύρη Θάλασσα).
Όλο το μυθιστόρημα διακατέχεται από έντονα μελαγχολική ατμόσφαιρα, ενώ η ησυχία του χιονισμένου κάτασπρου τοπίου περνάει μέσα από κάθε γραμμή. Αντίστοιχα οι στιγμές έντασης είναι έντονες. Πολύ μελαγχολική και συναισθηματική, αλλά χωρίς να γίνεται λυρική, είναι η περιγραφή ενός άγριου, εγκαταλελειμένου τοπίου. Ο Πόντος με τις αρμένικες εκκλησίες, τους Κούρδους και Γεωργιανούς εργάτες, την ελληνική ανάμνηση και το περασμένο ρωσικό μεγαλείο.
Βέβαια δεν είναι τόσο αυτό που κυριαρχεί, όσο μία πιο πολιτική ατμόσφαιρα. Το θέμα της μαντίλας των γυναικών αλλά και της μάχης κεμαλιστών και ισλαμιστών εμφανίζεται μέσα από ιστορίες πονεμένες και ακραίες, φανταστικές συνέχειες των προβλημάτων της απαγόρευσης της μαντήλας στην Τουρκία παλαιότερα, της απαγόρευσης σπουδών σε όποια κοπέλα επέμενε να καλύπτει το κεφάλι της και του γενικότερου πολιτικού χάους.
Το 1992 ο Κα, ποιητής και πολιτικός εξόριστος στη Φρανκφούρτη, επιστρέφει στην Τουρκία ως δημοσιογράφος για να ερευνήσει μια σειρά από ανησυχητικά γεγονότα στη μικρή πόλη Καρς, κοντά στα σύνορα με την Αρμενία. Η εμφάνιση μίας "επιδημίας αυτοκτονιών" μεταξύ νέων γυναικών, που είχαν επιλέξει να καλύπτουν το κεφάλι τους με μαντήλα, έχει ανησυχήσει την κοινωνία. Ενώ προσπαθεί να κατανοήσει τη νοοτροπία των ντόπιων, βρίσκεται μάρτυρας ενός θεατρικού πραξικοπήματος, που αποκαλύπτει περίπλοκα πολιτικά δικτυώματα.
Ωστόσο όλα αυτά τα θέματα διασκορπίζονται, κατά τη γνώμη μου, σε πολλές ιστορίες που ξεπηδούν, ενώ ό,τι μοιάζει στην αρχή να είναι το κεντρικό θέμα καταλήγει να αποσιωπάται και η περιγραφές εστιάζουν σε άλλα πρόσωπα. Γενικά η γραφή του με κούρασε αρκετά, ήταν αργή και υπερβολική, με αποτέλεσμα να κουραστώ να το τελειώσω.